ทดลองอ่าน แม่ครัวเคี่ยวรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

ตรอกเล็กนี้เป็นทางลัดไปคฤหาสน์สกุลเนี่ย เพิ่งจะย่างเท้าเข้าไปแค่ก้าวเดียวก็เห็นนักเลงหัวไม้กลุ่มหนึ่งล้อมเหมียวอวี๋เอินไว้ตรงกลางตรอก เขาสะดุ้งวาบในใจ ตวาดออกไปทันที “นี่มันอะไรกัน! ลวนลามสตรีกลางวันแสกๆ เชียวหรือ” เสียงทุ้มต่ำฟังดูคุกคามของเขาเบี่ยงเบนความสนใจกลุ่มนักเลงให้หันมาทำตาโต

“ลวนลาม?” พวกนักเลงแค่นหัวเราะ “นายท่าน ท่านเดินผ่านมาก็ถือเสียว่าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น พวกเรากำลังเก็บค่าคุ้มครองอยู่ต่างหาก ยังไม่ตาต่ำถึงขนาดจะมาลวนลามนาง”

“เดือนก่อนพวกเจ้าก็เก็บไปแล้วนี่” เหมียวอวี๋เอินบอกอย่างเยือกเย็น ทว่ามือสองข้างที่อุ้มโถเกลือสั่นนิดๆ “ข้าขายโจ๊กได้กำไรแค่นิดๆ หน่อยๆ ไม่มีเงินเหลือเฟือให้พวกเจ้ามาแย่งหรอกนะ”

“ไม่มีหรือ! อยากโดนดีอีกหรือไร” น่าโมโห! ถนนทั้งสายมีแต่สตรีคนนี้นี่ล่ะที่เก็บค่าคุ้มครองยากเย็นนัก คราวก่อนก็ต้องใช้กำลังตบตีถึงเอาเหรียญสำริดจากนางไปได้สมใจ

“พวกเจ้าตีให้ตายข้าก็ไม่มีให้”

“นางตัวดี! จงใจจะให้พวกเราทำงานลำบากอย่างนั้นสิ” อีกฝ่ายโทสะแล่นพล่านขึ้นมา แต่เมื่อเหวี่ยงหมัดออกไปกลับชกถูกแผงอกกำยำที่แข็งจนเจ็บ พอเพ่งตามองดูดีๆ… “จะ…เจ้าโผล่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไร” เคลื่อนไหวได้ว่องไวยิ่งนัก ดูน่าจะเป็นคนฝึกยุทธ์

“คะ…คุณชายเนี่ย!” เหมียวอวี๋เอินอุทานเบาๆ แล้วพยายามผลักร่างที่บังหน้าเอาไว้ออกไปตามสัญชาตญาณ แต่ร่างนั้นไม่ขยับเลยสักนิด ราวกับขุนเขาก็ไม่ปาน

“ในเมื่อไม่มีค่าคุ้มครองจะให้ ไยต้องบังคับขู่เข็ญกันด้วย” เนี่ยชีเม้มปาก ใบหน้าคมคายฉายความไม่พอใจเบาบาง “หากอยากต่อยคน ต่อยข้าก็เหมือนกัน”

“คุณชายเนี่ย!” นางเบิกตาจนกลมโต ราวกับอยากมองให้ทะลุแผ่นหลังหนา ขะ…เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงเขาจะดูคิ้วเข้ม ตาโตเรียว ท่าทางเหมือนชาวยุทธ์ก็เถิด ตะ…แต่เขารู้วรยุทธ์หรือ เขาเป็นคุณชายตระกูลใหญ่โต หากบาดเจ็บ…หากบาดเจ็บขึ้นมา…

“นึกว่าพวกเราไม่กล้าอย่างนั้นสิ!” นักเลงประจำถิ่นคำรามอย่างเดือดดาล “เจ้าสอดมือเข้ามายุ่งแบบนี้ทำให้พวกเราเสียระบบ หลบไปเสีย แล้วพวกเราจะไม่ทำอะไรเจ้า”

เนี่ยชีขยับมือขวา ส่วนมือซ้ายเริ่มเลื่อนลูกประคำนับช้าๆ ทีละเม็ดอย่างตั้งใจ “หากได้ต่อยตีข้าแล้วก็ห้ามเก็บค่าคุ้มครอง แล้วก็ห้ามมายุ่งกับแม่นางคนนี้อีก” เขาบอกเสียงเข้ม

“ถุย! นึกว่าตัวเองเป็นใครหา!” นักเลงคนหนึ่งฉุนจัด ปล่อยหมัดออกไปใส่เนี่ยชี พอเห็นว่าเขาไม่มีวี่แววจะตอบโต้ ทุกคนก็หันไปมองหน้ากันพลางแอบโล่งใจอยู่เงียบๆ “หึ ที่แท้ก็พวกคุณชายที่ต่อยตีกับใครไม่เป็น หากเจ้ายอมจ่ายแทนนาง พวกเราก็จะไม่เอาเรื่อง” เมื่อครู่ยังนึกว่าเป็นพวกฝึกยุทธ์จริงๆ เสียอีก

“ไม่นะ” เหมียวอวี๋เอินร้องห้าม “ข้าไม่มีเงิน แล้วก็ไม่ต้องการให้ใครมาออกให้ด้วย”

“บ้าเอ๊ย! พูดกันดีๆ ไม่ชอบ ต้องให้ใช้กำลังใช่หรือไม่” ชายคนหนึ่งพูดพลางพยักพเยิดให้พรรคพวกลงมือ