ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 3-บทที่ 4

“เจ้าจะให้ข้าไปดูอะไรกันแน่” ฉู่เหิงจืออดสงสัยไม่ได้

“ค่ายอูเจียง”

นางเอ่ยอย่างผ่อนคลาย ทว่าเขากลับฟังด้วยความตกตะลึง

ค่ายอูเจียงก็คือกลุ่มโจรภูเขาที่ถูกทหารปราบปรามในครั้งนั้น ทว่าค่ายอูเจียงเป็นเพียงชื่อเรียก อันที่จริงจนถึงป่านนี้พวกทหารยังหาสถานที่ตั้งค่ายไม่พบ ด้วยเหตุนี้แม้ว่าพวกโจรจะถูกปราบ แต่ก็ไม่ถึงขั้นถูกปราบเสียราบคาบ

ฉู่เหิงจือจ้องนางอย่างแปลกใจ เขารู้เพียงว่านางติดต่อกับพวกโจรภูเขาในค่ายอูเจียง แต่กลับคิดไม่ถึงว่านางจะรู้แม้กระทั่งสถานที่ตั้งค่าย

ครั้นกวนอวิ๋นซีเห็นเขาตะลึงนางก็ยิ้มยั่ว

“ไม่กล้าไปหรือ”

ผู้คนภายนอกลือกันว่าโจรภูเขาในค่ายอูเจียงชั่วช้าสามานย์ กินเลือดคน ควักอวัยวะภายใน ข่มขืนสตรี เผาคน ปล้นชิง ล้วนแล้วแต่เป็นปีศาจไร้หัวใจ หากใครหลุดเข้าไปในค่ายอูเจียงก็จะไม่เหลือแม้กระทั่งศพและโครงกระดูก ดังนั้นพอนางเห็นสีหน้าเขา นางจึงถามเขาอย่างเย้าแหย่

“ปากว่าไม่เท่าตาเห็น” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงเรียบ

นางยกนิ้วโป้งให้ทันที

“มิเสียแรงที่เป็นคุณชายใหญ่ของเสนาบดีกรมอาญา รู้ว่าข่าวที่ลือออกไปไม่เป็นความจริง ไม่ใช่ใครว่าเป็นลมเป็นฝนก็เชื่อไปเสียหมด ปัญญาเฉียบแหลมยิ่ง”

หลังจากฉู่เหิงจือเหลือบมองนางแวบหนึ่ง เขาก็มองไปเบื้องหน้าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

พวกเขามาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง กำแพงหินที่ล้อมรอบหุบเขาเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ละแวกนั้นยังมีน้ำตก ด้วยเหตุนี้จึงมีไอน้ำรวมตัวกันทำให้มองไม่เห็นทางเข้าออกของถ้ำหรือประตูหิน จนกระทั่งโซ่วโหวและพั่งหู่ผิวปาก กำแพงหินที่เดิมทีไม่มีร่องรอยอะไรเลยนั้นกลับเคลื่อนตัวออก

เขาเห็นศีรษะโผล่ออกมาท่ามกลางกำแพงหินที่มีหญ้าและต้นไม้นานาชนิด แต่ละคนกำหอกหลาวและธนูไว้ ใบหน้าทาสีเขียวคล้ายต้นหญ้า แววตาราวเพลิงลุกโชนกำลังจ้องมาที่พวกเขา

ที่แท้พวกเขาก็เข้ามาในอาณาเขตของค่ายอูเจียงนานแล้ว

ฉู่เหิงจือแอบประหลาดใจ ที่แท้ที่ตั้งของค่ายอูเจียงก็ไม่มีประตู พวกทหารจึงหาประตูไม่พบ

โซ่วโหวยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ทำไม้ทำมือไปทางคนเฝ้าประตูด้านบนซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพวกเขา

ฉู่เหิงจือกระซิบถามนาง “พวกเขาทำไม้ทำมืออะไร”

เดิมทีเขาถามเป็นการหยั่งเชิง คิดไม่ถึงว่านางจะตอบได้

“รออีกสักครู่ให้คนที่ชื่อว่าสยงไห่ออกมารับพวกเรา”

“เขาคือใคร”

“เป็นคนดูแลทุกอย่าง ตำแหน่งเขาอยู่รองจากหัวหน้าลงไป”

รอเพียงชั่วประเดี๋ยวก็มีคนไต่เถาวัลย์ลงมา บุรุษผู้นี้มีหนวดเคราเฟิ้ม รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดุดัน น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก พอเขาลงมาถึงพื้นดินก็ถีบโซ่วโหวและพั่งหู่ไปคนละทีโดยไม่พูดไม่จาอะไร

“ให้พวกเจ้าไปตรวจสอบ แต่พวกเจ้ากลับพาคนนอกเข้ามาตามอำเภอใจ สารเลว!”

โซ่วโหวและพั่งหู่ถูกถีบจนร้องโอ๊ย พอเห็นสยงไห่ก็ตัวลีบลงราวกับหนูเจอแมว ไม่กล้าที่จะเอาคืน

หลังจากที่บุรุษหนวดเคราเฟิ้มถีบสองคนนั้นแล้วก็ถลึงตาอย่างดุดันมาทางพวกเขาทันใด ตะโกนสั่งเสียงดังก้อง “จับพวกเขาเสีย!”

ฉู่เหิงจือตีหน้าขรึม เขาแผ่อำนาจออกมาทั่วร่างจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

“อาสยง จนกระทั่งยามนี้ท่านยังคงอารมณ์ร้อนเหมือนหมี ไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด!” กวนอวิ๋นซียิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน ไม่เกรงกลัวอำนาจอีกฝ่ายสักนิด

สยงไห่ตะลึงโดยพลัน ถลึงตามองสตรีที่อยู่เบื้องหน้า

“อย่านึกว่าเจ้าเรียกข้าว่าอาสยงแล้วจะเชื่อมสัมพันธ์ได้ สองคนนี้โดนเจ้าหลอกด้วยคำหวานเพียงไม่กี่ประโยค แต่ข้าไม่ไร้เดียงสาเช่นนั้น นึกว่าเรียกชื่อพวกเราถูกแล้วจะหลอกกินหลอกดื่มได้หรือ”

กวนอวิ๋นซีส่ายหน้า “อาสยง อย่าอารมณ์ร้อนอย่างนั้นสิ ระวังโรคเก่าจะกำเริบ หมอเหวินเคยบอกไว้ว่าห้ามท่านกินของเผ็ด ห้ามดื่มสุรา แล้วก็ห้ามใจร้อนด้วย!”

สยงไห่อึ้งไปในทันใด หน้าตาดุดันนั้นเผยสีหน้าคาดไม่ถึงออกมา เขามองตรวจสอบสตรีที่อยู่ตรงหน้าใหม่อีกครั้ง เดินขึ้นหน้ามองลงมาที่นางอย่างคนที่มีอำนาจเหนือกว่า

“เจ้าว่าเจ้าเป็นน้องสาวร่วมสาบานของหัวหน้า มีอะไรมาพิสูจน์”