ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 5-7

เจ้านายเคยบอก มีคนวิปริตบางคนชอบกินเนื้อแมว ด้วยเหตุนี้ภายใต้การบอกเล่าอย่างสมจริงสมจังของหลัวช่า…จึงทำให้ข้าตกใจจนหูลู่ลงมา ในใจนึกหวาดกลัวยิ่ง เพื่อจะไม่กลายเป็นแมวย่าง ข้ารีบเห็นชอบว่าต่อไปจะยอมใส่เสื้อผ้าแต่โดยดี

จอมมารวัวกระทิงเห็นข้าพยักหน้า ก็อดเอ่ยชมหลัวช่าเบาๆ ไม่ได้ “เหนียงจื่อ นับว่าเจ้ามีฝีมือ”

หลัวช่าหันไปยิ้มอ่อนหวานให้เขา ช่วยเขาจัดเสื้อผ้าที่เมื่อครู่ตีกันจนยับย่น “ปกติกล่อมหงไห่เอ๋อร์นอน ข้าก็ทำเช่นนี้”

ข้ายังคงจมอยู่ในโลกแห่งจินตนาการของเนื้อแมวย่างที่น่าสยดสยอง เป็นนานจิตใจและสติปัญญาก็ไม่ฟื้นคืนกลับมา

หลังจากตัดสินใจจะกลับไป ร่างของอิ๋นจื่อก็มีหมอกควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อหมอกควันจางไป ก็มีอีกาสีขาวตัวหนึ่งปรากฏขึ้นมาที่พื้น อาหารของข้ากลับมาแล้ว

ยังไม่ทันหายดีใจ จู่ๆ อีกาตัวนั้นก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น กระทั่งสุดท้ายพอกางปีกออกมาก็คล้ายจะบดบังท้องฟ้าได้เลย

ข้าไม่เคยเห็นนกตัวใหญ่เท่านี้มาก่อน ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะเริ่มพูดจากที่ใดดี จอมมารวัวกระทิงกลับคว้าตัวข้าวางขึ้นไปบนหลังนกในคราเดียว

หลังจากทุกคนขึ้นมากันหมดแล้ว อีกาก็บินขึ้น เขากางปีกพุ่งขึ้นไปบนนภากาศ ระผ่านท้องฟ้าอย่างงดงาม

ขนสีขาวที่อยู่ใต้ร่างอ่อนนุ่มสบายยิ่ง ปุยเมฆสีขาวบนท้องฟ้าราวกับเริงระบำอยู่ข้างกายข้า ทุกสิ่งทุกอย่างบนพื้นดินกลายเป็นดั่งมด สายลมรุนแรงที่พัดผ่านใบหน้าของข้าก็คล้ายกับทัศนียภาพที่ข้าเห็นตอนตกลงมาจากชั้นสิบ ไม่สิ ยามนี้อาจจะงดงามยิ่งกว่า

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ข้าก็ส่งเสียงร้องด้วยความเบิกบานใจท่ามกลางสายลม “เมี้ยว…”

อีกาคล้ายรับรู้ได้ถึงความตื่นเต้นดีใจของข้า เขาพาข้าบินขึ้นไปต่อ ยิ่งบินก็ยิ่งสูง ราวกับจะบินไปให้ถึงดวงอาทิตย์

ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สว่างไสว ขนกับปีกสีขาวดุจหิมะคู่นั้นยิ่งดูงดงาม มีเสน่ห์ดึงดูดใจคนยิ่ง

ข้าก็พลอยคึกคักฮึกเหิมตามไปด้วย เมื่อความตื่นเต้นฮึกเหิมบรรลุถึงขีดสุด ในที่สุดข้าก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของตนเองได้ และอดที่จะระบายอารมณ์ออกมาเล็กน้อยไม่ได้

“อ๊ากกก!” เสียงร้องโหยหวนของอีกาดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วแผ่นฟ้า

การบินที่ราบเรียบมั่นคงเริ่มโคลงเคลง อีกาพลิกตัวไปมาอยู่บนท้องฟ้า

จอมมารวัวกระทิงกับหลัวช่าที่อยู่ด้านหลังรีบขยับมาข้างหน้า พวกเขาดึงแขนข้าคนละข้างก่อนจะร้องขึ้นพร้อมกัน

“น้องสาวบุญธรรม เจ้าอย่ากัดอิ๋นจื่อ! รีบปล่อย!”

“น้องสาว เจ้าอย่ากัดอิ๋นจื่อ! ปล่อยเร็ว!”