ทดลองอ่าน แม่ทัพฉางหนิง ขุนศึกหญิงพิทักษ์นครา บทที่ 38-39

ชายหนุ่มเปลี่ยนน้ำ ก่อนจะจัดการกับแผลส่วนที่เหลือ แรกสุดคือรอยแผลมีเลือดแห้งกรังตรงข้างหน้าผากที่กระแทกกับหิน ทั้งช่วยเช็ดทำความสะอาดเอาคราบฝุ่นที่ติดอยู่บนใบหน้านางมาทั้งคืนออกไปด้วย ตอนที่ลากผ้าลงไปตามลำคอนางปลายนิ้วเขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยุดลงข้างสาบเสื้อนางพร้อมบอก “ข้าจะถอดเสื้อให้แล้วนะ” น้ำเสียงฟังดูราบเรียบเป็นปกติทุกประการ

ระหว่างที่บอกอย่างนั้นดวงตาเขาไม่ได้มองหญิงสาว จวบจนได้ยินนางตอบรับเบาๆ ถึงค่อยหลุบตามอง

นางเอนกายพิงอานม้า ลำคอโน้มลงเล็กน้อย ใบหน้าซีดขาว แพขนตาดกดำหลุบต่ำ เปลือกตาหรี่ปรือ

ระหว่างทำแผลเมื่อครู่คงเจ็บมาก กระทั่งคนแข็งแกร่งอย่างนางยังแสดงความเปราะบางอ่อนแรงออกมาให้เห็น

ไม่รู้เพราะเหตุใด ความขุ่นมัวอันไร้สาเหตุที่ตอนแรกยังคงคุกรุ่นค้างคาในใจถึงได้มลายหายไปทันทีในพริบตานั้น

ชายหนุ่มค่อยๆ แหวกสาบเสื้อนางออกอย่างนุ่มนวล ให้เสื้อทุกชั้นเลื่อนหลุดลงจากหัวไหล่ จุดใดเนื้อผ้าเปื้อนมีเลือดแห้งติดแผลก็ใช้ผ้าชุบน้ำลูบให้อ่อนตัวลงทีละนิดเหมือนเมื่อครู่ จนสุดท้ายสามารถลอกผ้าเปื้อนเลือดออกไปทั้งหมด เผยเรือนร่างที่อยู่ข้างใต้

แม้ร่างท่อนบนของสตรีที่อยู่ตรงหน้าเขานี้จะเต็มไปด้วยรอยแผล หลายจุดมีเลือดซึมออกมาใหม่ด้วยซ้ำ แต่คงเพราะแสงตะเกียงหรุบหรู่ละมุนตาเกินไป และนางก็เอนกายอยู่บนผ้าแพรสีแดงสด ร่างที่แสนบอบช้ำจึงดูเปล่งประกายจับตา

หรือไม่…ก็อาจเป็นเพราะนางในตอนนี้แสนจะว่าง่าย ซู่เซิ่นฮุยจึงรู้สึกไม่ชินเท่าไรนัก

แม้เมื่อครู่จะบอกตนเองซ้ำๆ ว่าเขาเป็นสามีนาง ใช่ว่าจะไม่เคยมีสัมพันธ์แนบชิดกันมาก่อน และเขาก็แค่จะทำแผลให้เท่านั้น สตรีที่ถอดเสื้อต่อหน้าเขาเวลานี้ไม่แตกต่างจากผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาที่อยู่ข้างนอกแต่อย่างใด ทว่าสุดท้ายเมื่อต้องมาประจันหน้ากันจริงๆ มือของเขาก็ยังหยุดชะงักไปกลางคันอยู่ดี

เชื่อว่าใจนางก็ไม่ยินดีให้เขาแตะต้องเช่นกัน

เขานึกถึงประสบการณ์ที่ได้แนบชิดนางสองครั้งขึ้นมาอีก

ครั้งแรกไม่รื่นรมย์เอาเสียเลย

ครั้งที่สองก็ไม่รื่นรมย์พอกัน

สรุปคือแต่ละครั้งมีความไม่รื่นรมย์แตกต่างกันไป