ทดลองอ่าน แม่ทัพฉางหนิง ขุนศึกหญิงพิทักษ์นครา บทที่ 34-35

เป็นบ่วงบาศ

บ่วงบาศประเภทนี้ใช้สำหรับคล้องสัตว์ใหญ่เวลาล่าสัตว์หรือคล้องม้าพยศตามคอกม้า ชื่อซูนึกไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งตนเองจะกลายเป็นเป้าที่ถูกคล้อง กว่าจะชักมีดสั้นที่เอวมาฟันเชือกทิ้งก็สายไปก้าวหนึ่ง เจียงหานหยวนที่อยู่ทางนั้นผูกเชือกเข้ากับอานม้าแล้วรั้งรูดบ่วงบาศให้รัดตัวเขาอย่างแน่นหนา จากนั้นก็ฟาดด้ามมีดลงบนสะโพกม้าโดยแรง ความเจ็บปวดทำให้อาชาวิ่งเตลิดไปข้างหน้าด้วยความตกใจ องค์ชายหกถูกลากไปตามพื้น ดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด พริบตาเดียวก็ถูกม้าตื่นตัวนั้นลากออกไปหลายจั้ง

ผู้ใต้บังคับบัญชาสิบกว่าคนตกตะลึงพรึงเพริดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พอได้สติก็รีบควบม้าไล่ตามไปช่วยชีวิตเจ้านาย ไม่มีอารมณ์มาสนใจเจียงหานหยวนอีก

วิธีนี้ช่วยให้เอาตัวรอดได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อชื่อซูถูกช่วยกลับมาได้ นิสัยอย่างเขาไม่มีทางเลิกราเท่านี้แน่

เจียงหานหยวนกวาดตามองรอบตัว

อาทิตย์จวนเจียนลาลับ ฟ้าใกล้มืดเต็มที นางขึ้นขี่ม้าของชื่อซูที่ยังอยู่ตรงนั้นแล้วกระทุ้งสีข้างเร่งให้มันควบตะบึงไปทางแนวป่าที่อยู่ด้านข้าง

เป็นไปตามที่นางคาด ชื่อซูถูกม้าลากไปตามพื้นได้สักพักก็อาศัยความเยือกเย็นแม้ในสถานการณ์คับขันและฝีมือเก่งฉกาจเกร็งตัวพลิกร่างเอาหลังลงพื้น ดิ้นขลุกขลักจนในที่สุดก็สามารถชักมีดสั้นที่พกติดตัวออกมาตัดเชือกให้ขาดในครั้งเดียว เอาตัวรอดจากวิกฤตสำเร็จ

หลังเสื้อครูดไปตามพื้นขาดเป็นริ้วๆ ถัดจากเสื้อผ้าขาดวิ่นคือผิวเนื้อเหวอะหวะที่เจ็บร้อนราวถูกไฟเผา เขานอนหอบหายใจอยู่บนพื้นในสภาพดูไม่ได้ เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไล่ตามมาจนทันพากันขอขมาด้วยความตื่นตระหนกแล้วประคองเขาขึ้นจากพื้น ทำท่าจะสำรวจบาดแผลบนแผ่นหลังให้

องค์ชายหกแห่งเป่ยตี๋ทำหน้าบึ้งตึง ปัดมือที่ยื่นเข้ามาหาตัวออกไปทั้งหมด เพียงแค่รับเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาสวมไว้

รอบตัวมืดลงเรื่อยๆ ทุกคนเงียบกริบไม่กล้าพูดอะไร นักรบนาม ‘หนูกาน’ ที่เป็นหัวหน้าพวกนักรบละล้าละลังเล็กน้อย สุดท้ายก็เอ่ยว่า “หนานอ๋อง นางคงหนีไปแล้ว พวกเรารีบเดินทางกันดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เดิมทีการจับตัวชายาอ๋องแม่ทัพหญิงแห่งต้าเว่ยก็แค่ทำไปเพราะสบโอกาสเท่านั้น แน่นอนว่าหากสำเร็จย่อมประเสริฐสุด แต่หากไม่สำเร็จก็ไม่นับว่าขาดทุน เพราะไม่ได้คิดว่าจะมีโอกาสแต่แรกอยู่แล้ว จุดประสงค์สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดของพวกเขาในตอนนี้คือเร่งเดินทางให้พ้นจากอาณาเขตฉางอันอย่างปลอดภัยโดยเร็วที่สุด แล้วมุ่งหน้ากลับเมืองเยียนมณฑลโยวโจว

หลายวันก่อนผู้ใต้บังคับบัญชาในฉางอันไม่ได้ออกมาเจอกันตามนัดหมายและขาดการติดต่อไป เป็นไปได้แปดถึงเก้าในสิบส่วนว่าคนโดนจับตัวไปแล้ว ดีไม่ดีป่านนี้ทหารต้าเว่ยอาจกำลังค้นหาพวกเขาอยู่ทั่วทุกพื้นที่

ชื่อซูจ้องไปข้างหน้าเขม็ง

ความมืดโรยตัว เห็นเงาป่าดำทะมึนอยู่เบื้องหน้า นกที่กลับรังบินวนเวียนเหนือแมกไม้เป็นจุดสีดำเล็กๆ ส่งเสียงร้องเป็นพักๆ

“ตามไป! จับตัวนางมาให้ได้!”

เขากัดฟันกรอดแล้วออกคำสั่ง

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 30 ก.ค. 67