ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 7-บทที่ 8

นางช้อนตามอง รอยแผลที่คอเสื้อของเขาปิดไว้พาดเฉียงจากล่างขึ้นบนไปจนถึงใต้คาง ลักษณะเหมือนรอยแผลใหม่จริงๆ

ไม่รู้ว่าใต้คางเขาใช้แผ่นหนังบางๆ ปิดทับไว้อยู่ตั้งแต่เมื่อไร ตรงกลางแผ่นหนังมีรอยยาขี้ผึ้งสีดำเป็นดวงเล็กๆ

ชะรอยจะไปใส่ยามาเมื่อครู่กระมัง

นางถามเสียงดังว่า “แผลอะไร”

คนถูกถามคือหลัวเสี่ยวอี้

เสียงตอบดังมาจากข้างนอก “กลัวว่าเล่าแล้วพี่สะใภ้เซี่ยนจู่จะเสียขวัญเอาน่ะสิ เป็นแผลถูกตะขอเกี่ยวเนื้อฉีกขอรับ หวุดหวิดจะเกี่ยวเข้าไปในคอพี่สามอยู่แล้ว มีไม่กี่คนหรอกที่ทนได้!”

ฝูถิงหน้าตึง เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง หากไม่เพราะสตรีตรงหน้าอยู่ด้วย ป่านนี้เขาเดินออกไปถีบหลัวเสี่ยวอี้กระเด็นแล้ว

หลี่ชีฉือยกถ้วยชาจรดริมฝีปากบังลำคอโดยไม่รู้ตัว

เมื่อครู่เขาตรึงนางไว้ในอ้อมกอดเสียแรง หากหลัวเสี่ยวอี้ไม่บอก ใครเล่าจะรู้ว่าเขาเพิ่งผ่านประสบการณ์เฉียดตายเช่นนั้น แค่ฟังนางก็เจ็บแล้ว

หญิงสาวเหลือบมองสามี คิดในใจว่า ร่างกายเขาคงทำจากเหล็กกระมังถึงทนแผลใหญ่เพียงนี้ได้

“เหตุใดถึงไม่ยอมรักษา”

หลัวเสี่ยวอี้ตอบ “เพราะถ้าอยากหายเร็วต้องใช้ตัวยาหายากราคาแพงสองสามชนิดขอรับ!”

ฝูถิงกัดฟันกรอด หมายใจว่าอีกเดี๋ยวค่อยออกไปจัดการคนสนิท ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม “ข้าจะจัดการเอง ให้ของเจ้าก็รับไปเถิดน่า”

ประโยคนี้พูดกับหลี่ชีฉือ

ปลายนิ้วที่คีบตราประทับไว้ทั้งเรียวยาวและขาวผ่อง เขามองซ้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังทำท่าจะเดินออกไป ทว่าแขนเสื้อพลันรั้งแน่น เพราะถูกหลี่ชีฉือดึงชายแขนเอาไว้

“ท่านจะแยกบ้านกับข้าหรือ”

ฝูถิงนิ่งชะงัก

หลี่ชีฉือใช้มือดึงแขนเสื้อพลางจ้องเขาเขม็ง ดวงหน้าเนียนซีดขาวเพราะเพิ่งเสียเลือด ร่างละมุนเอนตัวพิงตั่งของเขา ปลายนิ้วที่ดึงแขนเสื้อไว้ก็ไม่ใคร่มีแรงนัก

เขาเหลือบมองภาพนั้นซ้ำสอง ลูกกระเดือกกระเพื่อมทีหนึ่งอย่างไร้สาเหตุ ก่อนจะตอบไปว่า “ไม่ใช่”

หลี่ชีฉือคาดคั้น “ในเมื่อไม่ได้อยากแยกบ้าน เหตุใดต้องแบ่งแยกกันถึงเพียงนี้ด้วยเล่า”

ฝูถิงไม่เอ่ยตอบ