ทดลองอ่าน แม่ทัพฉางหนิง ขุนศึกหญิงพิทักษ์นครา บทที่ 7-8

ผู้เป็นอาพยักหน้า “ถูกต้อง ภายใต้ฮ่องเต้คนหนึ่งย่อมมีทั้งขุนนางที่จงรักภักดีจนยอมตายแทนได้และพวกโลเลไม่ตัดสินใจเลือกข้างอยู่เสมอ ฆ่าทิ้งไม่หวาดไม่ไหวหรอก แม้แต่ในสมัยของฮ่องเต้เซิ่งอู่ เจ้านึกว่าไม่มีหรือ พวกมันแค่กริ่งเกรงในพระเดชานุภาพจนไม่กล้าคิดเป็นอื่นเท่านั้นเอง ในฐานะฮ่องเต้สิ่งที่เจ้าต้องทำในตอนนี้คือปรับตัวให้ชินกับการเมืองการปกครองพร้อมค่อยๆ สั่งสมบารมีสร้างความน่าเกรงขาม เมื่อวันหนึ่งอำนาจบารมีของเจ้าแข็งแกร่งพอ เจ้าก็สามารถใช้ทั้งพระเดชและพระคุณเป็นแส้ควบคุมราชสำนักได้เต็มที่ ให้ทุกคนเป็นประโยชน์ต่อเจ้า รวมทั้งพวกคนที่เคยโลเลไม่จงรักภักดีต่อเจ้าด้วย

ที่ข้าสู่ขอบุตรสาวเจียงจู่วั่งในครานี้ นอกจากต้องการแสดงไมตรีต่อเขาแล้ว ยังมีจุดประสงค์อีกประการ ใครก็รู้กันทั้งนั้นว่าเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของเกาอ๋อง สมัยก่อนเคยติดต่อคบหากันไม่น้อย บัดนี้เกาอ๋องล้มลงแล้ว คาดว่าคงมีลูกตาไม่รู้กี่คู่แอบจับสังเกตเขาอยู่ พอเห็นว่าเขาไม่เพียงแต่จะไม่ประสบเคราะห์ ยังกลายเป็นแม่ทัพที่ราชสำนักให้ความสำคัญ ทำเช่นนี้เท่ากับส่งต่อเจตนาของราชสำนักไปให้ทุกคนได้รู้ว่าขอเพียงไม่ใช่ตัวการ และต่อไปยอมจงรักภักดีต่อราชสำนักก็สามารถลบล้างความผิดในอดีตได้ เจี่ยนเอ๋อร์ เจ้าเข้าใจหรือไม่”

ฮ่องเต้น้อยกระจ่างแจ้ง “ข้าเข้าใจแล้ว! เสด็จอาสาม ท่านถ่ายทอดความรู้ได้น่าติดตามกว่าราชครูติงมากนัก! ข้าฟังเขาสอนทีไรเป็นต้องง่วงทุกที!”

“ราชครูติงมีความรู้แตกฉานลึกล้ำกว่าข้ามาก เจ้าอย่าคะนองปาก!”

“ขอรับ ข้าทราบแล้ว” ฮ่องเต้น้อยตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะมองซู่เซิ่นฮุยอย่างละล้าละลัง ในที่สุดก็ทำหน้าเหมือนตัดสินใจเรื่องอันยากเข็ญได้ แล้วกัดฟันพูดด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวแกมหมองเศร้า “เสด็จอาสาม หากมีผู้ใดต้องแต่งงานกับบุตรสาวเจียงจู่วั่งก็ไม่จำเป็นต้องให้ท่านแต่งหรอก! ข้าเองก็ทำได้! ข้าจะแต่งกับนางเอง!”

