ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 9-บทที่ 10

มู่ฝูหลันออกจากวังหลวงกลับถึงจวนสกุลเซี่ย พอเลยเที่ยงวันนางก็ออกไปข้างนอกโดยบอกเหตุผลว่าตนเองจะไปเยี่ยมคารวะตอบฮูหยินขุนนางเมืองหลวงท่านหนึ่ง แต่ถึงกลางทางกลับหาข้ออ้างไล่ผู้ดูแลที่ติดตามมากลับไป จากนั้นผลัดอาภรณ์เป็นชุดที่ไม่เด่นสะดุดตาในรถม้า นางลงจากรถม้าแล้วเปลี่ยนไปขึ้นเกี้ยวที่เตรียมไว้ล่วงหน้า บ่ายหน้าไปที่หอสุราแห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกของเมือง

ด้านมุขมนตรีจางปันได้รับสารลับที่ลงนามว่ามาจาก ‘ลู่หลิน เสนาบดีแคว้นฉางซา’ นัดพบเขาที่หอสุราแห่งนี้ตอนปลายยามเว่ย

ในใจจางปันงุนงงสงสัยเป็นกำลัง

ครั้งที่แล้วเขารับสินบนก้อนใหญ่จากลู่หลิน ช่วยพูดโน้มน้าวใจหลิวไทเฮาเพื่อแคว้นฉางซา วันนี้จู่ๆ ได้รับสารลับจากอีกฝ่ายก็สร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างมาก ไม่รู้ว่าเหตุใดลู่หลินถึงใจกล้าขนาดลักลอบเข้าเมืองหลวง และไม่รู้ว่านัดเขาออกมาด้วยจุดประสงค์ใดกันแน่ ดังคำกล่าวว่ารับของผู้อื่นมือต้องสั้น บันดาลให้เขารู้สึกกระวนกระวายและไม่ชอบใจอย่างช่วยไม่ได้

แต่ในเมื่อได้รับการนัดหมายแล้ว จางปันรู้ว่าถ้าตนเองไม่ไปอีกฝ่ายต้องไม่เลิกราเพียงเท่านี้เป็นแน่ เขาได้แต่จำยอมถอดชุดขุนนางออกแล้วปลอมตัวไปที่ห้องส่วนตัวของหอสุราแห่งนี้ตามที่เอ่ยถึงในสารโดยไม่ให้ใครรู้เห็น

ยามจางปันมาถึงหน้าประตูห้องแล้วมองไปข้างหลังปราดหนึ่ง จนแน่ใจว่าไม่มีคนน่าสงสัยจับตาดูอยู่ถึงผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องเงียบเชียบไม่เห็นคนอื่น ยกเว้นเงาร่างรำไรที่ปรากฏอยู่หลังฉากกั้น

จางปันหยุดฝีเท้า จ้องมองเงาร่างนั่นพร้อมพูด “ข้ามาถึงแล้ว ท่านมีเรื่องใดหรือ”

เงาร่างสายนั้นขยับตัวเดินออกมาจากหลังฉากกั้น

เป็นหญิงสาวที่แต่งกายแบบสตรีออกเรือนแล้ว ดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ดคนหนึ่ง โฉมงามล้ำเลิศ นางอมยิ้มค้อมศีรษะให้เขา

สายตาของจางปันเลื่อนไปที่ตัวอีกฝ่ายแล้วนิ่งขึงไปชั่วอึดใจ นานครู่หนึ่งถึงตั้งสติได้ เขาตกใจอย่างที่สุด

“ท่านเป็นใคร ไฉนมาอยู่ที่นี่ได้!”

มู่ฝูหลันกล่าว “ข้าคือน้องสาวของฉางซาอ๋อง วันนี้ข้าอ้างชื่อเสนาบดีลู่นัดหมายท่านมุขมนตรีจางมาพบที่นี่เอง”

จางปันประหลาดใจยิ่งขึ้น

น้องสาวของมู่เซวียนชิงแต่งงานกับเซี่ยฉางเกิงแล้ว นางมาถึงเมืองหลวงเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้า เขาย่อมรู้เรื่องเป็นธรรมดา แต่เขาไม่นึกไม่ฝันว่านางถึงกับกล้าอ้างชื่อลู่หลินหลอกตนมาที่แห่งนี้

มีจุดประสงค์ใดแอบแฝงกันแน่

เขาหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย มองไปข้างหลังนางอย่างรวดเร็ว

มู่ฝูหลันสาวเท้าเอื่อยๆ ไปหาเขา กล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “ท่านมุขมนตรีจางไม่ต้องเป็นห่วง วันนี้ข้านัดท่านมาที่นี่มิได้มีเจตนาร้ายใด หากแต่มีเรื่องจะหารือกับท่านต่างหาก”

จางปันถึงสงบใจลงได้ในตอนนี้ เขาลอบถอนหายใจเฮือก ปั้นหน้าขรึมเอ่ยเสียงเย็นโดยไม่มองหน้านางตรงๆ “เรื่องใดกัน”

มู่ฝูหลันกล่าว “คราวก่อนต้องขอบคุณที่ท่านมุขมนตรีจางมีน้ำใจไมตรีให้ความช่วยเหลือด้วยน้ำใสใจจริง แคว้นฉางซาถึงได้สงบปลอดภัย พี่ชายของข้าซาบซึ้งใจมาก ตอนข้ามาที่นี่ยังกำชับเป็นพิเศษว่าถ้ามีโอกาสได้พบหน้าท่านมุขมนตรี ต้องขอบคุณท่านแทนเขาด้วย”

“ช่างเถอะ ท่านเป็นสตรีนางหนึ่งกลับแอบอ้างชื่อของลู่หลินนัดพบข้าที่นี่ เห็นทีว่าคงไม่ได้แค่เพื่อพูดขอบคุณ ท่านยังมีเรื่องอะไรอีก”