ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 9-บทที่ 10

ม่านหน้าเตียงคลี่ลงคลุมมิด จนแล้วจนรอดนางที่อยู่ข้างในก็ไม่ยอมออกมา

เขามุ่นคิ้วทำหน้าตึง หมุนกายออกจากห้อง

มู่ฝูหลันไม่กล้าให้เขาเห็นตนเอง

นางหวั่นกลัวว่าแววตาหรือสีหน้าของตนจะเปิดเผยอารมณ์ที่สับสนว้าวุ่นจนสุดระงับของนางในยามนี้

เงาร่างเล็กๆ ที่เห็นตรงซุ้มประตูทางเข้าวัดผุดขึ้นในห้วงความคิดนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางบอกตนเองว่านั่นเป็นแค่ภาพลวงตา

เพราะนางคิดถึงซีเอ๋อร์มากเกินไป ถึงเห็นเด็กคนอื่นเป็นซีเอ๋อร์ของนาง ยังทึกทักเอาเองว่าเด็กคนนั้นเหลียวหลังมามองหาตนเอง

กระนั้นในใจนางลึกๆ กลับเชื่อไปอีกทางหนึ่ง มันเปรียบดั่งไฟแผดเผาที่ทำให้นางพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย อยากให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นเร็วๆ แทบใจจะขาด

นางจะไปที่วัดฮู่กั๋วอีกครั้ง ไปตามหาเด็กคนที่นางมองเห็นเพียงแวบเดียวเมื่อตอนเย็นคนนั้น

เช้าวันต่อมาหลังเซี่ยฉางเกิงออกไปแล้ว มู่ฝูหลันแต่งกายเป็นชาวบ้านสามัญชนนั่งรถม้าออกนอกเมืองไปที่วัดฮู่กั๋ว

แม่นมมู่นึกว่าเมื่อวานผู้เป็นนายบังเกิดความเลื่อมใสศรัทธา ถึงตั้งใจไปสวดมนต์ไหว้พระคนเดียวในวันนี้อีก นางกับสาวใช้จึงเตรียมของเช่นธูปเทียนแล้วติดตามออกจากเรือน

รถม้าแล่นมาถึงด้านล่างของประตูทางเข้าวัดฮู่กั๋ว มู่ฝูหลันบอกให้สารถีรออยู่ตรงนี้แล้วขึ้นบันไดไป

วันนี้ด้านนอกของที่นี่สงบเงียบเชียบ ต่างจากเมื่อวานที่พลุกพล่านขวักไขว่ไปด้วยรถม้าหรูหราและอาชาพันธุ์ดี บนบันไดหินที่พาดตรงขึ้นไปถึงซุ้มประตูไร้วี่แววผู้คน แสงแดดสาดส่องกระทบยอดไม้และเถาไม้เลื้อยร่มครึ้ม ได้ยินเสียงนกร้องใสกังวานดังมาจากป่าลึก

เมื่อมู่ฝูหลันไปถึงประตูวัดก็มีภิกษุออกมาต้อนรับ เพราะคนที่มาเมื่อวานมากมายเหลือเกินจริงๆ กอปรกับนางสวมอาภรณ์ธรรมดาๆ และไม่ได้แสดงฐานะของตน จึงถูกพาไปยังอุโบสถพระโพธิสัตว์กวนอินดุจเดียวกับแขกสตรีทั่วๆ ไปที่มาไหว้พระ

นางคุกเข่าบนเบาะหมอบตัวลงกราบไหว้และอธิษฐานด้วยจิตใจที่ตั้งมั่นแน่วแน่ นางผละจากแม่นมมู่และสาวใช้ ก้าวออกจากอุโบสถไปไต่ถามเรื่องเด็กน้อยคนนั้นจากภิกษุผู้ต้อนรับ

“เด็กคนนั้นตัวสูงเท่านี้ สวมจีวรแต่ไม่ได้ปลงผม…”

นางบรรยายลักษณะเท่าที่เห็นในชั่วแวบนั้นกับภิกษุอย่างละเอียดที่สุด

“เขาเป็นฆราวาสที่อยู่กับพระอาจารย์ใหญ่ ท่านเคยกำชับข้าตั้งนานมาแล้วว่าหากมีคนมาเสาะหาผู้เยาว์ผู้นี้ ให้ข้าพาไปหา สีกาเชิญตามข้ามา”

ภิกษุกล่าว

ตลอดทั้งคืนจนถึงตอนเช้าวันนี้ ระหว่างทางมามู่ฝูหลันจะนั่งจะนอนล้วนไม่เป็นสุข ใจหนึ่งคาดหวัง ใจหนึ่งก็กลัวผิดหวัง นางกลัวตนเองจะได้ยินว่าไม่มีเด็กคนนั้นในวัด ทั้งหมดเป็นจินตนาการของนางเท่านั้น