ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 3-บทที่ 4

ครั้นหัวหน้ารองออกคำสั่งไปทุกคนต่างก็ชักดาบขึ้นมา บรรยากาศตึงเครียดในฉับพลัน

กวนอวิ๋นซีอยากตะโกนร้องให้หยุด ทว่าภาพเบื้องหน้าก็มืดมนลงโดยพลัน เงาร่างสูงใหญ่มาขวางไว้เบื้องหน้าทำให้นางตะลึงงัน หลังจากที่ฉู่เหิงจือออกมาปกป้องนางโดยไม่พูดไม่จาอะไร รังสีอำมหิตอันเย็นยะเยือกก็พลันแผ่ออกมาทั่วร่าง

นางคิดไม่ถึงว่าในยามคับขันเขาจะมาปกป้องอยู่เบื้องหน้านางเป็นอันดับแรก ทว่านางอึ้งไปเพียงชั่วพริบตาแล้วก็ได้สติกลับมาโดยเร็ว

ครานี้ที่นางมาที่นี่ไม่ใช่มาเพื่อสู้รบ

“ช้าก่อน!” กวนอวิ๋นซีชะโงกหน้ามาจากด้านหลังฉู่เหิงจือพลางเอ่ย “นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด”

สือโม่เฉินเอ่ยเสียงเข้ม “ไม่ต้องพูดให้มากความ ฐานะของพวกเจ้าน่าสงสัยยิ่ง เขาเองก็สวมหน้ากากปกปิดฐานะ น้องสามอาจจะหลอกง่าย แต่ถ้าคิดจะมาหลอกข้าคงไม่ง่ายเช่นนั้น”

“หรือว่าท่านไม่อยากดูจดหมายก่อนตายของหัวหน้าใหญ่”

ครั้นกวนอวิ๋นซีกล่าววาจานี้ออกไปทุกคนล้วนตะลึงงัน แม้แต่ฉู่เหิงจือที่อยู่ข้างกายยังมองนางอย่างคาดไม่ถึง

สือโม่เฉินอึ้งโดยพลัน “จดหมายก่อนตาย?”

“ใช่ ยามที่หัวหน้าใหญ่ตัดสินใจจะสวามิภักดิ์ต่อทางการ เพื่อความไม่ประมาทเลยทิ้งจดหมายเหล่านี้ให้ข้าเก็บไว้ อีกทั้งยังกำชับข้าว่าหากนางโชคร้ายเสียชีวิตไปก็ให้นำจดหมายก่อนตายมาให้เหล่าพี่น้อง” นางหยิบจดหมายออกมาจากเสื้อพลางชูขึ้นสูง

สือโม่เฉินจับจ้องพลางขมวดคิ้ว “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าจดหมายนั้นเป็นของจริงหรือของปลอม”

“จะเป็นของจริงหรือของปลอม ท่านดูเองก็รู้” นางเอ่ยพลางโยนจดหมายไป

สือโม่เฉินรับจดหมายนั้นอย่างทันควันพลางแสดงสีหน้าสงสัย ทว่าก็ยังฉีกจดหมายออก

กวนอวิ๋นซียังหยิบจดหมายฉบับที่สอง “จดหมายฉบับนี้ของอาสยง”

ครั้นสยงไห่ได้ยินก็ตะลึงงัน “ของข้าก็มีหรือ”

“แน่นอน อาสยงเป็นคนที่มีความยุติธรรม หัวหน้าใหญ่เห็นแก่ความรอบคอบจึงทิ้งจดหมายอีกฉบับหนึ่งไว้ให้ท่าน และหวังว่าอาสยงจะยอมเป็นพยานด้วย”

พอสยงไห่ได้ฟังก็กระจ่างแจ้งแล้วรับจดหมายไป

ยามนี้ไฉหลางก็ถามขึ้นอย่างใคร่รู้ “แล้วของข้าเล่า” เขาเป็นหัวหน้าสาม ในเมื่อของอาสยงยังมีก็ควรจะมีของเขาด้วย

กวนอวิ๋นซีเอ่ยว่า “ไม่มี”

เขาเบิกตากว้าง “ไม่มีหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร”

“หัวหน้าใหญ่บอกไว้ว่าเจ้าไม่รู้หนังสือ ให้ไปก็เหมือนกับไม่ได้ให้”

ครั้นเอ่ยวาจานี้ออกไปก็มีคนหัวเราะพรวดออกมา ไฉหลางรู้สึกอับอายเหลือเกิน เขาถลึงตาใส่คนผู้นั้น ทว่ากลับแสดงสีหน้าผิดหวัง หัวหน้าใหญ่ไม่ยอมทิ้งจดหมายไว้ให้เขา

พอสือโม่เฉินอ่านจดหมายจบก็แสดงสีหน้าลังเล

ครั้นสยงไห่อ่านจดหมายจบก็แสดงสีหน้าเช่นเดียวกัน พยักหน้าไปทางหัวหน้ารองพลางเอ่ย “นี่เป็นลายมือของหัวหน้าใหญ่ไม่ผิดแน่ ตราประทับบนจดหมายก็ถูกต้อง” นอกจากนี้ภาษาที่ใช้ในจดหมายล้วนเป็นสำนวนของหัวหน้าใหญ่ทั้งสิ้น