ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 14-15

ข้ายังไม่ได้เริ่มใคร่ครวญถึงปัญหานี้ เมื่อเขาเข้ามาในวัง เห็นข้าวของเรี่ยราดระเกะระกะเต็มพื้น แววอ่อนล้าจางๆ ในดวงตาก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะ อีกทั้งยิ่งนานยิ่งลุกโชน คล้ายพร้อมจะไหม้ลามได้ทุกเมื่อ

ข้าพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาจึงรีบขดร่างของตน ไม่อยากถูกพบเจอ

เสี่ยวหลินเดินเข้ามา รายงานสิ่งที่ข้าทำลงไปทั้งหมดอย่างละเอียด เทพปี้ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง ถามขึ้น “เวลานี้นางอยู่ที่ใด”

ข้าเกาะต้นไม้ไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น มองเสี่ยวหลินที่สั่นศีรษะด้วยความลำบากใจพลางภาวนาอย่าให้ตนเองถูกจับได้เป็นอันขาด

เสียดายเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

เทพปี้ชิงเพียงหาดูทั่วๆ รอบหนึ่งก็พบที่ที่ข้าซ่อนตัวอยู่ เขาพูดกับข้าด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ “ลงมา”

“ไม่ลง!” ข้าสั่นศีรษะ

“ลงมา!” เขาสั่งอีก

“ท่านจะตีข้า!” ข้าสั่นศีรษะอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ยอมขยับตัวเด็ดขาด

เขาย่นหัวคิ้วกล่าว “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าทำเรื่องเช่นนี้จะต้องถูกข้าตี แล้วเพราะเหตุใดเจ้าถึงยังทำ”

“เพราะ…เพราะ…” ข้าคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตะโกนออกไป “เพราะท่านไม่ให้ข้านอนด้วย ข้าโกรธแล้ว!”

ข้าตะโกนเสียงดังมาก ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันเงียบกริบไปทันที เป็นนานก็ไม่มีใครพูดอะไร ผ่านไปพักใหญ่จู่ๆ ก็มีคนเริ่มปิดปากแอบหัวเราะ เสี่ยวหลินส่งเสียงกระแอมไม่หยุดเพื่อยับยั้งเสียงหัวเราะของพวกเขา ส่วนสีหน้าท่าทางของเทพปี้ชิงกลับแข็งค้างราวกับกลายเป็นหินไปแล้ว อีกทั้งบนใบหน้าก็เริ่มมีริ้วแดงผุดขึ้นจางๆ

“เพียง…เพียงเพราะเหตุผลข้อนี้?” เขาพูดตะกุกตะกัก

ข้าพยักหน้าอย่างจริงจังที่สุด

เทพปี้ชิงกวาดสายตาเจือจิตสังหารไปรอบด้าน ทุกคนต่างตกใจกลัวและหยุดปากทันที ไม่กล้าหัวเราะอีก

โปรดติดตามตอนต่อไป