ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 9-บทที่ 10

เมื่อได้สมุนไพรมาครบแล้ว หลี่ชีฉือจึงสั่งให้สาวใช้ทั้งสองไปช่วยหลงจู๊บดทำเป็นผ้ายา จะได้ปิดแผลสะดวก

ระหว่างนั่งรออยู่ในห้องปีก เสียงม้าร้องพลันดังขึ้นข้างนอก จากนั้นใครคนหนึ่งก็ตะโกนโหวกเหวก “เถ้าแก่ เถ้าแก่!”

เสียงนั้นคุ้นหูเป็นที่สุด

นางเดินไปที่ประตูห้อง ค่อยๆ เปิดประตูออกเป็นช่องเล็กๆ

หลัวเสี่ยวอี้กำลังก้าวเข้ามาในร้านพอดี

หญิงสาวมองเลยไปข้างหลังเขาทันที แทบจะเหมือนถูกสั่งการด้วยจิตใต้สำนึกอย่างไรอย่างนั้น

ไม่ผิดจากที่คิด ฝูถิงเดินเข้าร้านตามหลังมาด้วย

เขาแต่งเครื่องแบบทหารรัดกุม สวมปลอกหนังไว้บนท่อนแขนขวา ลักษณะเหมือนเครื่องป้องกันเวลาถืออาวุธ เห็นก็รู้ว่าจะต้องไปกองทัพมาอีกแน่

ตอนที่นางมองไป เขากำลังเหน็บแส้ม้าที่ถืออยู่ไว้ตรงบั้นเอว ร่างด้านข้างที่หันมาทางนางสูงตระหง่านกำยำ ท่อนขาที่อยู่ในรองเท้าหุ้มแข้งเหยียดตรงแข็งแรง

หลี่ชีฉือมองเหม่อ แล้วพลันคิดในใจว่าในบรรดาบุรุษทั้งหมดที่นางเคยเห็นมา เขาน่าจะเป็นคนที่องอาจหล่อเหลาที่สุดแล้ว

ฝูถิงถูกหลัวเสี่ยวอี้ลากมาทำแผลที่ร้านขายยา เนื่องจากเข้ากองทัพวันนี้ ปากแผลปริอีกแล้ว

ที่จริงเขาไม่ใส่ใจ แต่ทนรำคาญความพูดมากของคนสนิทไม่ไหว ฝ่ายนั้นหาว่ายารักษาแผลที่เขาใช้อยู่แต่เดิมไม่ได้ผล แล้วลากเขามาที่นี่เพื่อเปลี่ยนยาสูตรใหม่ประทังอาการไปก่อน

หลัวเสี่ยวอี้ยังคงส่งเสียงตะโกนเอะอะเรียกหลงจู๊

ฝูถิงยืนยกมือข้างหนึ่งลูบคอ มืออีกข้างหมายจะหยิบถุงสุรา แต่พอล้วงเข้าไปในอกเสื้อก็ชะงัก ก่อนจะดึงกลับออกมามือเปล่า

สุราร้อนแรงช่วยเบี่ยงเบนความสนใจได้ก็จริง ทว่าเขาไม่อยากพึ่งวิธีนี้จนติด

ยามนี้เองหางตาพลันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างได้ไวๆ แสงกล้าวาบขึ้นในนัยน์ตาคม ฝูถิงเอามือกุมคอหันขวับไปมอง

ประตูห้องปีกเปิดแง้มอยู่นิดๆ ไม่มีสรรพเสียงใดดังลอดออกมาทั้งสิ้น

หลี่ชีฉือแอบมองแค่นิดเดียว ไม่นึกเลยว่าคนเป็นทหารจะมีสัญชาตญาณฉับไวถึงเพียงนี้ เกือบถูกเขาจับได้แล้ว

นางยืนขันอยู่ตรงประตู เป็นสามีภรรยากันแท้ๆ แต่กลับทำลับๆ ล่อๆ ราวกับหัวขโมยก็มิปาน

จังหวะที่หมุนตัว ประตูที่อยู่ข้างหลังพลันถูกเปิดออก หญิงสาวหันไปมอง เงาร่างสูงตระหง่านเคลื่อนเข้ามาปกคลุมนางเอาไว้ กดดันให้นางถอยหนีจนหลังชนผนัง

ฝูถิงชะโงกตัวเหนือร่างแบบบาง สายตาแข็งกร้าวเย็นชาค่อยนุ่มนวลขึ้น ขณะดึงมือออกจากด้ามกระบี่ที่ห้อยอยู่ตรงเอว “เจ้านั่นเอง”

เขาประหลาดใจเช่นกัน เพราะตอนแรกนึกว่ามีสายลับแฝงตัวเข้ามาในเมืองอีกแล้ว

หลี่ชีฉือเหลือบตามองเขาผ่านๆ แล้วขยับตัวทีหนึ่ง ก่อนจะบอกเสียงแผ่ว “ท่านทับข้าอยู่นะ”