ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 3-บทที่ 4

ถุงสุราถูกเวียนไปจนครบรอบแล้วส่งกลับมาให้ฝูถิงอีกครั้ง แต่หลัวเสี่ยวอี้เอามือกดมันลงไปพร้อมเย้าเขาว่า “พี่สามนี่ช่างแน่จริง ข้าเห็นพี่สะใภ้แล้วล่ะ นางสมกับที่เป็นเชื้อพระวงศ์ ดูนุ่มละมุนไปหมดราวกับว่าทั้งเนื้อทั้งตัวทำจากน้ำก็มิปาน หลังแต่งงานท่านทิ้งนางไว้ในกวงโจวมานานน่ะช่างเถิด เวลานี้คนเขาพาตัวมาประเคนถึงมือ จนป่านนี้ก็ยังรออยู่ในที่ที่มีแต่หิมะเช่นนี้ ตามหลักต้องควรรีบกลับไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงสักยกถึงจะถูก”

คนไร้ชาติตระกูลที่เป็นทหารอยู่ในกองทัพมักพูดจาคึกคะนองโดยไม่ระวังปากเช่นนี้เสมอ

หลัวเสี่ยวอี้หัวเราะหึๆ พลางตบปากตนเองหนึ่งที “ดูปากข้าสิ ระดับพี่สามแค่ยกเดียวเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว มันต้องหลายๆ ยกต่างหาก!”

ฝูถิงกรอกสุราใส่ปากอึกหนึ่ง ลูกกระเดือกกระเพื่อมไหว สุราร้อนแรงไหลลงท้อง ช่วยให้ร่างกายอุ่นขึ้นได้เล็กน้อย

เขาใช้นิ้วโป้งปาดคราบสุราบนริมฝีปากช้าๆ

รสชาติของสตรีผู้นั้นเป็นอย่างไร เขายังไม่ได้ลิ้มลอง

ไม่ว่ามองจากมุมใด การจับคู่วิวาห์ครั้งนี้ก็เป็นการเอื้อมของสูงสำหรับเขา นับตั้งแต่เป็นทหาร เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าวันหนึ่งตนเองจะได้แต่งงานกับสตรีสูงศักดิ์ที่เป็นถึงเชื้อพระวงศ์

และยิ่งไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งนางจะดั้นด้นรอนแรมมาที่นี่เองอย่างปุบปับ

แดนแปดกองพลสิบสี่เมืองแห่งนี้มีแต่พื้นที่รกร้างกับอากาศหนาวเย็นขั้นโหดร้าย มิหนำซ้ำจวนผู้บัญชาการก็มีสภาพเช่นนั้น

ต่อให้หญิงเชื้อพระวงศ์ผู้บอบบางมาถึงที่นี่ ทว่าจะทนอยู่ได้สักกี่น้ำกันเชียว

“นี่น่ะหรือจวนผู้บัญชาการอันยิ่งใหญ่ของผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์อุดรแห่งแดนแปดกองพลสิบสี่เมือง?”

ภายในจวนผู้บัญชาการ หลี่เยี่ยนร้องออกมาอย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรสร้างความขุ่นใจให้ท่านอาหญิงจะดีกว่า จึงทำแก้มป่องและไม่พูดอะไรอีก

ความจริงซินลู่และชิวซวงต่างก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

ขามายังสู้คิดไปว่าจวนแห่งนี้จะต้องโอ่อ่ายิ่งใหญ่ไม่มีใครเทียม ปรากฏว่าเพิ่งจะติดตามผู้เป็นนายเดินสำรวจรอบจวนจนทั่ว ก็พบว่าไม่ได้เป็นดังที่คิดเลยสักนิด

โอ่โถงกว้างใหญ่น่ะใช่ เพียงแต่เก่าโทรมเหลือแสนจนข้าวของเครื่องใช้จำนวนมากใช้งานไม่ได้แล้ว

หลี่ชีฉือส่งคบไฟในมือไปให้ซินลู่หาอะไรมาปักไว้ ขอแค่ให้มีแสงส่องสว่างภายในเรือนเป็นใช้ได้

จากนั้นก็ให้คนไปตามพ่อบ้านประจำจวนมาพบ