ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 3-บทที่ 4

ครั้นกวนอวิ๋นซีฟังถึงตรงนี้ เดิมทีนางอยากบอกเขาว่าตัวนางจะไม่บังคับให้เขามาสู่ขอ เขาอยากจะแต่งงานกับใครก็เป็นเรื่องของเขา แต่ในขณะเดียวกันก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงหยุดความคิดนี้ไว้ก่อน ความเจ้าเล่ห์แวบผ่านดวงตานาง

“เหตุที่คุณชายฉู่พาข้าออกมาคงเพราะต้องการจะสืบเรื่องโจรภูเขากระมัง! มิเช่นนั้นเมื่อคืนท่านคงไม่ไปสืบที่อี้จวงหรอก และวันนี้ก็คงจะไม่พาข้าออกมาเป็นการเฉพาะ ท่านอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ”

“แล้วเจ้ารู้อะไรบ้างเล่า”

“ข้ารู้มามากอยู่”

“ไยข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย”

“ท่านไม่ต้องเชื่อข้าตอนนี้ แต่ท่านสามารถใช้ตาดูหูฟังเองได้”

“จะให้ข้าใช้ตาดูอะไร แล้วจะให้ข้าใช้หูฟังอะไร”

“ง่ายนิดเดียว ข้าจัดการเอง” พูดจบแล้วนางก็ดึงสาบเสื้อตนเองออก

“เจ้าจะทำอะไร” ฉู่เหิงจือถามด้วยเสียงเข้ม พัดในมือเขากดที่หลังมือนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงตักเตือน ท่าทางราวกับกลัวว่านางจะขืนใจเขา

กวนอวิ๋นซีมองเขาด้วยความแปลกใจ ก่อนจะกระจ่างแจ้งแก่ใจ ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี

“ถึงท่านอยากดูข้าก็ไม่มีทางให้ดูหรอก!” นางดันพัดของเขาออกไป มือหนึ่งถอดเสื้อตนเองเผยให้เห็นชุดรัดกุมที่อยู่ด้านใน

ที่แท้ด้านในนางสวมชุดรัดรูปอีกตัวหนึ่งไว้ นางไม่เพียงถอดเสื้อนอก แม้แต่ปิ่นปักผมก็ดึงออก รวมถึงต่างหูและกำไลด้วย

ครั้นถอดเสื้อนอกออก สตรีงดงามหยาดเยิ้มนางหนึ่งก็กลายเป็นวีรสตรีหญิงที่ปราดเปรียวในทันใด

นางยกมุมปากขึ้น ดวงตาเป็นประกาย เอ่ยกับเขาว่า “ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ถึงคราวท่าน”

“ข้า?”

“สถานที่ที่ข้าจะให้ท่านดูให้ท่านฟังนั้นทางที่ดีท่านควรเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสียก่อน หรือไม่ก็เปลี่ยนท่วงท่า อย่าให้คนอื่นรู้ว่าท่านเป็นคุณชายจากตระกูลเสนาบดี” แล้วถือโอกาสปกปิดรอยช้ำนั่นด้วยจะดีมาก

“ถ้ามีคนจำได้แล้วอย่างไร”

“สถานที่ที่ข้าจะพาท่านไปอันตรายยิ่ง หากเกิดเรื่องขึ้นจะเผยถึงฐานะของท่านไม่ได้เด็ดขาด”

ฉู่เหิงจือเลิกคิ้ว “ข้าเข้าใจแล้ว นำทางเถิด”

“ท่านไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า?”

“ไม่จำเป็น”

นางเลิกคิ้วขึ้นสูง “พอถึงเวลานั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ”

ครั้นเห็นเขาไม่ทุกข์ร้อนนางก็ไม่โน้มน้าวอีก นางชี้ไปยังทิศทางที่จะมุ่งหน้าไป หลังจากรถม้าออกจากเมืองแล้วก็มุ่งหน้าไปยังเนินเขาเล็กๆ

จนกระทั่งไปถึงเนินเขารถม้าก็วิ่งต่อไปไม่ได้

หลังจากที่ทั้งสองคนลงจากรถม้ากวนอวิ๋นซีก็ชี้ไปทางยอดเขาพลางเอ่ยว่า “เริ่มตั้งแต่ตรงนี้ พวกเราทำได้เพียงเดินขึ้นเขาเท่านั้น” ครั้นพูดจบนางก็หันมาและอดตะลึงไม่ได้

ยามนี้ฉู่เหิงจือที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางสวมหน้ากากสีขาวเงินเสียแล้ว