ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 5-บทที่ 6

เมื่อไล่สายตาขึ้นไปข้างบน นางก็เห็นหน้าเขา

ปรากฏว่าอยู่ๆ ชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นในจังหวะนั้น หลี่ชีฉือสะดุ้งวาบ รีบหันหลังเดินออกไปโดยไม่รู้ตัว

คนข้างหลังลุกพรวดขึ้นนั่งพร้อมเอื้อมมือมารั้งเอวนางกลับไป ใช้มืออีกข้างปิดปากบางไว้

“อย่าร้อง” เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นข้างหูเบาๆ “ข้าเอง”

หลี่ชีฉือเซล้มลงไปนั่งข้างหน้าเขา ปลายนิ้วแตะถูกกระบี่ที่อีกฝ่ายพกติดตัว เป็นเล่มเดียวกับที่นางเห็นวันนั้น

มือบุรุษที่ปิดปากนางไว้สากกร้าน แผ่ไอเย็นที่ได้มาจากลมหิมะข้างนอก

นางไม่ได้จะร้อง เพราะเดาได้แต่แรกแล้วว่าต้องเป็นเขา

คนที่จะเข้ามาถึงเรือนชั้นในได้ นอกจากบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวนแล้วย่อมไม่มีใครอื่น

หญิงสาวใช้นิ้วเกี่ยวหลังมือเขาเบาๆ

มือใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผละออก

หลี่ชีฉือยกมือขึ้นแตะกลีบปากที่ถูกสัมผัสเมื่อครู่โดยไม่หันไปมองเขา หัวใจยังเต้นแรงมาจนบัดนี้จากความตกใจเมื่อครู่ นางพยายามตั้งสติครุ่นคิดว่าเวลาสามีภรรยาได้พบหน้ากันอีกครั้งเช่นนี้ ควรจะพูดอะไรเป็นประโยคแรกดี

“นายหญิง!” ประตูพลันถูกเปิดออกพร้อมกับซินลู่ที่ก้าวเข้ามา แต่พอเห็นภาพที่เกิดขึ้นในห้องก็ชะงัก ตั้งตัวได้อย่างว่องไว แล้วรีบก้มหน้าเดินกลับออกไปทันที

ผู้เป็นนายของนางนั่งอยู่บนเตียง ถูกใครคนหนึ่งสวมกอดไว้จากข้างหลัง แม้แต่คนโง่ยังรู้ว่าเป็นใคร

เสียงของหลัวเสี่ยวอี้ดังขึ้นหน้าห้อง “ข้าผิดเองๆ ต้องโทษข้าที่ทำตัวทะเล่อทะล่าจนพี่สาวทุกท่านตื่นตกใจ”

หลี่ชีฉือได้ยินเสียงคนอยู่ข้างนอกก็ลุกจากเตียง ยกมือลูบผมตรงข้างขมับให้เข้าที่ แล้วร้องเรียกซินลู่

สาวใช้ประจำตัวเปิดเข้ามาอีกครั้ง จากนั้นก็เดินก้มหน้าไปยกเก้าอี้ขาไขว้มาวาง สวมเสื้อคลุมกันลมให้แล้วประคองนางนั่งลง ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามากระซิบอธิบายต้นสายปลายเหตุตรงริมหู

ที่แท้เป็นเพราะเมื่อครู่ชิวซวงเดินผ่านห้องหนึ่ง พบว่าประตูห้องเปิดทิ้งไว้จึงเดินเข้าไปดู ปรากฏว่าเห็นหลัวเสี่ยวอี้นอนแผ่หลาไม่กระดุกกระดิกอยู่ในนั้น ไม่รู้ว่าหลับหรือหมดสติกันแน่ จึงแตกตื่นกันยกใหญ่

ซินลู่รีบร้อนนำความมารายงานหลี่ชีฉือ ไม่นึกว่าห้องนี้ก็มีคนเช่นกัน…

หลี่ชีฉือเพิ่งจะหันกลับไปมองชายหนุ่มที่อยู่บนเตียงอีกครั้งก็ตอนนี้