ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 1-บทที่ 2

ชิวจวี๋ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโหโทโส ในใจอยากสับเด็กสาวโง่งมคนนี้เป็นหมื่นๆ ชิ้นให้หายแค้นใจแทบขาด แต่พอหูได้ยินเสียงพูดคุยของนายหญิงเซี่ยกับเซี่ยฉางเกิงจากข้างใน นางถึงข่มความโกรธไว้ แอบชำเลืองมองไปที่ประตูพลางเงี่ยหูฟัง

เซี่ยฉางเกิงยื่นมือไปประคองมารดาที่เดินพรวดพราดออกมา ใบหน้ามีรอยยิ้มปรากฏขึ้น

“ท่านแม่ ลูกเอง ลูกกลับมาแล้ว”

นายหญิงเซี่ยปลาบปลื้มยินดีเหลือล้น จับข้อศอกของบุตรชายที่ไม่ได้พบหน้ามาครึ่งปีกว่าไว้แล้วมองสำรวจเขาขึ้นๆ ลงๆ พลางพร่ำบ่นว่าเขาซูบผอมดำคล้ำลงไม่หยุดปาก ครั้นเห็นอาภรณ์บนกายกับรองเท้าของบุตรชายเปียกน้ำฝน นางก็ตะโกนขึ้น “ชิวจวี๋ รีบเข้ามาปรนนิบัติคุณชายผลัดอาภรณ์สิ!”

“เจ้าค่ะ” ชิวจวี๋ส่งเสียงตอบคำหนึ่ง นางกุลีกุจอเดินเข้ามา กล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณชาย ท่านนั่งลงเร็วเข้าเจ้าค่ะ ข้าจะช่วยถอดรองเท้าให้ก่อน” ว่าแล้วก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ยื่นมือไป

เซี่ยฉางเกิงไม่ขยับ เพียงบอกให้นางจุดกระถางไฟใบหนึ่งในห้องให้มารดา

ชิวจวี๋กัดริมฝีปากก่อนดึงมือกลับมาช้าๆ นางขานรับเสียงต่ำแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

“ท่านแม่ อากาศหนาวแล้ว สุขภาพท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

เซี่ยฉางเกิงประคองมารดาไปนั่งบนเตียง

“แม่สบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง เจ้าอยู่ข้างนอกก็ระวังเนื้อระวังตัวให้ดีเป็นพอ” นายหญิงเซี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้มระรื่น

“ไฉนมีเจ้ากลับมาคนเดียว”

นางชะเง้อมองไปที่นอกประตูแวบหนึ่ง

ข้างนอกเงียบสงัดไร้สรรพเสียงอื่นใด

“เหตุใดพวกขุนนางประจำเมืองกับประจำอำเภอพวกนั้นไม่ตามเจ้ามาด้วย หรือว่าการศึกไม่ราบรื่น?”

นายหญิงเซี่ยเคยชินกับภาพที่บุตรชายกลับมาแล้วมีขุนนางท้องถิ่นมากมายร่วมทางมาด้วยทุกครั้ง พอเห็นหนนี้ต่างไปจากเดิม นางจึงอดกังวลใจน้อยๆ ไม่ได้

“ท่านแม่วางใจได้ การศึกราบรื่นดี ลูกไม่อยากทำให้คนอื่นวุ่นวายก็เลยกลับมาเองขอรับ”

นายหญิงเซี่ยถอนหายใจโล่งอก

“เป็นเช่นนี้ก็ดี เกิงเอ๋อร์ เจ้าหิวแล้วกระมัง ดูเจ้าสิผอมลงเพียงนี้ เจ้านั่งพักก่อน แม่จะไปทำอาหารให้กิน”

นายหญิงเซี่ยลุกขึ้นจะออกจากห้อง แต่เซี่ยฉางเกิงรั้งตัวไว้บอกว่าไม่หิว เขาหันหน้ามองไปทางปีกตะวันออก สองจิตสองใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม “ท่านแม่ ภรรยาของลูกเล่า เมื่อครู่เดินผ่านหน้าเรือนปีกตะวันออก ดูเหมือนด้านในจะไม่มีใครสักคน”