ทดลองอ่าน แม่ทัพฉางหนิง ขุนศึกหญิงพิทักษ์นครา บทที่ 3-4

พระอาทิตย์ทำมุมเฉียงกับพื้นโลก ต้นสนมังกรเก่าแก่แหย่กิ่งหงิกงอของมันเข้ามาทางช่องว่างของรั้วเชิงเทิน ส่ายไหวเบาๆ ตามแรงลม ยามใบเรียวเล็กร่วงหล่นลงบนพื้นแทบจะได้ยินเสียงแซ่กๆ อย่างชัดเจน

เกาอ๋องชะงักเท้าเหลียวมองไปโดยรอบ หลังความงุนงงแค่ชั่วระยะเวลาสั้นๆ ผ่านพ้น ลางสังหรณ์ไม่เป็นมงคลอันรุนแรงก็วาบเข้ามาจู่โจมหัวใจ ความรู้สึกนี้บอกเขาว่าอันตรายรออยู่ข้างหน้า

นี่คือวิธีที่ช่วยให้เขาหนีรอดจากความตายได้นับครั้งไม่ถ้วนในครึ่งชีวิตที่ผ่านมา สัญชาตญาณของเขาฉับไวประดุจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ การใช้ไหวพริบสติปัญญาและความกล้าหาญเอาตัวรอดจากกับดักที่มีอยู่ทุกที่เหมือนฝึกฝนหล่อหลอมเขาให้สำเร็จสุดยอดเคล็ดวิชาแห่งการรักษาชีวิต

เส้นขนทั้งสรรพางค์กายลุกเกรียว ความหวาดกลัวเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก เขาตัดสินใจอย่างฉับไวว่าจะกลับไปเดี๋ยวนี้ แล้วสั่งยกเลิกปฏิบัติการทันที

ทว่าสายเกินการณ์

ราชองครักษ์สองคนปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง เหมือนเป็นวิญญาณที่จู่ๆ ก็โผล่ทะลุพื้นมาอยู่ข้างหลังเขา

ประกายดาบสะบัดพลิ้วราวกับริ้วผ้าขาว เพียงเท่านั้นสองข้ารับใช้คู่ใจของเขาก็ทรุดฮวบลงกับพื้น

ลำคอของทั้งคู่ถูกฟันเป็นแผลลึก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด พยายามขยับปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ทว่าเปล่งเสียงใดๆ ไม่ออกทั้งสิ้น มีเพียงเลือดเป็นฟองฟอดที่ทะลักออกจากปากไม่ขาดสาย

เกาอ๋องตกตะลึงจังงัง ทว่าการตอบสนองก็ยังว่องไวเป็นเลิศ เขายกมือขึ้นมาที่เอว หมายจะชักดาบออกมา แต่จับได้เพียงอากาศเปล่าๆ

เขากระจ่างแจ้งในบัดดล

ในการตามเสด็จไทเฮากับฮ่องเต้น้อยมาไหว้พระในวันนี้ ตามระเบียบแล้วนอกจากทหารรักษาพระองค์กับราชองครักษ์ เหล่าเชื้อพระวงศ์ชายและขุนนางไม่อาจพกอาวุธของมีคม เพื่อแสดงความซื่อสัตย์จริงใจ

แรกทีเดียวเขานึกว่านี่เป็นโอกาสทองที่สวรรค์ประทานมาให้ ใครเล่าจะรู้ว่าที่แท้สวรรค์วางกับดักไว้เพื่อกำจัดเขาต่างหาก

เพียงพริบตาเดียวผู้จู่โจมสองคนที่ลงมือสำเร็จไปแล้วคราหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขาต่อ ประกบเขาเอาไว้ตรงกลางด้วยการเคลื่อนไหวว่องไวราวกับเงา

เกาอ๋องรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ

ชั่วขณะจิตนั้นพระอัยกาที่ควบตำแหน่งสมุหกลาโหมผู้สูงส่งก็ได้กลิ่นอายที่ชวนให้พรั่นพรึงของความตายชัดเจนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาตัวแข็งทื่อ ดวงตาเหลือบขึ้นช้าๆ

ร่างในอาภรณ์สีดำสนิทก้าวเอื่อยๆ ออกจากมุมลับตาของหอใหญ่มาหยุดยืนใต้ร่มต้นสนเก่าแก่หน้าบันไดตำหนัก