ดูเหมือนซู่เซิ่นฮุยคิดไม่ถึงว่าคำพูดเช่นนี้จะหลุดออกจากปากเด็กหนุ่ม จึงตกตะลึงและมองพิจารณาอีกฝ่ายอย่างถ้วนถี่ “เจ้า? เมื่อครู่เจ้ายังดูถูกแม่ทัพหญิงผู้นั้นต่างๆ นานาอยู่เลยไม่ใช่หรือ”

ซู่เจี่ยนหน้าแดงวาบ “เสด็จอาสาม อย่ามองว่าข้ายังเป็นเด็กสิ ข้าเข้าใจทุกอย่างนั่นล่ะ! บุตรสาวสกุลเวินที่เดินออกไปเมื่อครู่กับท่านต่างมีใจให้กัน! ต้องเป็นเพราะนางรู้ว่าท่านจะแต่งงานกับบุตรสาวสกุลเจียงจึงเสียใจ ข้ารู้ว่าในใจเสด็จอาสามก็ต้องเจ็บปวดไม่ต่างกัน…” พูดมาถึงตรงนี้เขาก็ยืดอก สีหน้าขึงขังเหมือนยอมพลีชีพเพื่อความถูกต้อง “เสด็จอาสามทำทุกอย่างเพื่อต้าเว่ยและราชสำนัก ถึงได้ตัดสินใจทำเช่นนี้! แต่ถึงอย่างไรข้าก็เป็นฮ่องเต้นะ! การเสียสละความสุขส่วนตนเพื่อต้าเว่ยควรเป็นหน้าที่ของฮ่องเต้เช่นข้ามากกว่า ไม่ควรต้องให้เสด็จอาสามมาแบกรับแทนเลย เท่านี้ท่านก็เหน็ดเหนื่อยตรากตรำเพื่อข้ามาพอแล้ว!” เขาเว้นช่วงไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ถ้าเป็นเพราะข้ายังเด็ก ยังไม่ถึงวัยแต่งงาน ก็เจรจาตกลงกันไว้ก่อนก็ได้นี่ ไว้ข้าเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เมื่อไรค่อยจัดพิธีแต่งงาน ทำเช่นนี้ก็ค่าเท่ากันไม่ใช่หรือ”

ได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากหลานชายพลางมองสีหน้าแน่วแน่ของเจ้าตัว ซู่เซิ่นฮุยก็พลันนึกขบขันขึ้นมา แต่เพียงไม่นานสิ่งที่เอ่อท้นขึ้นในหัวใจมากกว่าคือความตื้นตันที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

ฮ่องเต้น้อยมีนิสัยร่าเริง รักอิสระ ไม่ชอบกฎเกณฑ์ ทำให้ซู่เซิ่นฮุยกังวลอยู่บ่อยครั้งว่าไม่รู้วันใดเจ้าตัวถึงจะสุขุมเยือกเย็นขึ้น แล้วเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าในขณะที่ผู้เป็นฮ่องเต้เสวยสุขกับเกียรติยศและอำนาจอันไร้ขอบเขต บ่าทั้งสองข้างต้องแบกภาระหน้าที่อันไร้จุดสิ้นสุดเฉกเช่นกัน บัดนี้แม้คำพูดที่ออกจากปากหลานชายยังฟังดูเป็นเด็กน้อย แต่ก็แสดงให้เห็นน้ำใจได้มากพอ

เขาตอบกลับไปว่า “เจี่ยนเอ๋อร์ ฟังให้ดีนะ ประการแรกสำหรับข้าแล้วการแต่งงานนี้ไม่ใช่การเสียสละ แต่อยู่ในแผนการของข้า ประการต่อมาวัยของข้าใกล้เคียงกับนางมากกว่า วันข้างหน้าเจ้าจะได้เจอสตรีที่เหมาะสมกับเจ้ายิ่งกว่านี้”

“แต่เสด็จอาสาม ท่านกับบุตรสาวสกุลเวินเหมาะสมกันราวกับคู่สวรรค์สร้างแท้ๆ! ข้าทนเห็นท่านต้องแยกจากหญิงที่รักเพราะเหตุนี้ไม่ได้จริงๆ…”

“เจี่ยนเอ๋อร์!” ซู่เซิ่นฮุยเรียกชื่อหลานชายเป็นเชิงปรามอีกครั้ง ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ข้ากับนางแค่รู้จักกันตั้งแต่เด็กผ่านท่านราชครู และคุ้นเคยกันมากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรพิเศษทั้งสิ้น ต่อไปเจ้าอย่าได้เอ่ยวาจาที่ทำให้ชื่อเสียงสตรีมัวหมองเช่นนี้อีก!”