ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 1-บทที่ 2

ฉู่เหิงจือ? นางรู้สึกประหลาดใจอีกครา มิน่าเล่านางถึงรู้สึกคุ้นหน้า ที่แท้รอยช้ำดวงนี้เป็นผลงานยิ่งใหญ่ชิ้นแรกของนางหลังจากที่ฟื้นคืนชีพมาอีกครั้ง

“ที่แท้ท่านก็คือคุณชายฉู่นี่เอง! หึ กลางค่ำกลางคืนไม่นอน ท่านจะมาเล่นสนุกอะไรหรือ”

นางรู้เรื่องราวทั้งหมดหลังจากฟื้นขึ้นมาจากจิ่นเซียงแล้ว ทั้งยังรู้ว่ากวนอวิ๋นซีตัวจริงกระโดดน้ำเพราะถูกทางตระกูลเสนาบดีขอถอนหมั้น

นางไม่ได้มีแผลใจหรือภาระทางใจกับบุรุษผู้นี้ แล้วนางก็ไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าสังหารนาง

ฉู่เหิงจือตีหน้าขรึม นึกไม่ถึงว่าคนที่ประมือกับตนจะเป็นกวนอวิ๋นซี เขายิ่งแปลกใจว่านางก็มีวรยุทธ์ด้วย? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าแม่นางกวนฝึกวรยุทธ์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางจะบุกอี้จวงในยามวิกาล

กวนอวิ๋นซีไม่รอให้ฉู่เหิงจือเอ่ยปาก นางชิงเตือนขู่ขวัญเขาก่อน

“ปิดตาเสีย ห้ามแอบดู!”

นางเดินลากขาที่ด้านชาไปรีบเก็บศพของตนเอง ซวยจริงๆ ทั้งตายทั้งสูญเสียพรหมจรรย์แล้วก็ช่างเถอะ นี่ยังมาล้มไม่เป็นท่าอีก

ฉู่เหิงจือหันหน้าหนีพลางเก็บดาบ ขมวดคิ้วมุ่น เขารู้สึกว่าสตรีนางนี้จัดการยากอยู่บ้าง จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการนางเช่นไรดี ยิ่งสงสัยในการปรากฏตัวของนางด้วย

แม้พวกเขาทั้งสองจะถูกคลุมถุงชน ทว่าฉู่เหิงจือใช้ชีวิตอยู่ในเมืองอื่นมาหลายปี กลับมายังเมืองหลวงน้อยครั้ง ด้วยเหตุนี้จึงไม่คุ้นเคยกับกวนอวิ๋นซีผู้เป็นว่าที่ภรรยา รู้แต่เพียงว่านางก็เหมือนบุตรสาวขุนนางคนอื่นๆ ใช้ชีวิตอยู่แต่ในเรือนมาตั้งแต่เล็ก เขารู้จักนางเพียงเท่านี้ แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่านางมีวรยุทธ์

ทว่าตั้งแต่วันที่เขาถูกนางชกโดยไม่มีสาเหตุ เขาก็จำนางได้ขึ้นใจ

กวนอวิ๋นซีเก็บศพของตนเองแล้วยกขึ้นไปวางบนกระดานไม้ ครั้นหันมาก็ยังคงเห็นฉู่เหิงจือจ้องมาที่นางอย่างเย็นเยียบ นางก็ถลึงตากลับอย่างไม่กลัวเกรง

“คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าโจรที่บุกมาที่อี้จวงในยามวิกาลก็คือคุณหนูสกุลกวน และที่เกินความคาดหมายยิ่งกว่าก็คือแม่นางกวนมีวรยุทธ์ด้วย”

“ข้าก็คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีพวกบ้ากามบุกรุกเข้ามาในอี้จวงยามวิกาล ที่แท้ก็เป็นคุณชายฉู่ และที่ยิ่งเกินความคาดหมายก็คือคุณชายฉู่ต้องการจะลวนลามศพสตรี”

ฉู่เหิงจือหน้าถอดสีในทันที เอ่ยด้วยสุ้มเสียงน่าสะพรึง

“เจ้าพูดบ้าอะไร”

“ข้าพบคนเช่นไรก็พูดจาเช่นนั้น ที่ท่านเห็นร่างเกือบเปลือยเปล่าของสตรีก็แย่อยู่แล้ว นี่ยังอยากจะลูบคลำอีก”

“เหลวไหล!”

“ในเมื่อเหลวไหล ท่านก็อย่าไปมองอย่าไปลูบคลำสิ!” นั่นคือเรือนร่างของนางที่เกือบจะเปลือยเปล่า นางเสียเปรียบโดยแท้

“เจ้าอย่าเปลี่ยนเรื่อง ข้าถามเจ้า เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

“ข้าสงสัย มาดูไม่ได้หรือ แล้วท่านมาทำอะไรที่นี่ อยากปล้ำศพหรือ”

สีหน้าของฉู่เหิงจือเปลี่ยนเป็นน่าสะพรึงกลัว “จะพูดจาอะไรก็ระวังด้วย”

“ท่านสิที่ต้องระวัง ถ้าท่านกล้าแตะต้องตัวนางอีก ข้าจะตัดมือท่านเสีย!”

ฉู่เหิงจือขมวดคิ้ว สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายโมโหมากจริงๆ

อี้จวงแห่งนี้เก็บศพของพวกโจรภูเขาที่ถูกปราบไปเมื่อหลายวันก่อน เขามาที่นี่ก็เพื่อสืบคดี ส่วนนางมาทำอะไรกันแน่ พอนึกได้ว่านางเป็นห่วงศพนั้นเช่นนี้ก็อดสงสัยไม่ได้

“เจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับสตรีนางนั้น”

“เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย”

“ที่นี่ล้วนมีแต่ศพโจรภูเขา เจ้ากลับเข้ามาในยามวิกาล ตีองครักษ์ที่เฝ้าอี้จวงสลบ ด้อมๆ มองๆ พลิกศพนั้นศพนี้ ทำให้คนต้องสงสัยว่าเจ้ามีความสัมพันธ์กับคนเหล่านี้ หากเรื่องนี้ลือออกไปเกรงว่าพอถึงเวลานั้นใต้เท้ากวนจะเป็นที่สงสัยว่ามีส่วนรู้เห็นกับโจร”