ทดลองอ่าน แม่ครัวเคี่ยวรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

ที่นางเดาเช่นนี้ นอกจากเหตุผลที่กล่าวไปข้างต้น สาเหตุหลักเป็นเพราะบางทีเวลาคุยกับลูกค้าคนอื่น เขามักอ้างอิงคำพระ การที่เป็นอุบาสกตั้งแต่ยังหนุ่มยังแน่นเช่นนี้ เบื้องหลังจะต้องมีสาเหตุแน่ แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่นางก็ได้รู้จากบทสนทนาของคนอื่นว่าเขาแซ่เนี่ย เป็นลูกคนที่เจ็ดของครอบครัว คนที่เจ็ดเชียวนะ หมายความว่าบ้านเขาต้องคนเยอะมาก ไม่เหมือนนาง มีเพียงเหมียวตงหยาเป็นน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น

“ระวัง!” ล้อรถพลันติดก้อนหิน เหมียวอวี๋เอินเซแซดๆ ไปข้างหลัง เขาประคองแผ่นหลังบอบบางของนางไว้เบาๆ ส่วนมืออีกข้างออกแรงช่วยเข็นรถให้

“ขะ…ขอบคุณ” นางสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้าเอ่ยกับเขาทันใด

ชายหนุ่มไม่ว่ากระไร ยังคงเดินช้าๆ ตามหลังนางเหมือนเก่า

หน้าร้านยาบนถนนใหญ่คือที่ขายโจ๊กของนาง นางจอดรถเข็นพลางลอบถอนหายใจเบาๆ แต่ละวันที่เข็นรถหนักอึ้ง แขนทั้งสองข้างจะปวดระบมเสียไม่มีดี

ระหว่างที่นางสาละวนอยู่กับการตั้งแผง เขาก็ช่วยยกม้านั่งลงมาตั้งให้

“ต้องรอสักครู่” นางบอกและพลางเริ่มทำโจ๊ก

“ไม่เป็นไร”

“เหมือนเดิมหรือ”

“อืม”

ประโยคถามตอบดำเนินซ้ำๆ มาหนึ่งปี เขากลับนั่งรออาหารเช้าเงียบๆ โดยไม่มีท่าทางเบื่อหน่ายหรือรำคาญใจ

นางเคยประหลาดใจอยู่บ้าง ต่อให้คนคนหนึ่งกินอาหารได้ซ้ำซากแค่ไหนก็ไม่น่ากินโจ๊กเหมือนเดิมต่อเนื่องกันได้หนึ่งปี ริมถนนใหญ่นี้เต็มไปด้วยแผงขายอาหารนานาชนิดทั้งออกตกเหนือใต้ ต่อให้เขากินเจ แต่เหตุใดถึงกินอาหารเดิมๆ รสชาติเดิมๆ ได้ทุกวันเลยเล่า

“คุณชายเนี่ย” คนงานจับกลุ่มกันเดินยิ้มร่าเข้ามา “มาแต่เช้าเชียว พวกข้านึกว่ามาเช้ามากแล้ว กลับต้องเจอท่านมาเช้ากว่าทุกทีไป”

เนี่ยเวิ่นหยา หรือเนี่ยชี คุณชายคนที่เจ็ดของคฤหาสน์สกุลเนี่ยเพียงคลี่ยิ้มอ่อนโยน ไม่กล่าวอะไร

“แม่นางเหมียว พวกเราเอาโจ๊กผักสามชาม ใส่ผักอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ห้ามลืมผักดองซีอิ๊วที่เจ้าดองเองเด็ดขาด” คนงานสั่งพลางนั่งลงบนม้านั่ง

นางไม่ตอบ แค่พยักหน้าแสดงการรับรู้ ขณะสาละวนใส่เครื่องในหม้อโจ๊ก แล้วทำไหล่ห่อเมื่อลมเย็นพัดเข้ามาระลอกหนึ่ง

“ไม่หนาวหรือ” เนี่ยชีถามขึ้น

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ นางก็เงยหน้าขึ้นมางงๆ ถึงได้รู้ว่าชายหนุ่มพูดกับตน

“มะ…ไม่เท่าไร”

“เจ้าใส่เสื้อผ้าบางมากเลยนะ”

ดูเหมือนวันนี้เขาจะช่างพูดเป็นพิเศษ ทำเอานางรับมือไม่ถูก ต้องนิ่งอึ้งงันไปอีกสักพักถึงค่อยตอบว่า “ใส่หนาๆ แล้วต้มโจ๊กไม่สะดวก”

“หากใส่เสื้อผ้าบางแล้วตัวเย็นจนจับไข้ ไม่ยิ่งทำงานไม่สะดวกหรือ”

“คุณชายโปรดวางใจ ข้าร่างกายแข็งแรงมากมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยตัวเย็นจนจับไข้มาก่อน หากมีวี่แววว่าป่วยจะไม่ต้มโจ๊กเด็ดขาด” นางเข้าใจผิดว่าเขาเป็นห่วงเรื่องสุขอนามัยของตนเอง

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก เอาแต่จ้องมองความเคลื่อนไหวของนางเงียบๆ

เหมียวอวี๋เอินลอบถอนหายใจโล่งอก นางพูดไม่เก่ง และยิ่งไม่ชอบตกเป็นจุดสนใจของคนอื่น หนึ่งปีมานี้เขาพูดไม่มาก กินเสร็จก็ลุกจากไป แล้วค่อยเจอหน้ากันใหม่เช้าวันรุ่งขึ้น แม้จะเคยชินกับตัวตนของเขา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะเคยชินกับการพูดคุยกับเขาเช่นกัน

ไม่นานนัก โจ๊กข้าวร้อนๆ ก็ถูกยกมาวางตรงหน้าชายหนุ่ม พร้อมด้วยผักป่าหนึ่งจาน เต้าหู้แผ่นหนึ่งจาน และหน่อไม้แห้งที่นางดองเอง

“แม่นางเหมียว วันไหนมากินโจ๊กร้านเจ้าต้องกินทีละสามชามห้าชาม เจ้าไม่คิดจะขายข้าวสวยบ้างหรือ ชามเดียวอิ่ม สะดวกแล้วก็ง่ายดีด้วย” คนงานเปรยถาม

เหมียวอวี๋เอินชะงัก นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายเบาๆ “กินโจ๊กเช้าๆ ดีต่อกระเพาะ พอย่อยหมดแล้วยังช่วยกระตุ้นความอยากอาหารได้ด้วย”

คนงานฟังเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง

ป้าจางที่ขายขนมเปี๊ยะแผงติดกันอดสอดปากขึ้นมาไม่ได้ “กลัวจะหิวก็มากินขนมเปี๊ยะสิ แผ่นเดียวแบ่งกินได้ทั้งมื้อเช้ามื้อกลางวัน ก็พวกเจ้าดันติดใจรสมือแม่นางเหมียว อยากกินโจ๊กเอง จะโทษใครได้ เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่าแม่นางเหมียว”

เหมียวอวี๋เอินเหลือบตาขึ้นมายิ้มฝืดๆ ไม่รู้ว่าควรตอบกลับไปอย่างไรดี ทันใดนั้นนางก็เห็นเสี่ยวชุ่ยลูกสาวป้าจางเดินมาแต่ไกล