ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 20-21

คิดไม่ถึงว่านางถึงกับยืมบันไดมาอันหนึ่ง ปีนขึ้นมามองข้า พูดอย่างเหนื่อยหอบ “ท่าน…ท่านเหมียวเหมียว…ในที่สุดหวาวาก็หาท่านพบแล้ว ท่านเทพเรียกท่านไปที่ห้องหนังสือ มีธุระจะคุยกับท่าน”

ข้าสะบัดหางอย่างไม่สบอารมณ์ คิดไม่ถึงว่าไม่ทันระวังปลายหางกวาดไปโดนบันไดเข้า หวาวากรีดร้องเสียงแหลมออกมาคำหนึ่ง ทั้งคนทั้งบันไดร่วงตกลงไป สาวใช้สามคนที่นั่งคุยกันอยู่ข้างล่างมองข้าอย่างปากอ้าตาค้าง จากนั้นก็หมอบลงกับพื้นด้วยเนื้อตัวสั่นสะท้าน ปากก็ร้องขึ้น “ท่านเหมียวเหมียวได้โปรดอภัย”

“หวาวา!” ข้าไม่ได้สนใจพวกนาง รีบเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์กระโดดลงไป วิ่งไปดูหวาวาที่หน้าเขียวจมูกบวมแล้วก็เดินหมุนเป็นวงกลมอยู่รอบตัวนาง “ข้าไม่ได้เจตนา…”

“ไม่…ไม่เป็นไร…ถูกท่านเหมียวเหมียวตีถือเป็นเกียรติของหวาวา…” หวาวาพูดไปน้ำตาร่วงไป นางหน้าผากแตก โลหิตไหลไม่หยุด

ต่อให้ข้าความรู้สึกเชื่องช้าเพียงใดก็รู้ว่าปล่อยไว้เช่นนี้ไม่ได้ รีบอุ้มนางขึ้นมา จะพาไปหาท่านเทพปี้ชิง

ระหว่างทางหวาวาสังเกตเห็นทิศทางที่ข้ากำลังมุ่งไปก็รีบคว้าตัวข้าร้องขึ้น “เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ไม่อาจไปหาท่านเทพ เขาจะโกรธ! ท่าน…ท่านพาข้าไปหาพ่อบ้านเสี่ยวหลินก็พอ…”

ภายใต้คำชี้แนะของนาง ข้าก็วิ่งไปยังห้องโถงใหญ่ที่เสี่ยวหลินอยู่อย่างเชื่อฟัง

เสี่ยวหลินมองหวาวาที่ได้รับบาดเจ็บ บนใบหน้ายังคงไม่มีท่าทีใดๆ เพียงสั่งสาวใช้ที่ช่วยงานอยู่ข้างๆ ด้วยความเคยชินจนเป็นนิสัย “เจ้าพานางไปที่ห้องยา เอายาทาให้สักหน่อยก็หมดเรื่องแล้ว นางหนูผู้นี้ทำอะไรซุ่มซ่ามอยู่เสมอ”

“ข้าจะไปด้วย!” ข้ารีบยกมือ

เสี่ยวหลินกับหวาวากลับห้ามปรามพร้อมกัน

เสี่ยวหลินพูด “ท่านเทพกำลังตามหาเจ้าอยู่ เจ้าไปพบท่านเทพก่อนเถิด เรื่องเล็กน้อยแค่นี้พวกเราแก้ไขกันเองได้”

สีหน้าท่าทางของพวกเขาสองคนเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ยิ่ง แต่ข้าไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมไป กระทั่งเสี่ยวหลินพูดขู่ขวัญว่าถ้าขืนยังไม่ไปพบเทพปี้ชิงก็จะต้องถูกกักขังอีก ข้าจึงเดินไปก้าวหนึ่งเหลียวหลังสามครั้งออกจากห้องโถงไป

ระหว่างทาง ข้านึกถึงน้ำตาของหวาวา…พลันพบว่าตนเองลืมพูดอะไรบางอย่างไป จึงย้อนกลับไปใหม่ แต่เมื่อถึงปากประตูกลับได้ยินหวาวาร้องไห้บอกกับเสี่ยวหลิน “ท่านพ่อบ้านได้โปรดช่วยเหลือ หวาวาอยากเปลี่ยนหน้าที่”

เสี่ยวหลินถอนหายใจ “เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากเปลี่ยนให้หรือ แต่เวลานี้ใครก็ไม่อยากไป หวาวา เจ้าไม่ใช่มุมานะเพียรพยายามมาโดยตลอดเพราะอยากจะเป็นหัวหน้าสาวใช้หรือ เพียรพยายามต่อไปเถิด ย่อมต้องได้รับผลตอบแทนสักวัน”

เสียงร้องไห้ของหวาวายิ่งดังขึ้น “ข้ากลัวว่าข้ายังไม่ทันได้เป็นหัวหน้าสาวใช้ก็จะไม่มีชีวิตก่อนแล้ว…ท่านเหมียวเหมียวมีพละกำลังมาก ทุกครั้งที่นางเล่นเกลือกกลิ้งกับข้า ข้าเป็นต้องเกลือกกลิ้งจนเขียวช้ำไปทั้งตัว”