ทดลองอ่าน ใกล้เกินรัก ชุด สุดท้ายก็เธอ บทที่ 2

พุฒโมโหจนควันออกหู เพราะเขารอหญิงสาวอยู่นานหลายชั่วโมง ติดต่อก็ไม่ได้เพราะดันเปลี่ยนซิมโทรศัพท์ที่สนามบินแล้วข้อมูลการติดต่อของพิรุณรักษ์หายจากเครื่องไปราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง เขาต้องถามเอากับเพื่อนคนอื่นๆ ตั้งหลายคนกว่าจะแน่ใจว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน

หลังสอบถามกับพนักงานที่เคาน์เตอร์แล้วอีกฝ่ายแจ้งว่าพิรุณรักษ์น่าจะยังไม่กลับมาเพราะโทรขึ้นไปที่ห้องแล้วไม่มีใครรับ เขาก็ปักหลักนั่งรอเธอไม่ไปไหนจนรากแทบจะงอกติดกับเก้าอี้

พิรุณรักษ์หรี่ตาลง ยอมรับว่าตัวเองลืมที่เพื่อนนัดไว้ไปเสียสนิท แต่ที่คุยกันนั่นมันก็เกือบสองสัปดาห์ที่แล้วซึ่งความจริงเธอปฏิเสธนัดเขาไปแล้วด้วยซ้ำ

“ฉันก็บอกแกแล้วไง ว่าไม่ไป”

พุฒก้มหน้ามองคนตัวเล็กแล้วค่อยๆ โน้มศีรษะเข้าไปใกล้ มองจนทำให้อีกฝ่ายหายใจติดขัดไปเล็กน้อย

พิรุณรักษ์เอนกายหนี แต่มือที่จับข้อมือของเธอในตอนแรกกลับเปลี่ยนมาคล้องคอเธอไว้แทน ก่อนที่ชายหนุ่มจะกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงชวนให้ขนลุก

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำเมินเฉยกับฉันได้…จำไว้”

“เหรอ” พิรุณรักษ์ยิ้ม ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม “ยกเว้นฉันไว้คนนึงแล้วกันนะ!”

ปั่ก!

หญิงสาวกระทืบเท้าเขาเต็มแรง

“โอ๊ย!” พุฒร้องโอดโอยแล้วจำต้องปล่อยแขนออกจากร่างบางเพื่อถอยมากุมเท้าตัวเองไว้ ใบหน้าเหยเก

พิรุณรักษ์ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บเล่นๆ แต่ตั้งใจให้เจ็บจริงเพราะกระทืบมาแบบไม่ออมแรงเลย ขนาดว่าเขาใส่รองเท้าผ้าใบยังรู้สึกเจ็บมาก

“ไอ้ฝน! ทำไรวะเนี่ย”

“ผู้ชายเฮงซวย!” เธอมองหน้าพุฒแต่คิดไปถึงคู่เดตที่นรกส่งมาจึงอดพาลไปหมดไม่ได้ว่าผู้ชายก็ห่วยเหมือนกันทุกคน

“เกินไป เจ็บนะโว้ย! นี่เพื่อนนะ”

“กลับไปเลยไป! วันนี้ไม่รับแขก”

“ฉันเดือดร้อนมานะ ไม่คิดจะช่วยเหลือกันบ้างเลยหรือไง”

คำพูดตัดพ้อของเขาทำให้คนกำลังโกรธใจเย็นลงบ้างเล็กน้อย เธอมองใบหน้าหล่อเหลานั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจ ผู้ชายแบบนี้หรือที่ผู้หญิงหลายคนหลงใหล

ผู้หญิงพวกนั้นก็คงหลงรูปลักษณ์ภายนอกของเขานั่นแหละ มีดีแค่หน้าตา พวกหล่อนคงไม่รู้ว่าพุฒน่ะ…อสรพิษดีๆ นี่เอง

“แกจะเอายังไง”

พิรุณรักษ์นิ่วหน้า เพราะพุฒทิ้งน้ำหนักแขนลงบนบ่าบางๆ ของเธอจนทรงตัวเกือบไม่อยู่

“ไปหาร้านกินเหล้าบ๊วยกันดีกว่า จะได้คุยกันยาวๆ”

“ตอนนี้เนี่ยนะ” พิรุณรักษ์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูพบว่าเกือบสามทุ่มแล้ว

“พรุ่งนี้วันเสาร์ ตื่นสายได้นี่ ไปเถอะ ฉันเลี้ยงเอง”

“แต่ฉันไม่อยากกินเหล้าบ๊วยนี่”

“งั้นอยากกินอะไร”

พิรุณรักษ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“อะไรก็ได้ที่ไม่มีผัก!”