ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 9-บทที่ 10

บทที่ 9

ท้องฟ้าหลังหิมะหยุดเป็นสีครามอร่าม ร้านสมุนไพรในเมืองเปิดขายตั้งแต่เช้าตรู่

หลงจู๊ของร้านออกมายืนตรงหน้าประตู ชะเง้อคอมองไปข้างนอกเป็นระยะ ไม่นานนักเสียงรถม้าแล่นกลุกๆ ก็ดังขึ้นข้างนอก มีคนมาถึงแล้ว

สาวใช้สองคนที่สวมเสื้อคลุมคอกลมเยี่ยงบุรุษเดินเข้าประตูมาก่อน จากนั้นก็หันไปรอรับคนที่อยู่ข้างหลังเข้ามาในร้าน

หลงจู๊ประสานมือคำนับโดยไม่รอช้า “ฮูหยินมาได้จังหวะ เตรียมของเสร็จเรียบร้อยพอดีเลยขอรับ”

หลี่ชีฉือที่สวมเสื้อคลุมกันลมเนื้อหนากับหมวกม่านแพรพยักหน้า

ชิวซวงกับซินลู่เดินตามนางเข้าไปในห้องเล็กด้านข้างที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

นางมีกิจการใต้ชื่อตนเองมากมายก็จริง แต่การค้าสมุนไพรนั้นไม่ใคร่ได้ทำนัก เหตุผลที่ซื้อร้านนี้เอาไว้หมาดๆ ก็เพื่อความสะดวกในการรวบรวมยาเท่านั้น

วันนี้หลงจู๊ส่งข่าวมาแจ้งแต่เช้าว่าได้ของครบแล้ว ตัวยาเหล่านี้สูงค่ายิ่งยวด ต้องเชิญนางมาตรวจดูด้วยตนเอง นางถึงได้ออกจากจวนมา

ในห้องเล็ก กล่องเจ็ดชั้นเขียนสีลงลายทองใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

ชิวซวงเดินเข้าไปค่อยๆ เปิดกล่องออกทีละชั้น ทุกชั้นมียาสมุนไพรที่มัดไว้อย่างดีบรรจุอยู่

สมุนไพรเหล่านี้ล้วนแต่ราคาแพงลิบลิ่ว จำต้องเก็บแยกกัน เพราะหากใส่รวมกันอาจทำให้ฤทธิ์ยาเพี้ยน

หลี่ชีฉือถอดหมวกกับเสื้อคลุมกันลมส่งไปให้ซินลู่แล้วทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะ ตรวจดูสมุนไพรทุกชนิดอย่างเบามือ ก่อนจะเอ่ยถามว่า “มีขาดไปบ้างหรือไม่”

ชิวซวงส่ายหน้า “เสาะหาสมุนไพรตามรายชื่อที่ขุนพลหลัวบอกมาไว้ที่นี่หมดแล้วเจ้าค่ะ แต่หลงจู๊เล่าว่าสมุนไพรที่ชื่อ ‘ตำรับสวรรค์’ นั้นหายากยิ่ง สุดท้ายไปได้ยินมาว่าจะพบได้เฉพาะในเครื่องราชบรรณาการที่อาณาจักรหนานเจ้าส่งเข้าวังหลวงเท่านั้น พยายามกันแทบตาย ในที่สุดก็ได้มาเสียที แต่ก็เสียเงินไปไม่น้อย”

นางติดตามรับใช้หลี่ชีฉือมานาน เห็นโลกมามาก ซ้ำยังไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว ในเมื่อออกปากว่า ‘เสียเงินไปไม่น้อย’ ก็ย่อมหมายความว่า ‘ไม่น้อย’ จริงๆ

กระนั้นหลี่ชีฉือฟังแล้วก็ยังส่งเสียงรับรู้แค่อืมคำเดียว แค่หามาได้ก็พอแล้ว ส่วนจะใช้เงินไปเท่าไรนางไม่สนใจนัก ขอเพียงรักษาชายผู้นั้นได้ย่อมเป็นเรื่องดี

ชิวซวงแอบสบตากับซินลู่ที่อยู่ข้างๆ

ลำพังแค่เสาะหาสมุนไพรยังพอว่า แต่ยังเร่งจัดส่งทั้งกลางวันกลางคืนมายังแดนเหนือจนม้าเหนื่อยตายไปหลายตัว ทั้งของทั้งแรงงานคน ทุกอย่างล้วนมีค่าใช้จ่ายก้อนโตทั้งสิ้น

นายหญิงช่างยอมทุ่มให้ท่านผู้บัญชาการเสียจริงๆ