ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 9-บทที่ 10

แต่นางก็หวั่นกลัวว่าทำเช่นนั้นจะทำให้เขาตกใจ

“ซีเอ๋อร์!”

นางสืบเท้าขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ลองเรียกขานชื่อเขาด้วยเสียงสั่นเครือ

เด็กคนนั้นชะงักมือที่จับไม้กวาดอันเล็กไว้ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวโฉมงามที่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าตนอย่างกะทันหัน

ชั่วครู่ต่อมาเขาลังเลใจนิดหนึ่งก่อนเอ่ยถามเนิบๆ ดวงตาไร้เดียงสาเบิ่งโต “ ‘ซีเอ๋อร์’ คือข้าหรือ ท่านก็คือแม่ของข้า? เป็นแม่แท้ๆ ที่มารับข้าใช่หรือไม่”

บางทีอาจเป็นเพราะเขาอ้าปากพูดเป็นครั้งแรก เขาจึงออกเสียงอย่างยากลำบากอยู่สักหน่อย แต่ชัดถ้อยชัดคำเหลือหลาย

ยามที่ได้ยินเขาไต่ถามคำนี้ด้วยสุ้มเสียงเล็กใส มู่ฝูหลันก็หลั่งน้ำตาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ใช่ ซีเอ๋อร์ของข้า! ข้าคือท่านแม่ของเจ้า แม่แท้ๆ ที่มารับเจ้าแล้ว”

นางพยักหน้าแรงๆ กล่าวตอบเสียงแกมสะอื้น

นางสร้างสมบุญกุศลจากที่ใดกัน สวรรค์ถึงเมตตานางเพียงนี้ ถึงแม้ต้องเจ็บปวดคับแค้นจนตายในชาติก่อน แต่ชาตินี้ยังให้นางกับซีเอ๋อร์ได้พบกันและเป็นแม่ลูกกันอีกด้วยวิธีนี้

นางวิ่งถลาเข้าไปหาร่างเล็กๆ แล้วสวมกอดเขาแนบอก ประทับจูบไปทั่วดวงหน้าน้อยๆ ของเขาไม่ขาดสายดุจหยาดฝนพร่างพรม

ตอนแรกซีเอ๋อร์ซึ่งถูกนางโอบไว้ในวงแขนยืนนิ่งๆ ปล่อยให้นางจูบตัวเองไม่หยุดอย่างว่าง่าย ต่อมาดวงตาของเขาค่อยๆ ทอประกายปีติยินดีอย่างเปี่ยมล้น

“ข้าเคยฝันเห็นแม่มารับข้า หน้าตาท่านเหมือนกับแม่ข้าในฝันเลย เมื่อวานซีเอ๋อร์ก็เห็นท่านแล้ว แต่ไม่กล้าเรียก ที่แท้ท่านเป็นแม่ข้าจริงๆ…”

เขายื่นปากเล็กๆ มาชิดริมหูมู่ฝูหลัน กระซิบบอกนางอย่างดีใจปนเขินอายหลายส่วน

น้ำตาของมู่ฝูหลันไหลพรั่งพรูมากกว่าเดิม นางกอดเขาแน่นขึ้นอีก

“ท่านแม่ อย่าร้องไห้…”

ซีเอ๋อร์ยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้นาง

“ได้ แม่ไม่ร้องไห้”

มู่ฝูหลันรีบห้ามน้ำตาไว้แล้วส่งยิ้มให้เขา

“อาจารย์! ข้ามีชื่อแล้ว” ซีเอ๋อร์ตาเป็นประกาย เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นเต้น “นางก็คือแม่ข้า แม่แท้ๆ ของข้ามารับข้าแล้ว”

มู่ฝูหลันเพิ่งดึงสติคืนมาได้ในเวลานี้ นางรีบเช็ดน้ำตาแล้วปล่อยตัวซีเอ๋อร์อย่างนุ่มนวล หันไปทางภิกษุชราที่ยืนมองเงียบๆ อยู่ด้านข้างตลอด

นางแสดงคำนับต่อผู้ทรงศีลซึ่งถือไม้กวาดไว้ในมือเบื้องหน้าด้วยความยกย่องและเต็มตื้นล้นเหลือ

“พระอาจารย์ใหญ่ ซีเอ๋อร์เป็นบุตรชายของข้า ข้ารับเขาไปได้หรือไม่เจ้าคะ”

หลังกล่าวขอบคุณแล้วนางเอ่ยถามขึ้น