ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 3-บทที่ 4

หิมะหยุดตกไปในตอนเย็น แล้วตกใหม่อีกครั้งในยามวิกาล

ท่ามกลางเกล็ดขาวโปรยปราย ม้าหลายตัวพ่นลมหายใจออกมาทางจมูก ใช้เท้าตะกุยพื้นหิมะเบาๆ ไม่วิ่งเตลิดไปแม้ไม่ได้ล่ามไว้

ห่างออกไปร้อยก้าว บนพื้นหินระเกะระกะ กองไฟเริ่มมอดลงช้าๆ

ฝูถิงนั่งอยู่บนก้อนหิน คิ้วและขนตามีปุยหิมะจับบางๆ

ตรงข้ามเขามีทหารนั่งเกาะกลุ่มเบียดกันผิงไฟหลายคน ฟันกระทบกันกึกๆ ด้วยความหนาว

ทั้งหมดล้วนเป็นทหารองครักษ์ส่วนตัวของเขาทั้งสิ้น

ชายหนุ่มปักกระบี่ลงกลางหิมะ ล้วงถุงสุราที่ทำจากหนังในอกเสื้อมากรอกใส่ปากอึกหนึ่งแล้วโยนออกไป

ใครผู้หนึ่งรับไว้ ก่อนจะประสานมือคำนับอย่างยินดี “ขอบคุณท่านผู้บัญชาการ!”

มีคนเดินเข้ามาใกล้ ได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำพื้นหิมะดังแซ่กๆ หลัวเสี่ยวอี้ตามมาสมทบแล้วนั่นเอง

“วันนี้ท่านผู้บัญชาการกำลังอารมณ์ดีที่ฮูหยินมา เลยตกรางวัลเป็นสุราให้พวกเจ้าดื่ม” ฝ่ายนั้นกระเซ้าเมื่อเดินมาถึงกองไฟ แล้วโยนเนื้อแห้งห่อใหญ่ไปให้พรรคพวก

คนที่รับห่อเนื้อเอาไว้พูดขึ้น “ท่านเลยกลายเป็นคนแรกที่ได้เห็นฮูหยินท่านผู้บัญชาการไปเสียได้”

หลัวเสี่ยวอี้เอ็ดเบาๆ “ใช่เสียเมื่อไร หากท่านผู้บัญชาการของเราไม่เคยเห็น จะจำได้ตั้งแต่แวบแรกได้อย่างไรเล่า”

ฝูถิงนั่งนิ่ง เขาไม่มีท่าทีใดๆ ทั้งนั้น

ระหว่างที่พูดหลัวเสี่ยวอี้ก็เดินเข้ามาหาเขาแล้วส่งเนื้อแห้งให้ชิ้นหนึ่ง “พี่สามวางใจได้เลย ข้าพานางไปส่งที่จวนให้เรียบร้อยแล้ว”

ฝ่ายตรงข้ามรับเนื้อไปฉีกพลางเหลือบมองเขา หลัวเสี่ยวอี้รีบยกมือปราม “แผลบนคอท่านยังไม่หาย พูดให้น้อยหน่อยดีกว่า ฟังข้าพูดก็พอ ไม่มีอะไรหรอก พี่สะใภ้เซี่ยนจู่ผู้นั้นไม่ได้เอาแต่ใจอย่างที่พวกเราคิด ไม่ทำตัวเป็นปัญหา เว้นเสียแต่ปล่อยให้ข้ายืนตากลมหนาวแกร่วรออยู่ครู่หนึ่ง คาดว่าคงเอาคืนให้หลานชายนั่นล่ะ”

“กวงอ๋องซื่อจื่อ” ฝูถิงโพล่งขึ้น

“ใช่ๆ ซื่อจื่อน้อยแห่งตำหนักกวงอ๋อง เจ้าเด็กนั่นน่ะ…” หลัวเสี่ยวอี้ยิ่งพูดยิ่งออกนอกเรื่อง

ฝูถิงเอาเนื้อแห้งใส่ปากเคี้ยวกินพลางนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน

เขาจำหน้าหลี่ชีฉือได้แม่นทีเดียว เพราะตอนที่กวงอ๋องอาการทรุดหนักในคืนวิวาห์ เขาเองก็ไปดูเช่นกัน

เวลานั้นนางก็หลุบตาต่ำ ไม่ต่างจากตอนที่ถูกเขาใช้กระบี่ช้อนปลายคางวันนี้นัก ผิดกันตรงที่มีน้ำตาไหลรินลงมาสองสาย

หลังจากนั้นเขาก็เร่งรุดเดินทางกลับแดนเหนือ นับดูแล้วก็ไม่ได้พบกันนานมากจริงๆ

ตอนนั้นเขาถือกระบี่ใช้เวลาเพ่งพิศอยู่สักพักด้วยกลัวว่าตนเองจะตาฝาด

ส่วนนาง…ไม่มองเขา ทว่าก็ไม่ได้ตระหนกลนลาน