ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 1-บทที่ 2

บทที่หนึ่ง

เนิ่นนานหลายปีให้หลังตราบจนมู่ฝูหลันเติบใหญ่ นางยังคงไม่อาจลืมเลือนเหตุการณ์ในปีที่ย่างเข้าวัยหกขวบตอนอาหญิงลาจากไปชั่วนิรันดร์ในวังเฟิ่งอี๋ รวมถึงทุกถ้อยคำซึ่งนางได้กล่าวกับตนก่อนสิ้นใจในราตรีนั้น

อาหญิงเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของแคว้นฉางซา นอกจากรูปโฉมแล้ว นางยังมีชื่อเสียงขจรขจายไปไกลด้านคุณธรรมและความสามารถ ต่อมาไทเฮาคัดเลือกนาง ให้รั้งตำแหน่งฮองเฮาของราชวงศ์ผู้ครองวังเฟิ่งอี๋

ดูไปแล้วนี่เป็นเรื่องทรงเกียรติชั้นใดเล่า

ตั้งแต่แผ่นดินนี้ก่อตั้งขึ้นจวบจนบัดนี้เป็นเวลาสองร้อยปีแล้ว เมื่อแรกก่อร่างสร้างเมืองมีการแต่งตั้งพระราชทานครั้งใหญ่ทั่วหล้า ไม่เพียงแต่งตั้งเชื้อพระวงศ์ให้เป็นเจ้าแคว้นต่างๆ ทั่วทุกสารทิศ ยังพระราชทานบรรดาศักดิ์อ๋องต่างสกุล ให้แก่ขุนนางที่สร้างคุณูปการหลายตระกูลเป็นกรณีพิเศษตามความดีความชอบ

บรรพบุรุษสกุลมู่เป็นหนึ่งในผู้ได้รับเกียรตินี้เช่นกัน ด้วยสร้างคุณความชอบใหญ่หลวงจึงได้รับแต่งตั้งเป็นฉางซาอ๋อง ปกครองอาณาเขตเยวี่ยโจวและถานโจวสองแห่ง นับจากนั้นสกุลมู่ก็โยกย้ายรกรากสู่แดนใต้ ลงหลักปักฐานอยู่ที่ริมทะเลสาบต้งถิงมาทุกชั่วอายุคน

ฉางซาอ๋องหลายรุ่นต่อมาล้วนจดจำคำสั่งสอนของบรรพชนได้ขึ้นใจ

‘หน้าที่ต่อแว่นแคว้น ดูแลความสงบเรียบร้อย รักใคร่ชาวเมืองดุจลูกหลาน

หน้าที่ต่อแผ่นดิน ค้ำจุนราชสำนัก จงรักภักดีต่อฮ่องเต้’

เมื่อแผ่นดินดำรงอยู่สืบมาจนทุกวันนี้ ท่านอ๋องต่างสกุลของราชวงศ์หลายๆ ตระกูลบ้างถูกปลด บ้างถูกยึดอาณาเขตเพราะความผิดฐานต่างๆ กันไป ส่วนคนอื่นที่เหลือก็ตกอยู่ในสถานการณ์ง่อนแง่นล่อแหลมเต็มที

ยกเว้นแคว้นฉางซาเพียงแห่งเดียวที่แม้เป็นแว่นแคว้นเล็ก ทว่าอดีตเจ้าแคว้นหลายรุ่นต่างใส่ใจดูแลงานบ้านงานเมือง รักใคร่ราษฎร และซ่อนคมงำประกาย กอปรกับพื้นที่ตั้งอยู่ไกลไปทางทิศใต้ ยังได้อาศัยทะเลสาบต้งถิงที่กว้างใหญ่ถึงแปดร้อยหลี่กับแม่น้ำฉางเจียงเป็นปราการธรรมชาติ จึงห่างไกลจากความวุ่นวายขัดแย้งของจงหยวนสุขสงบร่มเย็นประหนึ่งเมืองในจินตนาการ อีกทั้งน้องสาวของฉางซาอ๋องผู้เป็นที่ชื่นชมยกย่องของหมู่ราษฎรก็ได้รับคัดเลือกจากเชื้อพระวงศ์ในเมืองหลวงให้รับตำแหน่งผู้ครองตำหนักในอีก

สำหรับชาวฉางซาแล้ว นี่เป็นเรื่องเชิดหน้าชูตาน่าภาคภูมิใจเพียงใดเล่า

ปีที่อาหญิงออกจากเมืองเยวี่ยริมทะเลสาบต้งถิงถูกส่งตัวไปยังเมืองหลวงเพื่อเป็นฮองเฮานั้น มู่ฝูหลันยังไม่เกิด

นับแต่นางรู้ความเป็นต้นมา มิใช่ครั้งเดียวที่ได้ยินพวกนางข้าหลวงเก่าแก่ในเรือนพูดว่าตนเองมีประพิมพ์ประพายคล้ายอาหญิง ยามเอ่ยถึงภาพความยิ่งใหญ่เมื่อครั้งที่น้องสาวของท่านอ๋องออกเดินทางจากต้งถิง ใบหน้าของทุกคนยังมีร่องรอยลำพองใจในเกียรติยศที่ได้รับในวันนั้นหลงเหลืออยู่ให้เห็น

มาตรว่าอาหญิงไม่เคยเห็นหน้ามู่ฝูหลัน แต่น่าจะเคยได้ยินได้ฟังเรื่องราวของหลานสาวซึ่งมีหน้าตาคล้ายคลึงกับตนเองผู้นี้มาบ้าง ส่งผลให้นางเอาใจใส่มู่ฝูหลันไปเสียทุกเรื่องมาโดยตลอด

หลังจากมู่ฝูหลันตัวน้อยถือกำเนิดก็มีของขวัญจากเมืองหลวงไม่ขาดสาย นางเองยังใฝ่ฝันถึงเสด็จอาหญิงตามคำเล่าขานซึ่งอยู่ไกลถึงในพระราชวังที่เมืองหลวงท่านนั้น วาดหวังเต็มอกอยากได้พบหน้าอาหญิงของตนเสมอ