ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 9-บทที่ 10

มู่ฝูหลันออกมานั่งเกี้ยวกลับไปยังจุดที่จอดรถม้าแล้วขึ้นไปเปลี่ยนใส่อาภรณ์ชุดเดิม นางสำรวจดูว่าไม่มีอะไรผิดปกติถึงสั่งให้กลับจวน

รถม้าแล่นกลับไปจอดหน้าคฤหาสน์สกุลเซี่ย นางก้าวออกมาให้สาวใช้ประคองลงไป ขณะกำลังจะเข้าประตูก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลัง “ท่านหญิง โปรดหยุดฝีเท้าขอรับ”

มู่ฝูหลันเหลียวหน้าไปมอง เห็นคนแปลกหน้าซึ่งแต่งกายแบบบ่าวไพร่ของตระกูลใหญ่วิ่งทะยานจากปากตรอกหนึ่งใกล้ๆ มาตรงหน้า ค้อมกายบอกว่าตนเองถูกชายาฉีอ๋องส่งมา “บ่าวมาที่นี่เพื่อนำสารของพระชายามอบให้ท่านขอรับ”

คนผู้นั้นพูดพลางสอดมือล้วงหาสารในอกเสื้อ ในเวลานี้เองเสียงฝีเท้าม้าระลอกหนึ่งพลันดังมาจากด้านหลัง เขาหันศีรษะไปก็เห็นเซี่ยฉางเกิงที่กำลังกลับจวนได้แต่ไกล ฉุกคิดถึงคำกำชับกำชาของผู้เป็นนายได้ก็ลุกลนชักมือกลับ กล่าวอย่างขอลุแก่โทษว่าหาสารไม่พบ คงจะทำหล่นกลางทางโดยไม่ระวัง ขอกลับไปตามหาก่อน ว่าแล้วก็หมุนกายจากไปอย่างเร่งรีบ

มู่ฝูหลันจับต้นชนปลายไม่ถูกไปชั่วอึดใจ ข้อแรกคือนางไม่รู้ว่าจู่ๆ ชายาฉีอ๋องส่งสารให้ตนเองเพราะอะไร และต้องการบอกอะไร ข้อสองคือนางรู้สึกอยู่ไม่วายว่าวาจาท่าทางของคนส่งสารผู้นี้แปลกชอบกลอยู่สักหน่อย แต่เขากลับไปแล้วจึงมิได้ใส่ใจ นางมองเซี่ยฉางเกิงที่ขี่ม้ากลับมาปราดหนึ่งก่อนหมุนกายเดินเข้าจวน

เซี่ยฉางเกิงมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็วแล้วลงจากม้า คนเฝ้าประตูก็เข้าไปต้อนรับ

เขามองไปยังทิศทางซึ่งคนที่เห็นตนกลับมาก็หันหลังวิ่งหนีไปทันใดเมื่อครู่นี้ ก่อนจะเอ่ยถามคำหนึ่ง

คนเฝ้าประตูกล่าวตอบ “เห็นบอกว่าชายาฉีอ๋องส่งเขาถือสารมาให้ท่านหญิง เขามาถึงนานแล้ว พอรู้ว่าท่านหญิงออกไปก็จะรอท่าเดียว ไม่ยอมฝากสารไว้กับบ่าว ครั้นท่านหญิงกลับมาถึง เขากลับหาสารไม่เจอขอรับ”

เซี่ยฉางเกิงมองไปยังทิศทางนั้นอีกครา เขาส่งเสียงเรียกผู้ติดตามคนหนึ่งมาสั่งกำชับสั้นๆ ส่วนตนเองเข้าจวนไปรออยู่หลังกำแพงบังตา ชั่วครู่หนึ่งผู้ติดตามของเขาก็กลับมารายงาน

“เมื่อครู่ไล่ตามคนผู้นั้นทันแล้วก็สยบเขาได้อย่างง่ายดาย ค้นตัวเขาพบสารฉบับนี้ขอรับ” พูดจบก็ยื่นสารให้

เซี่ยฉางเกิงรับมาแกะเปิดอ่าน

ไม่ผิดจากที่เขาคาดไว้ สารนี้มิใช่ชายาฉีอ๋องเป็นคนส่งแต่อย่างใด แต่มาจากมือของจ้าวซีไท่แห่งวังฉีอ๋อง

เพียงเขาไล่สายตาอ่านถ้อยความในสารแวบเดียว ใบหน้าก็พลันขุ่นเคืองเต็มที เขาร้องเรียกหญิงรับใช้ที่เดินผ่านมาคนหนึ่ง สั่งให้นำสารไปให้มู่ฝูหลัน

“บอกนางว่าข้าใช้ให้เจ้าถือไปให้”

หญิงรับใช้เห็นนายท่านมีสีหน้าบูดบึ้งก็หวาดกลัวอยู่บ้าง นางรับสารมาแล้วหมุนกายออกเดินไปอย่างรีบเร่ง ทว่าเดินไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงดังไล่หลังมาอีก

“หยุดก่อน”

นางหยุดทันที หันหลังกลับไปเห็นท่านผู้บัญชาการสาวเท้ามาหาตน ขอสารคืนไปกำไว้ในมือแล้วก้าวปราดๆ ไปทางข้างใน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 11 มี.ค. 64