ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 5-บทที่ 6

คราวนี้ฝูถิงหลับยาวจนฟ้ามืด

ที่ตื่นก็เพราะในห้องร้อนเกินไป

ฝูถิงลืมตาลุกขึ้นมานั่ง ร้อนจนเหงื่อซึมเลยทีเดียว

เขาลงจากเตียงเดินไปที่โต๊ะ เห็นชุดน้ำชาประณีตงดงามวางอยู่บนนั้น

เพิ่งจะยกกาน้ำบนเตาที่ไม่ได้จุดไฟมาแหงนหน้าเทน้ำเย็นๆ กรอกปาก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

สาวใช้สองคนเดินก้มหน้าเข้ามาย่อตัวคำนับ “ท่านผู้บัญชาการตื่นแล้ว พวกบ่าวเตรียมน้ำร้อนไว้ให้ท่านผู้บัญชาการอาบตามคำสั่งของนายหญิงแล้วเจ้าค่ะ”

พูดจบซินลู่ก็เดินไปหยิบโคมไฟ ส่วนชิวซวงไปกางฉากบังตา

จากนั้นโคมสิบกว่าดวงก็ถูกจุดขึ้นในห้องจนสว่างไสวราวกับกลางวัน เมื่อเทน้ำร้อนใส่ถังอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็เดินกลับออกไป

พวกนางเข้ามาทันทีที่เขาลงจากเตียง บ่งบอกว่ายืนรออยู่แต่แรก

เขามองไปทางเก้าอี้ขาไขว้พลางใช้ลิ้นเลียฟันที่ถูกน้ำเย็นชโลมเมื่อครู่ ก่อนหน้านี้ภรรยาของเขานั่งตัวตรงสง่าอยู่บนนั้น

หญิงเชื้อพระวงศ์คงมีกิริยาไร้ที่ติเช่นนี้หมดทุกคนกระมัง

ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าก้าวลงน้ำ ข้างถังมีถาดทองบรรจุเม็ดสบู่จำนวนหลายสิบ แต่ละลูกกลมเกลี้ยง ขาวพิสุทธิ์ราวกับหิมะ ส่งกลิ่นหอมรวยรื่นแตะจมูก

ของเช่นนี้พวกเชื้อพระวงศ์ในฉางอันกับลั่วหยางชอบใช้กันนักหนา เขาอยู่แต่ในกองทัพมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยใช้มาก่อน

เม็ดสบู่คุณภาพดีแบบที่อยู่ตรงหน้านี้คิดราคาเป็นลูก แต่ละลูกแพงระยับราวกับยัดทองคำไว้ข้างใน บางทีแม้แต่ในวังหลวงยังได้ใช้กันแค่ไม่กี่ครั้ง

หลี่ชีฉือ…ฟุ้งเฟ้อกรีดกรายกว่าที่เขาคิดไว้

ตอนที่หลัวเสี่ยวอี้มาหาอีกครั้ง ฝูถิงก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว พวกบ่าวไพร่เพิ่งจัดห้องเสร็จใหม่ๆ

“พี่สาม ที่นี่หรูหราสุขสบายราวกับอยู่บนสวรรค์อย่างนั้นล่ะ ข้าชักไม่อยากไปแล้วสิ”

หลัวเสี่ยวอี้นอนหลับเต็มอิ่มก็อาบน้ำแล้วเช่นกัน แต่ผิดกับฝูถิงตรงที่เห็นได้ชัดว่าประโคมใช้เม็ดสบู่ไปไม่น้อย เพราะยังไม่ทันเห็นตัวก็ได้กลิ่นหอมฉุยมาแต่ไกล

ซินลู่กับชิวซวงเดินเข้ามาพอดี ได้ยินดังนั้นก็กลั้นยิ้มไว้ในหน้า

พวกนางเข้ามาเชิญฝูถิงกินข้าว ในเมื่อหลัวเสี่ยวอี้อยู่ในห้องท่านผู้บัญชาการ จึงยกข้าวปลาอาหารเข้ามาที่นี่เลย

โต๊ะอาหารถูกยกเข้ามาตั้ง สองคนแยกกันนั่งคนละโต๊ะ

ฝูถิงสวมเสื้อคลุม นั่งขัดสมาธิเท้าแขนกับหัวเข่า ไม่มีใครกล้ามองท่านผู้บัญชาการในอิริยาบถนี้มากนัก

อาหารทยอยขึ้นโต๊ะจานแล้วจานเล่า หลัวเสี่ยวอี้เบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ ทุกที