ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 7-บทที่ 8

เมื่อสิ่งเหล่านั้นกลายเป็นอุปสรรคบนเส้นทางสู่ความเป็นใหญ่ ความอบอุ่นอ่อนโยนล้วนถูกตัดทิ้งไปจนสิ้น

ชายหนุ่มชุดดำที่เดินมาตามเส้นทางลงเขาผ่านต้นสนเก่าแก่บนเขาจวินซานตอนนางอายุสิบสามผู้นั้นเป็นแค่เงาด้านหลัง หากแต่หัวหน้าโจรมักใหญ่ใฝ่สูงหมายชิงแผ่นดินที่เดินทางมาขอเกี่ยวดองเพื่อผลประโยชน์คนนั้นต่างหากคือเซี่ยฉางเกิงตัวจริง

จะเกลียดก็ต้องเกลียดตนเองที่โง่เขลาอ่อนแอ ตาบอดมองข้ามธาตุแท้ที่เห็นแก่ตัวและแล้งน้ำใจในตัวเขา จนท้ายที่สุดมันถึงกลายเป็นดาบคมกริบที่คร่าชีวิตนางไป

ตราบจนชั่วขณะจิตสุดท้ายมาเยือน ยามที่เห็นซีเอ๋อร์ปาดคอฆ่าตัวตายด้านหน้าป้ายวิญญาณกับตา ชั่วอึดใจนั้นนางถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าอันใดคือความปวดร้าวสิ้นหวังและความโกรธแค้นที่ไร้วันสลาย

นับจากเสี้ยวขณะนั้นนางเริ่มเกลียดชังเซี่ยฉางเกิงผู้เคยเป็นบุรุษในฝันวัยแรกแย้มของนางอย่างแท้จริง

ซีเอ๋อร์ลาลับจากโลกนี้ไปเช่นนั้นพร้อมด้วยความคับแค้นต่อบิดาบังเกิดเกล้าของเขา

ต่อให้ตัวนางย้อนเวลากลับมามีชีวิตในร่างเดิม ทุกอย่างล้วนเริ่มต้นใหม่ได้ และเซี่ยฉางเกิงในตอนนี้ถึงแม้สองมือของเขายังไม่แปดเปื้อนโลหิตของซีเอ๋อร์ นางก็ไม่มีทางให้อภัยเขา

เพราะซีเอ๋อร์…นางจึงไม่อาจยกโทษให้เขาได้ชั่วชีวิต ถึงเวียนว่ายตายเกิดอย่างไม่สิ้นสุดทุกภพทุกชาติก็ไม่มีวันนั้นชั่วนิจนิรันดร์!

มู่ฝูหลันจดจำคำพูดสุดท้ายของซีเอ๋อร์ได้ชัดเจนว่าเขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนนาง

ข้าฟื้นคืนชีพอีกครั้งแล้ว แต่ซีเอ๋อร์ของข้าเล่า บัดนี้เขาอยู่ที่ใดกันแน่

ความเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกเฉือนเป็นชิ้นๆ ที่คุ้นเคยหลังตื่นจากฝันเข้าเกาะกุมนางอีกคำรบหนึ่ง

นางหลับตานอนคุดคู้เหมือนทารกในอุทร เรียวคิ้วขมวดมุ่น ตัวขดเป็นก้อนกลมด้วยความทรมานทั้งที่ยังอยู่ในความฝัน

“ตื่นๆ”

เสียงเรียกแว่วดังขึ้นริมหู

นางรู้สึกเหมือนมีมือข้างหนึ่งตบแก้มตนเองเบาๆ เป็นสัมผัสแบบเดียวกับในความทรงจำตอนซีเอ๋อร์ยังเป็นเด็ก พอเขาตื่นจะเอามือเล็กๆ จับข้างแก้มนาง

“ซีเอ๋อร์!”

มู่ฝูหลันตะโกนเรียกแล้วลืมตาพรึบ สายตาก็ปะทะเข้ากับนัยน์ตาขุ่นเข้มของคนที่ก้มมองตนเองอยู่พอดี

นางหลั่งเหงื่อเย็นเต็มหน้าและตามเนื้อตัว เรือนผมยาวเปียกแนบแก้มกับลำคอ หัวสมองว่างเปล่าไปชั่วอึดใจ ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใดและประจันหน้ากับใคร นางเพียงเบิกตากว้าง นัยน์ตาที่ยังหลงเหลือร่องรอยเจ็บช้ำจากความฝันสบเข้ากับสายตาบุรุษที่โน้มตัวลงมามองนางตรงข้างเตียงคนนั้นอย่างเคว้งคว้างเลื่อนลอยภายใต้แสงสลัวๆ จากเปลวเทียนที่ลอดม่านหน้าเตียงเข้ามา

“เจ้าฝันเห็นอะไรหรือ แล้วใครคือซีเอ๋อร์”

เซี่ยฉางเกิงมองหน้านางชั่วครู่ ก่อนตวัดสายตาผ่านร่างที่ยังงอเข่ากอดตนเองไว้แน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