ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 3-บทที่ 4

นางนึกเอะใจ พอหันไปมอง นายทหารหนุ่มก็เดินยิ้มเข้ามาผายมือเชื้อเชิญ นำทางพวกนางเข้าจวนแล้ว

ตัดสินจากแค่ประตูหน้า จวนผู้บัญชาการนับว่าโอ่อ่ายิ่งใหญ่เอาการ ป้ายเหนือประตูเขียนด้วยลายมือหนักแน่นทรงพลัง น่าจะเป็นตัวอักษรสายสกุลเหยียนแห่งแคว้นหลางหยา

หลี่ชีฉือรู้รายละเอียดเกี่ยวกับฝูถิงเพียงน้อยนิด เป็นต้นว่าตอนแต่งงานกัน บิดามารดาของเขาจากโลกไปแล้วทั้งคู่

ไม่ผิดจากที่คิดไว้ เมื่อเดินเข้าไปข้างในก็พบบรรยากาศอ้างว้างเงียบเหงาจริงๆ

คฤหาสน์ที่ไม่มีญาติผู้ใหญ่หรือเจ้าบ้านคอยดูแลก็เป็นเช่นนี้ นางคุ้นเคยดี เพราะตำหนักกวงอ๋องไม่ผิดจากที่นี่นัก

ด้านหน้าเป็นเรือนกำกับดูแลงานทั่วไป ไม่ได้จุดโคมไฟและไม่มีบ่าวไพร่โผล่มาให้เห็น อาศัยเพียงคบไฟที่หลัวเสี่ยวอี้ฉวยมาจากมือทหารก่อนเดินเข้ามาข้างในส่องทางให้

เมื่อมาถึงเรือนชั้นในจึงค่อยเจอบ่าวไพร่ยืนก้มหน้าประสานมือรออยู่สองสามคน ในเรือนจุดไฟสว่าง

หลัวเสี่ยวอี้จะเข้าไปด้วยก็ไม่งาม จึงส่งคบไฟให้ข้ารับใช้ผู้หนึ่งแล้วเอ่ยลา

“คืนนี้ท่านผู้บัญชาการจะกลับจวนหรือไม่” หลี่ชีฉือโพล่งถามออกมา

ปลายเท้าของนายทหารหนุ่มหยุดชะงัก รอยยิ้มรู้ทันคลี่ตัวบนใบหน้า “ข้าจะรีบไปเร่งให้เดี๋ยวนี้ขอรับ”

พูดจบเขาก็ประสานมือคำนับหันหลังเดินออกไปทันที

หลี่ชีฉือขยุ้มเสื้อคลุมเม้มปากเบาๆ อันเป็นกิริยาบ่งบอกความประหม่า นางไม่ได้ถามเพราะร้อนใจอยากพบหน้าชายผู้นั้นโดยเร็ว แต่ฟังจากคำตอบอีกฝ่าย แสดงว่าตีความไปคนละทาง

หญิงสาวจูงมือหลี่เยี่ยนเดินเข้าเรือนชั้นใน ซินลู่กับชิวซวงล่วงหน้ามาจัดเตรียมห้องหับให้ก่อนแล้ว พอนางเดินมาถึงที่หมาย สาวใช้ทั้งสองก็เดินหน้าเฝื่อนออกมาจากข้างในพอดี

“นายหญิง รีบเข้ามาดูเถิดเจ้าค่ะ”

หลี่ชีฉือเดินเข้าเรือน ถอดเสื้อคลุมกันลมออก กวาดตามองไปโดยรอบ “มีอะไรหรือ”

ข้างนอกลมแรง พัดกรอบหน้าต่างฉลุลายกระเทือนกึงๆ แสงไฟสว่างไม่พอเพราะจุดตะเกียงไว้เพียงดวงเดียวเท่านั้น บริเวณที่แสงส่องไปถึงตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย ซ้ำยังเก่าโทรม

เตียงนอนไร้ม่านแพรบดบัง ภาพเขียนบนฉากบังตาสีซีดกะดำกะด่าง

หลี่เยี่ยนเดินเข้าไปลูบเก้าอี้ขาไขว้แบบพับได้ตัวหนึ่งแล้วหันมามองนาง “ท่านอาหญิง ที่นี่ออกจะ…”

ซอมซ่อ

หลี่ชีฉือต่อคำให้ในใจเงียบๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากเรือน ดึงคบไฟที่หลัวเสี่ยวอี้ทิ้งไว้ให้จากมือข้ารับใช้ ถือเดินไปยังห้องโถงด้านหน้าพลางส่องไฟดูบริเวณโดยรอบไปด้วยตลอดทาง