ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 9-บทที่ 10

ฝูถิงตวัดตัวลงจากหลังม้า ดึงชายเสื้อคลุมมาเหน็บเอวไว้ แล้วก้าวขึ้นรถไปนั่งลงตรงหน้านาง

หลี่ชีฉือยื่นมือออกจากแขนเสื้อ กลางฝ่ามือคือยาขี้ผึ้งอ่อนนุ่มที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ป้ายอยู่บนผ้าสีขาวหลายชั้น

รูปร่างที่สูงใหญ่กว่ามากนักของเขาทำให้นางปิดผ้ายาได้สะดวกขึ้น

นางโน้มตัวเข้าไปใกล้ เห็นใต้สันกรามคมไม่มีแม้แต่แผ่นหนังที่ใส่ยาปิดไว้ก่อนหน้า ก็นึกติงอยู่ในใจว่า ช่างไม่ห่วงชีวิตเอาเสียเลย มิน่าเล่าถึงได้ถูกหลัวเสี่ยวอี้ลากมาร้านยา

ส่วนรอยแผลนั้นนางไม่กล้ามองมากนัก ได้แต่ก้มหน้าก้มตาดึงผ้ายาให้เรียบตึงเสมอกัน

พอจะเอาผ้าปิดลำคอแกร่ง มืออีกข้างก็พลันเอื้อมออกไปจับมือที่เขาวางบนหัวเข่าเอาไว้

ฝูถิงเหลือบตามองหญิงสาวเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มเนียนบนหลังมือตนเอง พร้อมกับที่ลำคอเจ็บระบม

หลี่ชีฉือปิดผ้ายาลงไปแล้ว

ยาขนานนี้ทำให้เจ็บปวดเหมือนถูกเจาะกระดูก

มือขาวที่วางทาบหลังมือเขาไว้ถูกดึงกลับไป

ฝูถิงขมวดคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า มวยผมดำขลับที่เป็นเกลียวขดซ้อนกันบดบังดวงหน้างามไว้ เห็นแต่เพียงปลายคางเรียวเล็ก ทว่านางเอาแต่จ้องผ้ายาบนคอ ไม่ยอมมองหน้าเขา

เขาข่มความเจ็บปวด คิดในใจว่า ที่แท้เมื่อครู่ก็แค่เบี่ยงเบนความสนใจข้าเท่านั้นกระมัง

“เรียบร้อย” หลี่ชีฉือเอามือออก

ฝูถิงกดผ้ายาให้แนบลำคอเอง มองนางซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะแหวกม่านก้าวลงจากรถม้า

ซินลู่กับชิวซวงเพิ่งจะกล้าขึ้นรถก็ตอนนี้

หลี่ชีฉือเลิกม่านหน้าต่างมองออกไปอีกครั้ง เขาดึงคอเสื้อขึ้นมาปิดผ้ายาเอาไว้ แล้วตวัดตัวขึ้นหลังม้า ควบตะบึงออกไปโดยไม่หันมามอง

นางลดม่านลง ค่อยๆ หดมือกลับเข้าไปในแขนเสื้อช้าๆ

มือของชายหนุ่มใหญ่กว่านางมากเสียจนเมื่อครู่แทบจับไว้ไม่อยู่

นางรู้สึกอยากยิ้ม แต่ก็ต้องห้ามตนเองเอาไว้เพราะสาวใช้ทั้งสองกำลังมองมา

ตอนแรกฝูถิงไม่ใส่ใจยาเทียบนี้นัก แต่หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วยาม เขาก็รับรู้ได้ถึงความแตกต่าง

เมื่อกลับมาถึงจวนในตอนค่ำ…

ห้องหนังสือจุดตะเกียงสว่างไสว ตั้งกระถางไฟไว้ให้ความอบอุ่น

ฝูถิงก้าวเข้าไปในห้อง ปลดกระบี่กับแส้ม้าออก มือหนึ่งดึงเข็มขัด อีกมือยกขึ้นลูบคอ ตอนนี้บาดแผลไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าความเจ็บปวดตอนนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

วันนี้ทั้งวันระหว่างอยู่ในกองทัพ เขาแทบไม่ได้นึกถึงแผลเลยด้วยซ้ำ

ใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องทางด้านหลังเขา

ฝูถิงหันไปมอง เห็นหญิงสาวยืนอยู่ตรงหน้าประตู

หลี่ชีฉือสวมกระโปรงยาวระพื้น ยืนกุมมือทอดตามองเขานิ่งจากตรงนั้น

นางดูเรียบๆ เรื่อยๆ เหมือนรอเขากลับจวนมานานแล้ว

ฝูถิงกระชับเข็มขัดที่ดึงออกมาแล้วกลับไปเกี่ยวหัวเข้าด้วยกันใหม่

หลี่ชีฉือรอเขาอยู่จริงๆ พอได้ยินเสียงในห้องนี้ก็รีบมาทันที “ข้ามาเปลี่ยนผ้ายาให้”

นางพูดพลางเดินเข้ามาดูผ้าบนคอเขา เนื้อยาซึมออกมาข้างนอก เปื้อนผ้าขาวเป็นดวง

หลี่ชีฉือก้มหน้า ยื่นมือที่ถือผ้ายาผืนใหม่ออกจากแขนเสื้อ