ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 11-บทที่ 12

ด้านหลัวเสี่ยวอี้นั่งผิงไฟรอในห้องอยู่นานจนหิวไส้กิ่ว ก็ยังไม่เห็นพี่สามของตนเข้ามาเสียที

สุดท้ายเขาเลยจะออกไปดูอย่างอดรนทนไม่ไหว แต่เพิ่งเปิดประตูก็ปะเข้ากับซินลู่เสียก่อน

สาวใช้แจ้งว่าผู้เป็นนายของนางทราบว่าเขามาและยังไม่ได้กินข้าว จึงเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว กำลังจะยกมาที่นี่

หลัวเสี่ยวอี้ซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที พี่สะใภ้เซี่ยนจู่ช่างรู้สึกเห็นใจผู้อื่นเหลือเกิน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่สามแต่งงานกับสตรีถูกคน

ระหว่างที่ซินลู่กำลังยกอาหารขึ้นโต๊ะ ใครผู้หนึ่งก็ก้าวสวบๆ เข้ามาในห้อง

หลัวเสี่ยวอี้เงยหน้าขึ้นร้องอย่างดีใจ “พี่สามมาได้จังหวะ มาถึงก็นั่งกินข้าวได้พอดี”

ฝูถิงกวาดตามองบ่าวไพร่ แล้วเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อหลัวเสี่ยวอี้ลากออกไปข้างนอก

คนอื่นๆ รีบถอยหลบไปด้วยความตระหนก

หลัวเสี่ยวอี้เองก็ตกใจไม่น้อย แต่ไม่กล้าขัดขืน พี่สามของเขาตัวสูงใหญ่และขายาว ย่อมจับเขาหิ้วออกไปได้ง่ายๆ อยู่แล้ว

จวบจนมาถึงเฉลียงทางเดิน ฝูถิงถึงค่อยปล่อยมือ

หลัวเสี่ยวอี้ทรงตัวยืนบนเท้าตนเองพลางเอ่ยถามอย่างตื่นตระหนก “นี่มันอะไรกันพี่สาม”

“เงินก้อนนั้นมาจากที่ใด” ฝูถิงถาม

ฝ่ายตรงข้ามผงะ “ข้าก็บอกพี่สามไปแล้วว่าพวกพ่อค้าช่วยกันออกให้”

ฝูถิงเสียงเข้ม “แล้วเหตุใดใบเงินหลวงมากมายเพียงนั้นถึงไปอยู่ในร้านเดียวกัน มิหนำซ้ำวันที่ได้รับยังเป็นวันเดียวกันอีก”

หลัวเสี่ยวอี้นึกในใจ แย่แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะโดนจับได้จากเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

เขาบอกพี่สะใภ้แต่แรกแล้วว่าพี่สามไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ

ฝูถิงไม่มีอารมณ์จะพูดเยิ่นเย้อให้มากความ “จะโดนไม้พลองทหารหรือจะตอบมาตามตรง เลือกเอา”

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน กุมภาพันธ์ 65)