ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 9-บทที่ 10

มู่ฝูหลันพูดยิ้มๆ “ข้าได้ยินได้ฟังมานานแล้วว่าท่านมุขมนตรีจางไม่เพียงเป็นขุนนางผู้เก่งกาจ ยังเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาด้วย วันนี้ได้พบกันแล้วก็เห็นเป็นเช่นนั้นจริงๆ ข้าชมชอบคบหากับคนแบบเดียวกับท่าน ในเมื่อท่านเอ่ยปากถามแล้ว ข้าก็ไม่แสร้งอมพะนำอีก ขอบอกตามสัตย์จริงโดยไม่ปิดบัง วันนี้ที่ละลาบละล้วงเชิญท่านมาเพราะมีเรื่องจะขอร้อง”

ครั้นจางปันได้ยินว่านางมีเรื่องจะขอร้องตน เขาอดชำเลืองมองนางแวบหนึ่งมิได้ เห็นดวงตาคู่งามเพ่งมองเขาอยู่โดยไม่กะพริบแล้วรู้สึกลำพองใจโดยพลัน เขาเชิดหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เรื่องใดหรือ”

“ท่านมุขมนตรีจางอยู่ในตำแหน่งสำคัญ เป็นขุนนางใหญ่คนสนิทของไทเฮา ดูท่าคงรู้เช่นกันว่าเพราะข้ามาจากแคว้นฉางซา ส่งผลให้สภาพการณ์ของข้าตอนนี้มิง่ายดายเลย อีกสองวันเซี่ยฉางเกิงก็จะออกจากเมืองหลวง ข้ากลัวว่าไทเฮาจะเหนี่ยวรั้งข้าไว้ในเมืองหลวงโดยใช้เป็นตัวประกัน วันนี้ถึงทำใจกล้าเชิญท่านมุขมนตรีจางออกมา ด้วยหวังว่าท่านจะเห็นแก่หน้าพี่ชายช่วยข้าอีกแรงหนึ่ง หากสามารถทูลเกลี้ยกล่อมให้องค์ไทเฮาทรงล้มเลิกความคิดนี้ปล่อยข้าไปจากเมืองหลวงได้ นอกจากพี่ชายข้าต้องแสดงความขอบคุณแน่นอนแล้ว ข้าก็จะซาบซึ้งใจต่อท่านอย่างไม่สิ้นสุด”

จางปันมองนางซ้ำอีกที

“มู่ซื่อ นี่ข้าไม่อาจเข้าใจได้เลย ท่านกับเซี่ยฉางเกิงเป็นสามีภรรยากัน ย่อมจะมีความผูกพันกัน เรื่องพรรค์นี้ท่านไม่ไปหาเขา ไยกลับมาขอร้องคนนอกเช่นข้าเล่า”

มู่ฝูหลันกล่าว “หรือว่าท่านไม่รู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร แล้วเขากับข้าจะมีความผูกพันฉันสามีภรรยามาจากที่ใดกันเล่า ขอเพียงไทเฮาตรัส อย่าว่าแต่จับข้าเป็นตัวประกันของแคว้นฉางซาเลย ต่อให้เอาชีวิตข้า เกรงว่าเขาคงไม่ขมวดคิ้วด้วยซ้ำไป”

จางปันส่ายหน้าทอดถอนใจ “ท่านตระหนักถึงจุดนี้ได้แสดงว่าไม่ใช่คนเลอะเลือน น่าเสียดายนัก ตอนนั้นพ่อของท่านเลือกคู่ครองให้ท่านผิดคน ในเมื่อท่านมาขอร้องข้าแล้ว มิใช่ว่าข้าไม่เต็มใจช่วย แค่ว่าเรื่องนี้เกรงว่าช่วยได้ยากอยู่สักหน่อย”

สายตาของเขาตรึงอยู่ที่ใบหน้าหญิงสาว

จางปันผู้นี้ดูภายนอกไว้เนื้อถือตัว หากแท้ที่จริงก็เป็นพวกมากตัณหา ไหนเลยมู่ฝูหลันจะดูไม่ออกว่าสายตาของเขาที่มองตนฉายแววแปลกไปทีละน้อย นางผลิยิ้มกล่าว “ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายดาย หากท่านมุขมนตรียอมช่วย หลังงานลุล่วงข้าต้องตอบแทนท่านแน่นอน”

จางปันรู้ดีว่าภรรยาของเซี่ยฉางเกิงนั้นไม่ควรแตะต้องตามใจชอบ แต่ว่ากับหญิงงามที่มาขอความช่วยเหลือจากตนเช่นนี้ เขาก็ไม่อยากตัดรอนในทันที อีกทั้งฟังจากถ้อยคำของนางดูเหมือนแฝงนัยอื่นไว้ เขากระแอมกระไอทีหนึ่งแล้วพยายามปั้นหน้าขรึมยิ่งขึ้น

“ท่านหมายความว่าอะไร”

มู่ฝูหลันสืบเท้าสองสามก้าวเข้าไปหาเขา พูดเสียงเบาลง “เห็นทีท่านมุขมนตรีจางยังไม่รู้กระมังว่าเซี่ยฉางเกิงมีใจคิดคดกบฏ เรื่องนี้คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ข้ากับเขาเป็นสามีภรรยากัน ร่วมเรียงเคียงหมอนกันทุกค่ำคืน เขาจะปิดบังข้าได้เยี่ยงไร”