ทดลองอ่าน แม่ครัวเคี่ยวรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

บรรยากาศกระอักกระอ่วนดำเนินต่อไปสักพัก เหมียวอวี๋เอินถึงค่อยหันไปพูดตะกุกตะกักกับเนี่ยชี “ขออภัย…ทำให้ท่านเห็นเรื่องน่าขายหน้าเสียแล้ว…”

ชายหนุ่มส่ายหน้า บอกด้วยแววตาเป็นธรรมชาติ “เรื่องน่าขายหน้าน่ะไม่เห็นหรอก แต่อยากเติมอีกชามมากกว่า”

“หา?! ได้ๆ” นานๆ จะได้เห็นเขากินมากกว่าปกติ นางจึงรีบเติมโจ๊กให้

“คนที่ต้องขอโทษคือข้าต่างหาก…” ป้าจางเช็ดมือเข้ากับผ้ากันเปื้อนอย่างรู้สึกผิด “เสี่ยวชุ่ยเป็นลูกคนเดียวของข้ากับสามี นางไม่เข้าใจความคิดของเจ้าน่ะอวี๋เอิน นางสนิทกับตงหยามาก วันๆ ไม่ว่าอะไรก็เอาแต่พูดถึงตงหยา ก็เลย…”

เหมียวอวี๋เอินส่ายหน้าทันที ก่อนจะส่งยิ้มให้ “ไม่เป็นไร ตงหยาโชคดีที่มีสหายแบบนี้” รู้จักกันนานเข้าจะเกิดรักกันขึ้นมาหรือ นางไม่เคยแม้แต่คิดด้วยซ้ำ แค่เห็นเขาเป็นลูกค้าประจำคนหนึ่ง ลูกค้าประจำที่ไม่ช่างพูดแต่รู้ใจนาง

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยกมือลูบรอยแผลจางๆ จนแทบมองไม่เห็นบนแก้ม รู้จักกันนานๆ จนเกิดความรักจะไปสู้รักแรกพบได้อย่างไร…ประโยคนี้พูดได้ดีนัก

นัยน์ตาสีดำหลุบลง แล้วพลันเห็นเกลือหกกระจายอยู่บนพื้น นางจึงก้มลงไปเก็บโถเกลือขึ้นมา เพิ่งจะขายโจ๊กหมดครึ่งเดียว จะปล่อยให้โจ๊กไม่มีรสเค็มได้อย่างไร…

นางเงยหน้าขึ้น ทำท่าละล้าละลัง

“ไปเถิดๆ ข้าช่วยดูแผงให้ก็ได้” ป้าจางบอกยิ้มๆ

นางพยักหน้า เอ่ยด้วยท่าทางเก้อเขินว่า “ขอบคุณ” ก่อนจะหันไปผงกศีรษะให้เนี่ยชีเล็กน้อย แล้วเดินออกไปซื้อเกลือ

ป้าจางมองตามสักพัก จากนั้นก็ส่ายหน้าพึมพำ “มืดมนจริงๆ เฮ้อ…” นางปรายตามองเนี่ยชีที่ยังนั่งกินโจ๊ก ทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นไม่เห็น ยังคงกินโจ๊กต่อไปเรื่อยๆ จนหมด ถึงค่อยวางเหรียญสำริดสองสามเหรียญไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้น

“คุณชายเนี่ย” ป้าจางร้องถามอย่างอดไม่อยู่ “พะ…พรุ่งนี้ท่านยังจะมาอยู่ใช่หรือไม่”

“แน่นอน” เขาตอบก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปช้าๆ

ยามนี้ท้องถนนเริ่มคึกคักแล้ว ร้านรวงทยอยเปิดตามๆ กัน

ตอนเขาเดินผ่านร้านเล็กๆ ที่ขายเกลือกลับไม่มีวี่แววของนาง เขาหยุดยืนชั่วครู่ เสียงถามเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“นายน้อย จะให้บ่าวไปตามหานางหรือไม่ขอรับ” คนถามคือโอวหยางที่เป็นผู้อารักขาประจำตัว

“ไม่ต้อง” เนี่ยชีหงุดหงิดเล็กน้อยที่คนอื่นเดาใจได้ “อยู่ให้ไกลๆ ข้าหน่อย”

จากนั้นเขาก็เดินข้ามถนนเลี้ยวเข้าตรอกเล็กแห่งหนึ่ง