ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 5-บทที่ 6

นายหญิงเซี่ยขมวดคิ้ว “เป็นเช่นนี้เองหรือนี่! นางไม่สบายแล้วไยวันนั้นไม่บอกกับแม่ ทั้งที่นางเรียกแม่ว่าท่านแม่ หรือว่าแม่เป็นคนจำพวกที่ไม่สนใจความเป็นความตายของนาง”

เซี่ยฉางเกิงไม่กล่าวตอบ

นางถอนใจเฮือกหนึ่งแล้วบ่นพึมพำต่อ “แม่รู้อยู่แล้วเชียว! วันที่นางแต่งเข้าเรือนเรา แม่เห็นนางแวบแรก ร่างเล็กอ้อนแอ้น ผอมบางแทบจะปลิวลม มิใช่ลักษณะของสตรีที่จะมีลูกมาก ไหนเลยจะเทียบได้กับเฟิ่งเอ๋อร์…”

ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเผยรอยยิ้มละม้ายฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ นางกล่าวหน้าระรื่น “เกิงเอ๋อร์ แม่บอกกับเจ้าเรื่องหนึ่ง เฟิ่งเอ๋อร์มาอยู่ที่นี่แล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เจ้าพบกับนางหรือไม่ แม่เห็นว่าถึงอย่างไรนางกำลังจะเป็นคนในครอบครัวเราแล้ว ก็เลยให้นางอยู่ที่เรือนเจ้า เจ้ากลับมาหนนี้อยู่ที่เรือนนานสักหน่อย แม่หาฤกษ์ดีๆ สักวันจัดการเรื่องของเฟิ่งเอ๋อร์ นับว่าแม่ได้ทำตามที่ตั้งใจไว้มาหลายปีให้ลุล่วงเสียที”

เซี่ยฉางเกิงกล่าว “ท่านแม่ ลูกอยากพูดเรื่องนี้กับท่านพอดี มู่ซื่อยังไม่กลับมา ยามนี้จึงมิใช่เวลาเหมาะ เรื่องนี้รอไปก่อนจะดีกว่า อีกอย่าง หลังจากนี้คุณหนูรองสกุลชีก็ไม่เหมาะจะพักอยู่ที่เรือนนั้น หากร่างกายท่านแข็งแรงดีแล้วก็ให้นางกลับไปเถอะขอรับ”

นายหญิงเซี่ยไม่สบอารมณ์ “ก่อนหน้านี้แม่พูดเรื่องนี้กับนางแล้ว นางก็ตอบตกลงเองกับปากแล้วว่าให้แม่เป็นคนตัดสินใจ หากนางไม่กลับมา จะปล่อยให้เฟิ่งเอ๋อร์รอไปเรื่อยๆ หรือ เฟิ่งเอ๋อร์อายุไม่น้อยแล้ว เจียนยี่สิบรอมร่อ นางรอเจ้ามาตั้งหลายปีปานนั้น เจ้าจะให้นางรอไปอีกนานเพียงใด”

“ท่านแม่ มู่ซื่อเป็นภรรยาเอก ถ้าพวกเรารับคนเข้าเรือนตอนนางไม่อยู่ เรื่องเช่นนี้ตามธรรมเนียม…”

“ข้าก็เป็นแม่ของเจ้า!”

นายหญิงเซี่ยตัดบทบุตรชาย

“แม่ไม่สนใจว่าธรรมเนียมของที่อื่นเป็นอย่างไร ที่นี่คืออำเภอเซี่ย! แม่อยู่มาจนอายุปูนนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าแม่สามีจะทำอะไรต้องดูสีหน้าลูกสะใภ้”

“ท่านแม่ ท่านฟังลูกก่อน การรับคนเข้าเรือนเวลานี้ไม่เหมาะจริงๆ”

นายหญิงเซี่ยขึงตามองบุตรชาย

“เกิงเอ๋อร์ ตอนแม่คลอดเจ้า เจ็บท้องอยู่สามวันสามคืน ขาข้างหนึ่งเหยียบเข้าประตูผีไปแล้ว สุดท้ายแม่ดวงแข็งถึงทนผ่านมันมาได้ ส่วนท่านพ่อเจ้าก็เล่าเรียนตำรามามากมายอย่างสูญเปล่า สอบเป็นขุนนางไม่ได้สักตำแหน่ง ลงท้ายได้เป็นแค่หัวหน้าจุดพักม้า ในเรือนจะมีทรัพย์สินสักเท่าไรกันเชียว แต่เจ้าฉลาดเฉลียวแต่เด็ก แม่ยอมสาวไหมปั่นด้ายทุกวันเพื่อให้เจ้าได้ศึกษาเล่าเรียน วาดหวังว่าเจ้าจะได้ดิบได้ดี ครั้นเลี้ยงเจ้าจนเติบใหญ่อย่างไม่ง่ายดาย เริ่มมองเห็นความหวังรำไรแล้วในที่สุด ไม่คิดว่าเจ้ากลับฆ่าคนตาย!

หลายปีนั้นที่แม่ต้องอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวนไร้ที่พึ่งพาอาศัย เป็นสกุลชีคอยช่วยเหลือดูแลแม่ เจ้าอาจลืมไปนานแล้ว แต่แม่กลับไม่ลืม แล้วก็ไม่กล้าลืม! ปีนั้นในอำเภอเกิดน้ำท่วม ครอบครัวของเฟิ่งเอ๋อร์พาแม่หนีภัย ตอนข้ามสะพานจู่ๆ สะพานถูกกระแสน้ำซัดจนขาด รถม้าทั้งคันตกลงไปในน้ำ ตอนนั้นแม่กับแม่ของเฟิ่งเอ๋อร์ล้วนอยู่ในนั้น หากไม่ใช่เฟิ่งเอ๋อร์กอดเสาจับมือแม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม่คงกลายเป็นอาหารปลาไปแล้ว แม่รอดชีวิตมาได้ แต่แม่บังเกิดเกล้าของเฟิ่งเอ๋อร์กลับต้องจากไปเพราะเหตุนี้

สกุลเซี่ยของเราไม่เพียงติดค้างบุญคุณของสกุลชี ยังติดหนี้ชีวิตของมารดานางด้วย ในสายตาแม่ เฟิ่งเอ๋อร์เป็นยิ่งกว่าบุตรสาวแท้ๆ พอมารู้ภายหลังว่าเจ้าไปสู่ขอหมั้นหมายสตรีจากที่อื่นเอง แม่สุดปัญญาจะแก้ไข ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย เดิมทีให้นางเป็นอนุก็เป็นการฝืนใจนางมากพอแล้ว ถ้าตอนนี้เจ้าทอดทิ้งนางล่ะก็ แม่ขอบอกเจ้าไว้เลยว่าแม่ก็ไม่ขอมีชีวิตอยู่แล้ว”

นายหญิงเซี่ยพูดไปเช็ดน้ำตาไป