ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 5-บทที่ 6

ชาวบ้านหลายคนพูดไปพูดมา วาจาเหล่านี้ก็ดังมาเข้าหูเหมียวลั่วชิงทุกคำไม่ขาด นางตื่นตระหนกยิ่งนัก ตัวนางออกจากจวนสกุลหร่านมาได้ไม่นานนักหร่านเจียงก็ส่งคนไปปิดประตูเมืองทั้งสี่ด้านแล้ว เขาจัดการรวดเร็วเช่นนี้ทำให้นางทำอะไรไม่ถูก

นางก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป เพียงชั่วครู่นางก็เห็นเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งกำลังตรวจสอบสตรีสาวบนถนนที่อยู่เบื้องหน้า หนึ่งในนั้นก็คือหวงจิ่น องครักษ์เสื้อแพรผู้สวมชุดเฟยอวี๋สีแดงสด ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหร่านเจียง

นางเปลี่ยนทิศทางทันทีโดยเดินเข้าไปในตรอกด้านข้าง เร่งความเร็วฝีเท้าอย่างเงียบกริบ

เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก ในเมื่อนางเพิ่งได้รับบาดเจ็บมาไม่นาน เพื่อหลบหลีกหูตาองครักษ์จวนสกุลหร่าน นางต้องใช้วิชาตัวเบาและกำลังภายในจึงสะเทือนถึงบาดแผล

ทว่านางต้องกัดฟันทนไว้ เร่งความเร็วฝีเท้า ครั้นพบว่ามีเจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบซักถามคนอยู่ที่ทางเข้าตรอกอีกด้านนางก็รีบแฉลบกายมาทางด้านข้าง หลังพิงกำแพงอิฐไว้

ครั้นนางเห็นว่าเจ้าหน้าที่กำลังจะเดินมาทางนี้ นางก็แตะปลายเท้าข้ามกำแพงเข้าไปยังลานบ้านแห่งหนึ่ง ขณะที่ร่วงลงถึงพื้นนั้นนางก็โซซัดโซเซเล็กน้อย

นางหลับตาลงรอให้หายจากอาการตาพร่ามัว ครั้นดวงตาปรับสภาพได้แล้วนางก็ค่อยๆ มองตรวจสอบรอบด้าน

นี่คือเรือนใหญ่หลังหนึ่ง มีคนรับใช้อยู่ไม่มาก ไม่ใช่เรื่องยากที่นางจะหาทางหลบหลีก นางจึงตัดสินใจหลบอยู่ที่นี่ก่อนเป็นการชั่วคราว รอให้สถานการณ์ผ่านไปค่อยคิดหาวิธีออกจากเมือง

เพียงแต่น่าเสียดาย แผนการที่นางวางไว้ไม่เป็นดั่งใจ นางเพิ่งหลบมาได้เพียงคืนเดียว เช้ามืดในวันถัดมานางก็ต้องตกใจตื่นด้วยเสียงรบกวน

นางเป็นคนมีความรู้สึกไวและนอนหลับไม่ลึก แค่เสียงอะไรเล็กน้อยนางก็จะรู้สึกตัวทันที ทว่าเมื่อคืนอาจจะมาจากสาเหตุที่นางยังบาดเจ็บอยู่เลยทำให้นางหลับลึก

นางเดาว่ายาที่ดื่มไปนั้นจะต้องผสมยาผ่อนคลายอารมณ์เข้าไปด้วยแน่ มิเช่นนั้นไยนางจึงหลับลึกไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้ จนกระทั่งตกใจตื่นเพราะการเคลื่อนไหวที่รุนแรง

ยามนี้หากนางจะหนีก็ยังคงเชื่องช้าอยู่บ้าง นางจึงรีบหลบเข้าไปยังห้องหนึ่งแล้วได้ยินที่คนรับใช้ซุบซิบกันอยู่ด้านนอก นางจึงรู้ว่าองครักษ์เสื้อแพรขยายวงตรวจสอบไปจนถึงเรือนทุกหลังแล้ว

เหมียวลั่วชิงกังวลเป็นการใหญ่ จะสลัดให้หลุดจากองครักษ์เสื้อแพรช่างยากเย็นนัก ทว่านางก็อดสงสัยไม่ได้