ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 9-บทที่ 10

ทั้งคู่ยืนอยู่ด้วยกันในระยะประชิด ฝูถิงได้กลิ่นหอมรวยรินโชยออกมาจางๆ คล้ายกลิ่นดอกไม้บางอย่าง

เป็นกลิ่นหอมจากเรือนผมนาง

แดนเหนือมีดอกไม้น้อย เขาบอกจากกลิ่นไม่ได้ว่าเป็นดอกไม้ชนิดใด

“เห็นว่ายาเทียบที่สองจะแรงกว่า” นางโพล่งขึ้น

ฝูถิงดึงผ้ายาบนลำคอออกด้วยตนเอง “ไม่เป็นไร”

เขาทนพิษบาดแผลมาจนป่านนี้ ไม่มีอะไรที่ทนไม่ได้อีก นอกจากนั้นตอนยาเทียบแรกปิดลงบนคอก็ทรมานไม่น้อย เขาจึงเตรียมใจเอาไว้แล้ว

หลี่ชีฉือไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่ยกมือขึ้นปิดผ้ายาลงไป

ชายหนุ่มเกร็งไปทั้งตัวพร้อมกัดฟันแน่น นางไม่ได้พูดเกินจริง ยาเทียบนี้แรงกว่าเทียบแรกไม่รู้กี่เท่า เจ็บปวดเหมือนถูกแล่เนื้อทั้งเป็นอย่างไรอย่างนั้น

เขาผินหน้าไปด้านข้าง แต่ถูกหลี่ชีฉือจับไว้แน่น “อยู่นิ่งๆ”

น้ำเสียงที่ใช้ช่างคุ้นหูยิ่งนัก ชายหนุ่มนึกออกในทันทีว่าตอนจับนางกรอกยา ตนเองก็พูดเช่นเดียวกันไม่ผิดเพี้ยน

ที่รอข้าเพื่อการนี้หรือ

ชายหนุ่มกัดฟัน ร่างในเครื่องแบบทหารเกร็งเครียด

หลี่ชีฉือ…นึกว่าเจ้าเป็นแค่หญิงเชื้อพระวงศ์ผู้หนึ่ง ทว่าผิดถนัด เจ้ามีไหวพริบเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวกว่าที่คิดไว้มากนัก

เขากัดฟันทนความเจ็บปวดราวกับถูกแล่เนื้อเถือหนัง ขณะที่มือเล็กยังกดลำคอเอาไว้

หลี่ชีฉือแหงนหน้า ไล่สายตาจากแผลขึ้นมามองหน้าเขา ปลายคางคมสันเกร็งแน่น สองตามองตรง ใบหน้าได้รูปประหนึ่งสลักเสลาด้วยดาบ

นางนึกในใจ ช่างทนเก่งเหลือเกิน ยาขนานนี้เห็นผลเร็ว แต่ได้ยินว่าทรมานยิ่งนัก กลับไม่ร้องแม้แต่คำเดียว

หลี่ชีฉือกล่าว “เดี๋ยวก็ดีขึ้น”

“เจ้าใช้ยาอะไร” ฝูถิงพลันเอ่ยถาม

ต่อเมื่อเอ่ยปากถึงได้รู้ว่าตอนแรกเขาอดทนอย่างยากลำบากเพียงใด สุ้มเสียงถึงได้แหบพร่าไปหมด

หลี่ชีฉือไม่คิดโกหก เพราะเห็นว่าถึงอย่างไรก็ปิดไม่มิด หลังจากที่ใช้ความคิดเล็กน้อย นางก็ตอบอ้อมๆ “ไม่ว่ามันจะเป็นยาชนิดใด รักษาท่านให้หายได้ย่อมเป็นยาดี”

ฝูถิงจ้องหน้านางเขม็ง แต่ดูจากท่าทางเหมือนจะเข้าใจ

ที่จริงเขาพอจะมองออกเลาๆ ตั้งแต่เห็นหลัวเสี่ยวอี้กับนางพูดจารับส่งกันดี

ทว่าตอนนี้เจ็บจนแทบทนไม่ไหว ไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรทั้งนั้น

หลี่ชีฉือหลบตาเขาด้วยการหันกลับมามองแผล ตรวจดูว่าปิดผ้ายาสนิทหรือไม่

จากนั้นฝูถิงก็รับรู้ได้ถึงลมอ่อนที่เป่ากระทบใบหู เมื่อนางขยับปากเอ่ยเอื้อนประโยคหนึ่ง

มีบ่าวเดินเข้ามาร้องถามท่านผู้บัญชาการอยู่หน้าห้อง “จะรับข้าวเลยไหมขอรับ”

หลี่ชีฉือลดมือลง ใช้แพรพกเช็ดนิ้วสองสามที ก่อนจะหมุนตัวเยื้องย่างออกไปอย่างแช่มช้า

ฝูถิงยืนนิ่งอย่างนั้นอยู่นาน จวบจนบ่าวหน้าห้องร้องถามซ้ำอีกครั้ง ถึงค่อยก้าวเท้าออกเดิน

ทว่าสองตายังมองไปที่ประตู

เมื่อครู่หลี่ชีฉือกระซิบถามตรงริมหูเขาเบาๆ ว่า ‘หากข้ารักษาท่านจนหาย ช่วยพูดกับข้าให้มากกว่านี้ได้หรือไม่’

เขายกมือลูบคอพลางคิด ประโยคนี้ของนางมาแบบไม่ให้ตั้งตัวเอาเสียเลย