ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 7-บทที่ 8

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำเป็นการกลบเกลื่อนความละอายของตนเองเท่านั้น ช่างน่าขันและเสแสร้งนัก

เมื่อใกล้ถึงวัดฮู่กั๋วทุกที ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย

มู่ฝูหลันลืมตา นางเลิกมุมของม่านอุ่นหนาขึ้นมุมหนึ่งแอบมองไปทางด้านหน้าเงียบๆ

เซี่ยฉางเกิงนำกององครักษ์ขี่ม้าอยู่ด้านข้างรถม้าพระที่นั่งไม่ห่างอย่างซื่อสัตย์ภักดี

ด้านหยางกงกงกับลูกศิษย์ของเขาหลายคนขี่ม้าตามหลังรวมอยู่กับคนอื่น

มู่ฝูหลันรู้ว่าเซี่ยฉางเกิงไม่มีทางรั้งอยู่เมืองหลวงนานนัก กอปรกับเวลานี้ชายแดนเขตเหอซีภายใต้การบัญชาการของเขายังไม่ถือว่าสงบสุข เพราะมีพวกชาวเหนือเฝ้าจับจ้องตาเป็นมันตลอดเวลา เดาว่าผ่านพ้นปลายปีนี้ไปถึงต้นปีหน้า เขาคงจะกลับสู่เขตเหอซีแล้ว

เรื่องที่นางกังวลใจคือตนเองจะอยู่ที่ใดหลังเขาไปแล้ว

หากนางกับเขาเป็นสามีภรรยาทั่วๆ ไป นางก็รู้ที่ไปของตนอย่างชัดเจน

ถ้าเป็นสามีที่รักใคร่ภรรยาก็ต้องพานางติดตามไปปฏิบัติหน้าที่ที่เหอซีด้วย

ถ้าถือความกตัญญูเป็นสำคัญ นางก็ต้องกลับไปเรือนเดิมที่อำเภอเซี่ยเพื่อดูแลปรนนิบัติมารดาของเขา

แต่ตอนนี้ทั้งสองสถานที่นี้เป็นไปไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด

มู่ฝูหลันเชื่อว่าการวางตัวของนางหลังจากมาถึงเมืองหลวง คงไม่ถึงกับสร้างความคลางแคลงใจให้หลิวไทเฮาจนเกินไป

นางขบคิดพินิจอยู่ว่าจะเป็นสภาพการณ์ที่สามอย่างที่พี่ชายของตนเคยหวั่นวิตกมาก่อนคือ ลงท้ายหลิวไทเฮายกข้ออ้างหน่วงเหนี่ยวนางไว้ที่เมืองหลวงเป็นตัวประกันของแคว้นฉางซา

หากเป็นไปได้ นางจำเป็นต้องหาคนผู้หนึ่งแทรกซึมอยู่ข้างกายหลิวไทเฮาอย่างเร่งด่วน เพื่อที่จะได้ล่วงรู้ความเคลื่อนไหวและเตรียมการป้องกันล่วงหน้าได้ทันท่วงที

กระนั้นมิใช่นำมาใช้แค่ตอนนี้ ถ้าผ่านด่านนี้ไปได้ การมีหูตาของตนเองอยู่ในวังหลวงก็จะมีส่วนช่วยเหลือแคว้นฉางซาในวันหน้าด้วย

สายตาของมู่ฝูหลันเพ่งมองแผ่นหลังของขันทีนามเฉาจินผู้นั้นครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยม่านลง

ตั้งแต่ชั่วขณะที่เฉาจินมาถ่ายทอดพระราชเสาวนีย์ตอนนางมาถึงเมืองหลวง นางก็จดจำได้ว่าขันทีหนุ่มคนนี้คือขันทีใหญ่ประจำตัวเซี่ยฉางเกิงในอีกสิบปีให้หลัง นางคาดเดาว่าเป็นไปได้อย่างยิ่งยวดว่าเขาน่าจะเป็นสายสืบที่เซี่ยฉางเกิงส่งไปอยู่กับหลิวไทเฮา

เซี่ยฉางเกิงเป็นคนสุขุมรอบคอบ โดยเฉพาะเมื่อเขาเป็นฮ่องเต้แล้ว สิบปีนั้นมู่ฝูหลันเห็นกับตาว่าเขาไม่เชื่อใจใครทั้งสิ้น

เขาอ่านคนเก่งและใช้คนเป็น มีขุนนางมากความสามารถอยู่ใต้อำนาจนับไม่ถ้วน กลับไม่มีสักคนที่เขายกให้เป็นคนสนิทอย่างแท้จริง รวมถึงผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของเขาพวกนั้นด้วย

ในตำหนักในก็เป็นเยี่ยงนี้ดุจเดียวกัน