ทดลองอ่าน ใกล้เกินรัก ชุด สุดท้ายก็เธอ บทที่ 4

ดูเหมือนว่าทั้งชลชาติและพีรวิทย์จะลืมข่าวเสียหายของพุฒไปเสียสนิทถึงได้หลงชื่นชมเขาแบบนั้น ส่วนพิรุณรักษ์ได้แต่ภาวนาขอให้พุฒอย่าเดินเข้ามาทัก ใจหนึ่งก็คิดว่าเขามากับเพื่อนคงจะทำเป็นไม่รู้จักกัน สาบานได้เลยว่าถ้าเขาทำเป็นไม่รู้จักเธอ เธอจะไม่โกรธเลยสักนิด

แต่ก็นั่นแหละ คำอธิษฐานของเธอไม่เคยเป็นผลหรอก เพราะพุฒลุกจากโต๊ะของตัวเองซึ่งตอนนั้นมีเพื่อนผู้ชายร่วมโต๊ะด้วยอยู่สามสี่คน เดินตรงมายังโต๊ะของพิรุณรักษ์โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยเพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาหลบหน้าเขา

วงของคริสเตียนขึ้นเล่นต่อครึ่งหลังแล้ว แต่หญิงสาวไม่มีกะจิตกะใจจะดูเลยสักนิด

“ฝน”

เสียงนั้นทำให้พิรุณรักษ์ระบายลมหายใจออกมาอย่างสุดเซ็ง เธอเงยหน้าขึ้นและพบว่าพุฒมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้ว

ด้านชลชาติกับพีรวิทย์นั้นนิ่งอึ้งไปตั้งแต่ที่เขาลุกเดินตรงมาแล้ว ทั้งคู่ได้แต่เงยหน้ามองเจ้าของร่างสูงนั้นด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“อะไร”

“พูดกับพี่ดีๆ หน่อยสิครับ น้องฝนคนสวย”

“พุฒ แกอย่ามาเล่นละคร”

“ละครอะไร น้องฝนนั่นแหละ เห็นพี่แล้วยังไม่เดินไปทักอีก” พุฒทำตาพราวระยับใส่เพื่อนสาว แต่หญิงสาวกับส่งตาเขียวปั้ดใส่เขา

“กลับโต๊ะแกไปเลย” พิรุณรักษ์ทำปากขมุบขมิบพอให้ได้ยินกันแค่โต๊ะตัวเอง เพราะรู้สึกได้ว่าคนที่นี่เริ่มจำพุฒได้แล้วและกำลังมองมาที่เขา มีบางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพไว้แล้วด้วย

พุฒไม่ได้สนใจคำสั่งของพิรุณรักษ์ เขาหันไปปั้นยิ้มให้เพื่อนรุ่นพี่ทั้งสองคนของเธอ

“สวัสดีครับ ผมพุฒ พวกคุณเป็นเพื่อนฝนเหรอครับ”

“ชะ…ใช่ ใช่ค่ะ ชลลี่ กับแพท” ชลชาติตอบ จิ้มนิ้วที่ตัวเองตามด้วยพีรวิทย์ เป็นการแนะนำตัวที่สั้นกระชับได้ใจความ “แล้วคุณกับฝน เป็น…”

“ผมเป็น…” พุฒหยุดแค่นั้นแล้วปรายตามองพิรุณรักษ์ด้วยแววตามีความหมาย “คนพิเศษ…ใช่มั้ย”

“ใช่! เป็นคนที่ต้องอยู่ให้ห่างเป็นพิเศษน่ะ”

คำตอบของพิรุณรักษ์ทำให้รอยยิ้มอย่างผู้เหนือกว่าจางหายไป กระนั้นพุฒก็คือพุฒ เขาเกิดมาเพื่อต้อนพิรุณรักษ์ให้จนมุมอยู่แล้ว

“ทำแบบนี้อีกแล้วนะ” กล่าวน้ำเสียงราบเรียบ

“ทำอะไร” พิรุณรักษ์มองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ

“ก็หวง…เวลาที่ใครมาใกล้ฉัน เธอชอบไล่เขาไปไกลทุกที”

พิรุณรักษ์หาเสียงตัวเองไม่เจอเลยในตอนนั้น เธอขยับปากจะพูดแต่ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมากล่าวกับอีกฝ่าย

พุฒไม่สนใจ เขายกนาฬิกาขึ้นดูเวลา