ทดลองอ่าน แม่ทัพฉางหนิง ขุนศึกหญิงพิทักษ์นครา บทที่ 3-4

ซู่เซิ่นฮุยหมุนตัวมาหยุดสายตาเฉยชาบนใบหน้าเขา

“ความจงรักมีเกินพอดี แต่สติปัญญายังไม่มากพอ” หลังผ่านไปสักพักก็เอ่ยเนิบๆ

หลิวเซี่ยงก้มศีรษะลงต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าแม้แต่นิดเดียว “กระหม่อมบกพร่องในหน้าที่! ท่านอ๋องทรงลงโทษเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไปจัดการเก็บกวาดกองพลของเจ้าให้ดี ข้าไม่ต้องการเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก”

หลิวเซี่ยงผงะอึ้ง ก่อนจะเข้าใจอย่างรวดเร็วว่าตนรอดแล้ว

เขาแทบไม่กล้าเชื่อ ยังนึกว่าฝันไปเสียด้วยซ้ำ พอได้สติอีกครั้งก็ตื้นตันใจเป็นล้นพ้นจนกลั่นออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

ตอนนี้ต่อให้ควักหัวใจออกมามอบแด่อ๋องผู้สำเร็จราชการหนุ่มตรงหน้าเขาก็ยังยินดี ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความเต็มตื้น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวใจอย่างแน่วแน่ว่าจะจงรักภักดีต่อคนผู้นี้จนถึงที่สุด สองตาแดงก่ำ เขาโขกศีรษะโดยแรงอีกครั้ง ก่อนจะกัดฟันแล้วตอบกลับไปอย่างหนักแน่นทุกคำทุกประโยค “ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย หากมีเหตุผิดพลาดอีก กระหม่อมจะปลิดชีพตนเองก่อนเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

นึกไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะคลี่ยิ้มเมื่อได้ยินอย่างนั้น ดวงหน้าซึ่งแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งพลันดูอบอุ่นนุ่มนวลขึ้นในพริบตา ก่อนจะยกมือชี้เขา “เจ้าตายน่ะเรื่องเล็ก แต่อย่าได้ทำให้ข้าเสียการอีกเป็นอันขาด” พูดจบก็เดินลอดซุ้มประตูกลับเข้าไปในอาราม

“พ่ะย่ะค่ะๆ…กระหม่อมจะจำให้ขึ้นใจ…”

หลิวเซี่ยงสัมผัสได้ว่าประโยคสุดท้ายที่อ๋องผู้สำเร็จราชการพูดกับตนเองแฝงนัยตำหนิติเตียนอยู่ไม่เท่าใด ตรงข้าม…ประโยคสั้นๆ ที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาเหมือนเป็นการยอมรับเขาในระดับหนึ่งด้วยซ้ำ

เลือดร้อนๆ พลุ่งพล่านอยู่ในกาย ใบหน้าแดงก่ำ จวบจนบัดนี้เขาก็ยังคุกเข่าหันไปตามทิศทางที่ร่างนั้นเดินจากไป ก่อนจะโขกศีรษะตามหลังอย่างนอบน้อมอีกครั้ง เมื่อเหลือบตาขึ้นมองหลังผ่านไปสักพัก ร่างในอาภรณ์สีดำสนิทก็ลับสายตาไปแล้ว

เขารู้ว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการจะต้องไปจัดการเรื่องที่ตามมาหลังเหตุการณ์เมื่อครู่

เกาอ๋องตัดสินใจลงมือวันนี้ แสดงให้เห็นว่าหน่วยงานอย่างสำนักอู่โหวและกองทหารประตูย่อมต้องมีคนคอยรับสัญญาณลงมือในลำดับถัดไป และคนที่ว่าไม่มีทางตำแหน่งต่ำกว่าตนอย่างแน่นอน แต่ในเมื่ออ๋องผู้สำเร็จราชการจัดการกับเกาอ๋องได้แล้ว ที่เหลือคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

เพียงแต่…นับจากวันนี้ไปเมืองหลวงคงเปลี่ยนแปลงยิ่งกว่าพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินสำหรับคนบางกลุ่ม

หลิวเซี่ยงยิ่งคิดก็ยิ่งพรั่นใจไม่หาย นับเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าสนามรบดีกว่าเมืองหลวงอันหรูหรางดงาม อย่างน้อยๆ ต่อให้ตัวตายในสนามรบก็ยังรู้ว่าตายเพราะเหตุใด และได้ตายอย่างกล้าหาญ

สายลมพัดผ่านระลอกหนึ่ง พอสัมผัสได้ถึงเสื้อที่แนบติดแผ่นหลังเพราะเปียกเหงื่อจนชุ่มก็เย็นวาบจับใจ

เขาตั้งสติ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่ทันใดนั้นก็แข็งทื่อไปทั้งร่าง เพิ่งนึกออกเดี๋ยวนี้เองว่าตนลืมบางอย่างไปเสียสนิท

หานหยวน!

นางอยู่ที่ใดกันนี่!

เมื่อครู่เกิดเหตุใหญ่ร้ายแรง ตอนนี้นางอยู่ที่ใด จากไปแล้วหรือยังแฝงตัวอยู่ในอาราม

หลิวเซี่ยงร้อนใจดังไฟลน ก่อนจะมองเข้าไปข้างในเงียบๆ อยู่ชั่วครู่

ช่างเถิด ด้วยฝีมือของนาง ข้าเชื่อว่านางเอาตัวรอดได้

ราชรถของฮ่องเต้น้อยเคลื่อนออกไปพักใหญ่แล้ว เขาไม่มีเวลาให้ห่วงหน้าพะวงหลัง ได้แต่รีบลุกขึ้นไล่ตามขบวนเสด็จไปอย่างเร่งร้อน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 20 ก.ค. 67