ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 3-บทที่ 4

ครั้นเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวจู่ๆ นางก็คิดอะไรขึ้นมาได้ กำลังคิดจะหันไปกำชับฉู่เหิงจือ แต่ในขณะเดียวกันก็คิดไม่ถึงว่าจะมีเสียงดังมาจากด้านหลัง

ในใจนางนึกว่าแย่แล้ว รีบหันกลับไป พลันเห็นเขาตกลงไปในโพรงตามคาด

“ฉู่เหิงจือ!” นางตะโกนเรียก

ในโพรงนั้นดำมืด นางมองเห็นไม่ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่นางอยากจะบอกคือเตือนเขาให้ระวังกับดัก ขณะที่กำลังคิดว่าจะกระโดดลงไปช่วยกลับมีเสียงเอ่ยมาจากด้านข้างอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“ข้าอยู่นี่”

กวนอวิ๋นซีตะลึงงัน หันไปมองด้านข้าง ฉู่เหิงจือยืนอยู่ตรงนั้นอย่างปลอดภัยดี ไม่มีอะไรเสียหายแม้แต่น้อย

ฉู่เหิงจือเอ่ยว่า “ยังอึ้งอะไรอยู่ ไปกันเถิด!” เขาเอ่ยพลางหมุนกายก้าวเท้านำหน้า ไม่มีทีท่าตื่นตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก คล้ายว่าออกมาเดินเล่นชมนกชมไม้อย่างไรอย่างนั้น

กวนอวิ๋นซีเม้มริมฝีปาก

เฮ้อ ข้ากังวลมากเกินไป แค่กับดักเล็กๆ เช่นนี้คนอย่างเขาคงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ ประเมินเขาต่ำเกินไปจริงๆ

นางลุกขึ้นยืน ออกเดินตามก้าวย่างของเขา ทั้งสองคนเคียงบ่าเคียงไหล่

หนทางข้างหน้าฉู่เหิงจือไม่ถามสักคำว่าที่ใดมีกับดักบ้าง คล้ายว่าไม่กังวลใจเลยสักนิด

ในเมื่อเขาไม่ถาม กวนอวิ๋นซีก็ไม่จู้จี้ ดูซิว่าเขามีฝีมือสักเท่าใดกัน

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเข้าใกล้กับดักอีกอันหนึ่งนางก็จงใจก้าวเท้าให้ช้าลง ปล่อยให้เขาเดินไปก่อน ส่วนนางก็รอชมเรื่องสนุก

นางจ้องดูอยู่ด้านหลังพลางนับในใจ หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว…ตามองเท้าของเขาที่กำลังจะแตะเส้นที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า จู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า หันมาเหลือบมองนาง

กวนอวิ๋นซีมองเขาด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจัง ถึงขนาดมองเขาเป็นเชิงถามด้วยสายตาที่สงสัย จงใจแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทว่าในใจกลับตะลึงงัน หรือว่าเขาสังเกตเห็นอะไร?

เพียงชั่วพริบตาจู่ๆ มือหนึ่งของเขาก็กอดเอวนางไว้ แฉลบกายไปด้านข้าง หลบตาข่ายเหล็กที่ปกคลุมลงมาจากด้านบนได้ทันท่วงที

น่าหวาดเสียวจริงๆ หากไม่ใช่เพราะเขาสังเกตเห็นได้ทันเวลา นำตัวนางหลบออกมา ทั้งสองคนคงถูกขังอยู่ด้านในแล้ว

เนื่องจากสถานการณ์คับขัน ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่คิดมาก โอบร่างนางมาหลบ ยามนี้จึงพบว่าร่างของทั้งสองแนบชิดสนิทกัน ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด ไม่แข็งแกร่งเหมือนคนที่ฝึกวรยุทธ์ แล้วเอวของนางก็คอดยิ่งกว่าที่มองด้วยตาเสียอีก