ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 1-บทที่ 2

จากวาจาของจิ่นเซียงก็พอรู้ว่ากวนอวิ๋นซีเป็นสตรีที่อยู่แต่ในเรือน อารมณ์อ่อนไหว และดื้อดึงทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง เช่นนั้นจึงไปกระโดดน้ำเพียงเพราะถูกบุรุษถอนหมั้น

แผ่นดินกว้างใหญ่ ไม่มีลูกท้อลูกนี้ก็ไปเด็ดลูกพลับอีกลูกแทน ไม่มีดอกโบตั๋นดอกนี้ก็เปลี่ยนเป็นดอกกล้วยไม้แทนก็ได้!

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดของหัวหน้าใหญ่ค่ายอูเจียงเท่านั้น นางไม่มีทางจะเข้าใจความอ่อนไหวและเปราะบางในใจของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ว่ารักลูกท้อหรือดอกโบตั๋นนั้นมากเพียงใด

หัวหน้าใหญ่จากค่ายบนภูเขาไม่เคยยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย นางรู้เพียงว่าการสามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

กวนอวิ๋นซีฉวยโอกาสหลายวันนี้แกล้งป่วยพักผ่อนอยู่ในห้อง นางต้องทำความเข้าใจกับร่างนี้ว่าจะใช้สอยอะไรได้บ้าง

กวนอวิ๋นซีอายุน้อยกว่านางสามปี เตี้ยกว่าครึ่งศีรษะ เอวก็บางกว่าหนึ่งชุ่นเท้าก็เล็กกว่าครึ่งชุ่น

พลังช่วงกลางของร่างกายไม่เพียงพอ จุดตันเถียนตื้นเขิน อ่อนกำลัง ปกติใช้ชีวิตอยู่แต่ในเรือน ไม่ได้ออกกำลัง ยามเดินพลังจึงเปลืองเวลากว่าปกติสองเค่อเรื่องเหล่านี้นับว่ายังไม่เร่งด่วน เรื่องเดียวที่ต้องรีบก็คือวรยุทธ์ ครั้นพูดถึงเรื่องนี้นางก็อยากด่าคนนัก

ร่างใหม่นี้สวยสดงดงามแล้วมีประโยชน์อะไร ยามนี้วรยุทธ์ของนางเหลือเพียงเจ็ดส่วนเท่านั้น

เจ็ดส่วน! ลดลงไปตั้งสามส่วน! สามส่วนคือเท่าไร! ข้าต้องใช้เวลาฝึกทักษะถึงห้าปีเชียว!

เดิมทียามนางเดินพลังก็สามารถโค่นต้นไม้ขนาดสองคนโอบลงได้ แต่ยามนี้โค่นได้เพียงต้นไม้ต้นเล็กๆ เท่านั้น

เดิมทีวิชาตัวเบาของนางสามารถกระโดดไปได้สูงถึงห้าฉื่อยามนี้เหลือเพียงสามฉื่อครึ่ง

แต่ก่อนนางสามารถกระโดดไปไกลถึงห้าจั้งยามนี้กระโดดได้แค่เพียงสามจั้ง

เดิมทีนางยกก้อนหินก้อนใหญ่ได้ ยามนี้ต้องระวังว่าจะถูกก้อนหินทับเอา

ขณะที่ขว้างอาวุธลับไป ความแม่นยำนั้นไม่มีพลาด แต่ระยะทางกลับไปไม่ถึง ผลไม้บนต้นไม้ยังแขวนอยู่ที่เดิม ทว่าอาวุธลับกลับโดนรังผึ้งที่อยู่ด้านล่าง ทำให้นางแทบหนีไม่ทัน

กวนอวิ๋นซีขมวดคิ้วมุ่นพลางใคร่ครวญอย่างหนัก ในที่สุดนางก็คิดตก เกิดเป็นคนมักต้องมีได้มีเสีย ฐานะบุตรสาวตระกูลขุนนางนี้เป็นประโยชน์ต่อตัวนาง ทว่าก็ต้องแลกมากับร่างที่เปราะบางเกินไปร่างนี้

คิดไปในทางที่ดี อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีตามีจมูก เรื่องวรยุทธ์ค่อยฝึกใหม่ก็แล้วกัน