ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

ภายในโถงตำหนักประหนึ่งถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง พาให้บรรยากาศเย็นเยียบลงในพริบตา

เปลวไฟหน้าป้ายวิญญาณดวงนั้นพลันไหววูบวาบริบหรี่

ฮ่องเต้มองหน้าเด็กหนุ่มนานครู่ใหญ่ถึงดึงสติคืนมาได้

‘นี่เจ้าพูดได้แล้วหรือ เจ้าพูดได้ตั้งแต่เมื่อไร’

ชั่วขณะนั้นเขาไม่แยแสน้ำเสียงปราศจากความเคารพต่อตนเองที่แฝงอยู่ในถ้อยคำนี้ของเด็กหนุ่ม สืบเท้าขึ้นหน้าก้าวหนึ่ง สีหน้าฉายแววปีติยินดีล้นเหลือ

‘หลายปีก่อนหน้ากระหม่อมก็พูดได้แล้ว เพียงแต่ไม่อยากปริปากเท่านั้น’

เด็กหนุ่มพูดแล้วมองป้ายวิญญาณแวบหนึ่ง

‘เสด็จพ่อ ถ้าลูกจำไม่ผิด ตลอดเวลาที่ผ่านมาพระองค์ไม่เคยเสด็จมาที่นี่สักก้าว คืนนี้หากมิใช่คำขอร้องของกระหม่อม เสด็จพ่อก็คงไม่เสด็จมาเช่นเคย…ใช่หรือไม่’

ฮ่องเต้เห็นเด็กหนุ่มทำสีหน้าเฉยเมย รอยยินดีบนหน้าเมื่อครู่ก็เลือนหายไป เขาไม่เปล่งเสียงพูด

‘เสด็จพ่อไม่เสด็จมาเพราะทรงรังเกียจ? หรือการตายของเสด็จแม่ พระองค์มิเคยเก็บเอามาใส่พระทัยเลย สักเศษเสี้ยวหนึ่งก็ไม่?!’

เด็กหนุ่มตะเบ็งเสียงกะทันหัน แต่ละถ้อยคำราวกับจะซักไซ้คาดคั้น

ฮ่องเต้มุ่นคิ้วคล้ายโดนเข็มแทงทีหนึ่ง

‘สามหาว! เจ้าบังอาจกล่าววาจาเยี่ยงนี้รึ!’

เด็กหนุ่มมองฮ่องเต้ เขายกยิ้ม

‘นั่นสินะ ท่านเป็นปฐมกษัตริย์ของต้าเฉิง ภายใต้การปกครองของท่าน ราชวงศ์ใหม่นี้กำลังเจริญรุ่งเรือง พสกนิกรอยู่เย็นเป็นสุข ภายภาคหน้าแผ่นดินนี้ต้องเกริกเกียรติเกรียงไกร ยิ่งใหญ่สถาพร กระหม่อมคาดเดาล่วงหน้าได้ว่าอีกเนิ่นนานหลายปีให้หลัง ยามขุนนางจะจารึกชื่อท่านลงในพงศาวดาร ถึงคุณูปการของท่านไม่อาจเทียบเคียงสามจักรพรรดิห้าราชาธิราชก็ต้องทัดเทียมพระเจ้าฉินกับฮั่นอู่ตี้ได้’

ครานี้เด็กหนุ่มไม่พูดอย่างให้เกียรติอีก

‘ท่านไม่เพียงเป็นกษัตริย์ แต่ยังเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของข้า หากไม่ได้สืบเชื้อสายจากท่าน ไหนเลยข้าจะมีร่างกายเลือดเนื้อเช่นวันนี้ ทว่าข้าขอบอกท่านไว้ ไม่ว่าพวกเขาสรรเสริญเยินยอหรือเทิดทูนบูชาท่านเพียงไร แต่ในสายตาข้า ท่านพ่อ…ท่านก็คือคนเลือดเย็นไร้สำนึกคนหนึ่ง’

ฮ่องเต้จ้องมองเด็กหนุ่มเบื้องหน้า ใบหน้าเริ่มบึ้งตึง สายตาแฝงรอยโทสะรำไร

สีหน้าของเด็กหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้านอันใด เขาลุกขึ้นจากพื้นอย่างเอื่อยเฉื่อย เรือนกายผ่ายผอมทว่าสูงเพรียวเหยียดตรง