ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 16-17

การทำลายง่ายกว่าการสร้าง ยอดเขาที่อยู่มานับหมื่นปีไม่อาจต้านทานแผ่นดินไหวในวันเดียวได้ ทัศนียภาพที่บิดเบี้ยวเปลี่ยนไปจากเดิมระผ่านข้างกายไปไม่หยุด คล้ายแส้ที่หวดกระหน่ำลงบนหัวใจของข้า อาศัยที่ภูเขาลั่วอิงมาสามร้อยปี ต้นไม้ทุกต้น ต้นหญ้าทุกกอในที่แห่งนี้ ต่อให้หลับตาข้าก็แยกแยะได้ ทว่าเพียงจากไปไม่นาน ทุกสิ่งของที่นี่กลับแปรเปลี่ยนไปจนข้าจำไม่ได้แล้ว…

ถ้ำที่ข้ากับอิ๋นจื่อพักอาศัยก็พังทลายลงมา ข้าพยายามใช้อุ้งเท้าขุดเป็นช่องแล้วมุดเข้าไป กลับไม่พบเงาร่างของอิ๋นจื่อ

เขาไปที่ใดแล้ว

ในใจรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉับพลันในสมองก็เกิดประกายความคิดขึ้น รีบวิ่งไปที่ลานด้านหลัง ไปขุดตรงจุดที่เขาฝังทองคำและเงินเอาไว้ ข้ารู้ เจ้านั่นเห็นสิ่งของเหล่านี้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตนเสียอีก ถ้าเขาอยู่ล่ะก็ สิ่งของเหล่านี้จะต้องอยู่แน่นอน

ด้วยเหตุนี้เมื่อข้าขุดเอาทองคำและเงินขึ้นมาได้ จึงร้องออกมาด้วยความดีใจ “อิ๋นจื่อยังไม่ไปที่ใดแน่นอน”

เทพปี้ชิงกลับเดินเข้ามาพูดกับข้า “เหมียวเหมียว เจ้าเคยคิดหรือไม่ บางทีเขาอาจไม่รอด”

“เพราะเหตุใดจึงไม่รอด” ข้าไม่เข้าใจ

“แผ่นดินไหวครั้งนี้กระเทือนไปหลายพันหลี่ เขาอาจเสียชีวิตไปในภัยพิบัติครั้งนี้แล้ว” เทพปี้ชิงอธิบายช้าๆ

ข้ายังคงไม่เข้าใจ “ ‘แผ่นดินไหว’ คือปีศาจอะไร อะไรคือ ‘เสียชีวิต’ ”

แววตาของเทพปี้ชิงพลันอ่อนโยนลง เขาลูบศีรษะข้าแล้วพูดขึ้นเบาๆ “แผ่นดินไหวคือภัยพิบัติที่ตกลงมาจากฟากฟ้า หาใช่ปีศาจ แต่ไม่ว่ามันผ่านไปทางใด ทุกสิ่งทุกอย่างในที่นั้นก็จะถูกกลืนกิน เสียชีวิต…หมายถึงตาย”

คำพูดของเขาคล้ายฟ้าผ่าลงมาบนศีรษะข้าตอนกลางวันแสกๆ ข้าเข้าใจว่าอะไรคือตาย แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคำคำนี้จะเกี่ยวข้องกับอิ๋นจื่อได้ ครั้นแล้วก็รีบดึงเทพปี้ชิงพลางร้องขึ้น “อิ๋นจื่อไม่ได้ทำเรื่องเลวร้าย เหตุใดฟ้าต้องส่งภัยพิบัติลงมาให้เขาด้วย”

“เพราะฟ้าดินมีภัยพิบัติ ทุกอย่างจึงจะรุ่งเรืองงอกงามยิ่งขึ้น”

“ข้าไม่เข้าใจ! ไม่เข้าใจ!” คำพูดของเขาไม่ถูกหูข้าแม้แต่น้อย ข้าจึงปิดหูตนเองไว้ไม่อยากฟังต่อไปอีก เอาแต่ร้องไม่หยุด “ข้าจะให้อิ๋นจื่อกลับมา!”

“แปดส่วนเขาคงหนีไปแล้ว” เทพปี้ชิงลูบศีรษะข้า กล่าวปลอบใจ “เรากลับกันเถิด”

“ไม่กลับไป!” ข้าหันหัวได้ก็วิ่ง วิ่งไปจนถึงยอดเขา มองทะเลเมฆที่อยู่ไกลเคลื่อนไปมาอย่างเหม่อลอย ทัศนียภาพยังเหมือนเดิม คนกลับไม่อยู่แล้ว ความรู้สึกเช่นนี้ทรมานใจยิ่ง เปรียบกับการที่ตนเองถูกรังแกหรือถูกหมอชั่วร้ายเอาเข็มปักแล้วยังทรมานยิ่งกว่า

ครั้นแล้วข้าก็หมอบตัวลง ขดตัวเป็นก้อนกลม ทุกครั้งที่ข้ารู้สึกไม่สบายใจก็จะใช้ท่วงท่านี้มาผ่อนคลายความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน

ทว่าครั้งนี้ใช้ไม่ได้ผล ข้ายังคงเจ็บปวดยิ่ง

โปรดติดตามตอนต่อไป