ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 7-บทที่ 8

หากนางคาดการณ์ได้ถูกต้อง เวลาเขาได้อยู่กับคนที่เกี่ยวข้องกันอย่างลับๆ ซึ่งบอกใครไม่ได้ ไม่แน่อาจจะเผยพิรุธทางสีหน้าแววตาออกมาก็เป็นได้

มู่ฝูหลันกลั้นหายใจพลางเบิกตาโต พินิจดูใบหน้าประดับรอยยิ้มของเฉาจินอย่างละเอียด ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว “ท่านหญิง”

นางหันหน้าขวับอย่างตกใจ เห็นชายหนุ่มในชุดหรูหรายืนอยู่ อายุราวสิบแปดสิบเก้า รูปโฉมคมคาย น่าเสียดายที่สีหน้าซีดเซียวอย่างคนที่ป่วยมาเป็นเวลานาน

แม้ไม่ได้พบกันมานานหลายปี แต่มู่ฝูหลันก็จำหน้าเขาได้ตั้งแต่แวบแรก

ผู้อยู่เบื้องหน้าสายตานี้ก็คือจ้าวซีไท่ บุตรชายของฉีอ๋อง

นางนิ่งงันไปชั่วอึดใจ

ขณะที่จ้าวซีไท่กลับดูปีติยินดีมาก เขาบอกให้คนรับใช้สองคนหยุดฝีเท้า ส่วนตนเองก้าวฉับๆ ไปหานางพร้อมอ้าปากพูด “เป็นข้าเอง จ้าวซีไท่! ท่านแม่ข้าขอพระราชทานอนุญาตจากไทเฮาพาข้ามาด้วยวันนี้ จะขอให้ต้าซือช่วยขอพรปัดเป่าเภทภัยให้ข้า ตอนเช้าข้าเห็นท่านที่นอกประตูทางขึ้นเขาก็จำหน้าได้ตั้งแต่ปราดแรก เมื่อก่อนพวกเราเคยพบกันบ่อยๆ ในวัง ท่านหญิงยังจำข้าได้หรือไม่…”

เขาจับจ้องใบหน้าของมู่ฝูหลันตาไม่กะพริบ สายตาทอประกายจางๆ

ชะรอยเขาคงรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง สองข้างแก้มที่ปราศจากสีเลือดแต่เดิมพลันซับสีแดงเรื่อ แล้วก็เริ่มไอเสียงดัง

มู่ฝูหลันรู้แก่ใจว่าไม่ได้การแล้ว นางเบนหน้าไปก็เห็นเซี่ยฉางเกิงเหลียวหลังมาพอดี สายตาของสองคนนั้นพุ่งตรงมาทางนี้ นางรีบก้าวออกจากจุดเดิมเดินไปหาจ้าวซีไท่ แสร้งทำเป็นว่าตนเองผ่านทางมาเจอเขาโดยบังเอิญตรงนี้

จ้าวซีไท่ไอไม่หยุดจนใบหน้าแดงก่ำ

คนรับใช้ที่มากับเขาเห็นดังนั้นก็กระวีกระวาดเข้ามา หยิบขวดยาที่พกติดกายออกมาดึงจุกปิดออกแล้วยื่นไปตรงหน้าเขา

จ้าวซีไท่ยกขวดยาขึ้นสูดหายใจหลายเฮือกถึงหยุดอาการไอปนหอบกระทั่งกลับมาเป็นปกติได้ในที่สุด

นัยน์ตาของจ้าวซีไท่เผยแววอับอาย เขาพูดเสียงเบา “ข้าไม่เอาไหนจริงๆ ทันทีที่เจอหน้ากันก็เป็นที่ขบขันของท่านแล้ว…แต่ปกติข้าไม่ได้เป็นเช่นนี้ตลอดนะ เมื่อครู่แค่คาดไม่ถึงว่าจะได้พบท่านที่นี่ พอย้อนนึกถึงเรื่องในวัยเด็กแล้วมัวตื่นเต้นดีใจเลยหายใจไม่ทันนิดหน่อย”

เขาลนลานพูดอธิบายอีก

มู่ฝูหลันผลิยิ้ม

“ซื่อจื่อจะไปหาพระชายากระมัง ข้าเพิ่งมาจากที่นั่น ท่านรีบไปเถอะ”

นางจงใจส่งเสียงดังขึ้น กล่าวจบก็ค้อมศีรษะให้จ้าวซีไท่แล้วร้องเรียกสาวใช้มาหา จากนั้นออกเดินต่อไปข้างหน้า

สายตาของจ้าวซีไท่มองตามร่างหญิงสาวซึ่งหันหลังเดินห่างไปอย่างแช่มช้า แต่จู่ๆ เขาก็ไล่ตามมาและเรียกนางซ้ำอีกที

“ท่านหญิง”

มู่ฝูหลันเหลียวหน้ามา