ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 7-บทที่ 8

เซี่ยฉางเกิงตื่นนอนแต่เช้า ล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ สวมชุดราชสำนักแล้วออกไป พอใกล้ถึงยามซื่อผู้ดูแลมาเชิญนาง บอกว่าเตรียมรถม้าไว้นอกประตูใหญ่ เชิญฮูหยินออกจากเรือนไปที่วังหลวง

มู่ฝูหลันสางผมประทินโฉมและผลัดชุดเรียบร้อยแล้ว

ตำแหน่งเต็มของเซี่ยฉางเกิงคือผู้บัญชาการยุทธศาสตร์ประจำการกองทัพเหอซี รั้งตำแหน่งแม่ทัพตรวจการเหลียงโจว ตามลำดับยศแล้วเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ขั้นสอง

ในภพก่อนตอนอยู่ที่อำเภอเซี่ย มู่ฝูหลันเคยได้รับบรรดาศักดิ์ในภายหลังเป็นนายหญิงตราตั้งและได้รับพระราชทานชุดประจำตำแหน่งจากราชสำนัก

ทว่าตอนนี้ย่อมยังไม่มี นางสวมชุดที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นเสื้อกับกระโปรงผ้าต่วนสีฟ้านวลซึ่งหรูหราสง่างามกว่าชุดทั่วไปมาก ปักลายผีเสื้อกลางมวลบุปผาด้วยเส้นไหมเงินทองทั้งชุด ชายเสื้อก็ตกแต่งด้วยลายปักไหมเงินทองดุจเดียวกัน แม้จะงามวิจิตรสูงศักดิ์ แต่ก็ดูโบราณคร่ำครึอยู่หลายส่วนอย่างช่วยไม่ได้

นางมองเงาสะท้อนของตนในคันฉ่องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเยื้องย่างออกไปหน้าประตู ก้าวขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่

ยามรถม้าพานางไปถึงด้านนอกของวังหลวง เฉาจินซึ่งมาบอกความที่จวนสกุลเซี่ยเมื่อวานคอยท่าอยู่แล้ว พอเห็นมู่ฝูหลันมาถึงก็นำทางเข้าสู่ด้านใน เขาเดินไปพูดไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “องค์ไทเฮาประทับอยู่ที่ตำหนักวั่งเซียน ส่วนผู้บัญชาการเซี่ยรอท่านหญิงอยู่ด้านนอกแล้วขอรับ”

ตำหนักวั่งเซียนปกติเป็นที่ประทับหลังเลิกประชุมขุนนางของหลิวไทเฮา

มู่ฝูหลันอมยิ้มพยักหน้ากับขันทีเฉา นางเดินตามหลังเขาผ่านโถงตำหนักต่างๆ จนมาถึงนอกตำหนักวั่งเซียน มองเห็นเซี่ยฉางเกิงยืนอยู่ที่นั่นแล้ว

“ผู้บัญชาการเซี่ย ท่านหญิงมาแล้วขอรับ”

ขันทีเฉาผละจากนาง สาวเท้าเร็วรี่ไปอยู่เบื้องหน้าเขา

เซี่ยฉางเกิงผงกศีรษะ ทอดสายตามองไปที่มู่ฝูหลัน

แสงตะวันลำหนึ่งสาดกระทบกระเบื้องแก้วสีมุงหลังคาตำหนักส่องลงมาอาบไล้ร่างหญิงสาวซึ่งสวมเครื่องแต่งกายประดับด้วยเส้นไหมเงินทองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า งามสง่าภูมิฐานเหมาะสมกับศักดิ์ฐานะ

เซี่ยฉางเกิงกวาดตามองปราดหนึ่งโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ ดึงสายตากลับแล้วกล่าว “ตามข้ามาสิ”

สายตาของมู่ฝูหลันเบนออกจากตัวชายหนุ่มกับขันทีเฉา นางหลุบตาลงก้าวขาเดินตามหลังเขาเข้าตำหนัก แลเห็นขันทีใหญ่นามหยางก่วงซู่ที่ออกมาได้แต่ไกล

“ตอนเข้าเฝ้าไทเฮา ข้าว่าเจ้าทำตัวสงบเสงี่ยมไว้สักหน่อยเป็นการดี”

เสียงกระซิบดังแว่วขึ้นข้างหู

มู่ฝูหลันช้อนตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่งอย่างฉับไว

ดวงตาทั้งคู่ของเซี่ยฉางเกิงมองตรงไปข้างหน้า ใบหน้าปราศจากความรู้สึก เขาสืบเท้าเข้าไปหาหยางกงกงที่กำลังเดินตรงมาทางนี้