ทดลองอ่าน แม่ทัพฉางหนิง ขุนศึกหญิงพิทักษ์นครา บทที่ 95-96

บทที่ 95

ซู่เจี่ยนเห็นหลี่ไท่เฟยเดินเข้ามาช้าๆ พร้อมใช้สายตาอารีทอดมองตน จากนั้นก็ทอดถอนใจด้วยสีหน้าสงสาร “ระยะนี้ทั้งในและนอกราชสำนักเกิดเหตุขึ้นมิได้หยุดหย่อน ไม่มีเรื่องใดทำให้ฝ่าบาทเบาใจได้เลย แล้ววันนี้ยังต้องประชุมใหญ่ราชสำนัก เชื่อว่าต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วยามเป็นอย่างต่ำ ข้าได้ยินเสด็จแม่ของฝ่าบาทบอกว่าระยะนี้ฝ่าบาทกินไม่ใคร่ได้ นอนไม่ใคร่หลับ ฟังแล้วเป็นห่วงนัก วันนี้จึงเตรียมอาหารเช้ามาให้ฝ่าบาทเป็นพิเศษ มีแต่ของที่ฝ่าบาทโปรดปรานมาตั้งแต่เด็กทั้งนั้น เวลานี้ยังเช้าอยู่มาก ไม่ต้องรีบร้อน กินอาหารเช้าให้เสร็จก่อนเถิด ไว้พวกขุนนางมาถึงเมื่อไรค่อยออกไปตำหนักเซวียนเจิ้งก็ยังไม่สาย”

พอนางพูดจบ ข้ารับใช้หลายคนก็หิ้วกล่องอาหารเขียนลายทองซอยเท้าเดินเข้ามาข้างใน แล้วเรียงอาหารเช้าลงบนโต๊ะทีละอย่าง

“ฝ่าบาท มากินอาหารก่อนมา” หลี่ไท่เฟยเกลี้ยกล่อมเสียงอ่อนโยน

ซู่เจี่ยนเดินลิ่วออกไปข้างนอกเหมือนไม่ได้ยิน เพิ่งจะเดินได้ไม่กี่ก้าว เสียงตวาดแหวก็ดังขึ้นด้านหลัง “หยุดนะ!”

เขาชะงักเท้าแล้วหันไปมอง ดวงหน้ายิ้มแย้มอารีของหลี่ไท่เฟยหายวับไปแล้ว นางตวัดตามองรอบตัว ข้ารับใช้ที่ตามมาจากตำหนักตุนอี้พากันถอยออกไปโดยไม่รอช้า เหลือเพียงคนในตำหนักบรรทมของเขา

“พวกเจ้าก็ออกไปให้หมด! ข้ามีเรื่องจะพูดกับฝ่าบาท”

นางหันไปสั่งจย่าซิว

จย่าซิวมองฮ่องเต้น้อย เห็นเจ้าตัวได้แต่ทำหน้าตึงโดยไม่พูดอะไร หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ค้อมคำนับแล้วพาคนอื่นๆ ออกไปเช่นกัน

สุดท้ายภายในตำหนักบรรทมจึงเหลือแค่ซู่เจี่ยนกับหลี่ไท่เฟยสองคน

“เมื่อคืนอยู่ๆ เวรยามนอกประตูทักษิณก็เปลี่ยนผลัดเป็นการลับ พวกท่านคิดจะทำอะไร” ซู่เจี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

หลี่ไท่เฟยตอบ “ข้าเห็นฝ่าบาทเหมือนจะตัดใจไม่ลงเสียที เวลานี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ ทั้งยังสบโอกาสเหมาะพอดี ข้าจึงจำต้องตัดสินใจลงมือแทนฝ่าบาทอย่างไม่มีทางเลือก”

เด็กหนุ่มหน้าถอดสี “พวกท่านคิดจะลงมือตอนเขาเข้าวังหลวงหรือ”

“ฝ่าบาท! จนป่านนี้แล้วฝ่าบาทยังมัวคิดถึงสายสัมพันธ์เก่าก่อนจนเอาแต่ลังเลอยู่อีกหรือไร”

ฮ่องเต้น้อยชะงัก

“ก่อนหน้านี้เขาไม่แยแสความประสงค์ของฝ่าบาท บังคับให้ฝ่าบาทออกพระราชโองการสั่งเคลื่อนพล ลำพังแค่ข้อนี้ข้อเดียวก็ยืนยันได้แล้วว่าเขามีใจทรยศ มีโทษถึงตาย ต่อให้ถูกแล่เนื้อเถือหนังเป็นหมื่นชิ้นก็ยังไม่สาสมแก่ความผิดด้วยซ้ำ! ต่อมาเกิดเหตุขึ้นกับด่านซีกวน สวรรค์เบื้องบนส่งคำเตือนมาให้ชัดๆ เขาก็ยังไม่รู้สำนึก รั้นจะทำตามความคิดตนเองให้ได้!

เปิดศึกยังพอทำเนา แต่นอกจากคนสกุลเจียงแล้ว ราชสำนักต้าเว่ยอันยิ่งใหญ่ของเราไม่มีผู้อื่นให้ใช้สอยได้เชียวหรือ เกาเฮ่อเป็นแม่ทัพเก่าแก่ที่อดีตฮ่องเต้ทิ้งไว้ให้ฝ่าบาท จงรักภักดีต่อฝ่าบาทอย่างหาที่สุดมิได้ ภายภาคหน้าสามารถช่วยขจัดภัยร้ายให้ฝ่าบาท นำความผาสุกมาให้แผ่นดิน แต่คนผู้นั้นกลับไม่ยอมใช้สอย หลายปีที่ผ่านมาเกาเฮ่อต้องหนีอำนาจของคนผู้นั้น จึงอ้างว่ากลับบ้านเดิมไปปรนนิบัติดูแลมารดาเพื่อรักษาตัวให้พ้นภัย ตอนนี้สถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้วแท้ๆ เขาก็ยังไม่ยอมฟังเสียงคัดค้านของขุนนางทั้งราชสำนัก รั้นจะแต่งตั้งสตรีนางหนึ่งเป็นผู้บัญชาการใหญ่ของแผ่นดิน! น่าแปลกสิ้นดี! ใครเขาทำกันเช่นนี้บ้าง! สตรีนางนั้นเป็นอะไรกับเขา ฝ่าบาทไม่รู้เชียวหรือ ทำพูดว่าไว้รอประชุมราชสำนักวันนี้ก่อนค่อยถกกันใหม่ จงใจถ่วงเวลาเพื่อกดดันพวกขุนนางให้มายืนข้างตนเองชัดๆ!