ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 3-บทที่ 4

เพิ่งพูดอยู่ก็เห็นสาวใช้นางหนึ่งรีบวิ่งมาจากเรือนฝ่ายใน นั่นก็คือจิ่นเซียงสาวใช้คนสนิทของกวนอวิ๋นซี นางหอบแฮกๆ หายใจไม่ทัน

กวนปังถลึงตาใส่จิ่นเซียงด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทว่านางกลับมีความลำบากใจที่เอ่ยออกมาไม่ได้

เห็นชัดว่าใต้เท้าโทษนางที่ไม่คอยติดตามคุณหนู อันที่จริงเป็นเพราะคุณหนูเดินเร็วเกินไปต่างหากทำให้นางต้องไล่ตามจนหายใจแทบไม่ทัน หอบหายใจจนพูดไม่ออกสักคำ

“ท่านพ่อ ข้าไปแล้วนะเจ้าคะ”

พอกวนอวิ๋นซีพูดจบก็เหยียบลงไปบนม้านั่งเพื่อขึ้นรถม้าด้วยท่วงท่าสุขุม

ครั้นจิ่นเซียงเห็นสถานการณ์ หลังจากที่ถูกใต้เท้าถลึงตาใส่ก็เลยต้องรีบตามขึ้นรถม้าไป

หลังจากคารวะกวนปัง ฉู่เหิงจือก็ขึ้นรถม้าไปด้วยท่วงท่าสง่างาม หลังจากนั่งลงเรียบร้อยเขาก็เห็นสาวใช้ที่เหงื่อไหลท่วมตัว พอหันไปมองทางกวนอวิ๋นซีเขาก็ยกมุมปากยิ้ม แววตาแสดงความสนใจขึ้นมา

กวนอวิ๋นซีใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้จิ่นเซียง เอ่ยอย่างอ่อนโยน “ดูเจ้าสิ รีบร้อนอะไรกัน ค่อยๆ เดินก็ได้ ข้าจะไม่รอเจ้าหรืออย่างไร”

จิ่นเซียงทำปากจู๋อย่างไม่สบอารมณ์ มองไปทางคุณหนูอย่างอยากจะฟ้องร้อง

คุณหนูไม่เพียงเดินเร็ว นางเพิ่งกะพริบตาคุณหนูก็หายวับไปแล้ว นางยังนึกสงสัยว่าคุณหนูกางปีกบินไปแล้วใช่หรือไม่

ครั้นรถม้าออกจากจวนสกุลกวน เพียงเลี้ยวไม่กี่ทีก็เข้าสู่ถนนใหญ่ที่ปูทางด้วยหิน ทว่าก็มุ่งหน้าไปสู่ทะเลสาบจริงๆ

“พี่ฉู่ วันนี้ไยอารมณ์ดีชวนข้าออกมาล่องทะเลสาบเช่นนี้เจ้าคะ”

ฉู่เหิงจือเอ่ยยิ้มๆ “วันนี้อากาศดี คิดว่าถ้าร่างกายน้องหายดีแล้วจะต้องอยากออกมาเปิดหูเปิดตาแน่ วันนี้พี่จึงมาชวน”

“พี่ชายเกรงใจไปแล้วเจ้าค่ะ หากมีธุระสำคัญจะต้องไปจัดการก็อย่าเสียเวลาเพราะข้าเลย”

“ที่ใดกัน พี่ไม่ยุ่ง การที่พี่ออกมาผ่อนคลายอารมณ์เป็นเพื่อนน้องได้ถือเป็นเกียรติยิ่ง”

นางยิ้มบางๆ เขาเองก็เช่นกัน นางอ่อนโยนมีมารยาท เขาก็เช่นกัน จิ่นเซียงที่อยู่ด้านข้างมองสองคนนี้สลับไปมา อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้

ความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูกับคุณชายฉู่เปลี่ยนเป็นดีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ก่อนหน้านี้คุณชายฉู่เอาแต่คอยหลบเลี่ยงคุณหนู ไม่พูดคุยกับคุณหนูมากนัก ไม่เหมือนวันนี้ที่เขานั่งรถม้าตั้งใจมาเยี่ยมเยียนและเชื้อเชิญอย่างเป็นทางการ

จู่ๆ กวนอวิ๋นซีก็หันไปเอ่ยกับจิ่นเซียงว่า “เอ๊ะ? เจ้าลองมองนอกหน้าต่างสิ นั่นอะไรน่ะ”

จิ่นเซียงไม่สงสัยเลยสักนิด นางหันไปมองนอกหน้าต่างตามคำบอก กวนอวิ๋นซีก็ฉวยโอกาสสกัดจุดนอนหลับของนาง ร่างจิ่นเซียงอ่อนยวบ ศีรษะพิงไปด้านหลัง หลับไปในทันที

หลังจากจัดการเรื่องสาวใช้แล้วกวนอวิ๋นซีก็เอามือไขว้กันที่หน้าอก ยกขาไขว้กัน จ้องตรงไปที่ฉู่เหิงจือ ไม่พูดมากความอีก ถามอย่างตรงไปตรงมา

“ว่ามา! ไยท่านจึงพาข้าออกมา”

หลังจากเกิดเรื่องเมื่อคืนฉู่เหิงจือก็ไม่ประหลาดใจอีก แต่กลับรู้สึกว่านี่ถึงจะเป็นเรื่องที่นางจะทำ