ทดลองอ่าน My Little Happiness… ขอเรียกเธอว่าความสุข บทนำ

เมื่อมาถึงจุดหมายฉงหรงก็เดินออกจากลิฟต์ และรู้ว่ามีคนเดินตามมาด้านหลัง เธอหยุดที่หน้าห้องห้องหนึ่ง เสียงฝีเท้าที่ด้านหลังก็หยุดตามไปด้วย

‘แค่ซื้อของกินทำไมนานจัง’ หลินเฉินเปิดประตูพร้อมกับบ่น แต่พอเห็นฉงหรงก็หยุดชะงักทันที หัวเราะพลางอธิบาย ‘…ผมไม่ได้ว่าคุณนะ’

ฉงหรงหันหน้าไปมองผู้ชายที่ด้านหลัง ไม่ได้ว่าฉัน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องว่าเขาสินะ

หลังจากทั้งสองคนเข้าไปในห้องแล้ว หลินเฉินก็หัวเราะหึๆ แตะบ่าผู้ชายคนนั้นพร้อมแนะนำให้ทุกคนรู้จักว่า ‘เวินเซ่าชิง เพื่อนซี้ของผมเอง รู้จักกันมาหลายปีแล้ว’

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

เขาก็คือเวินเซ่าชิงหรือนี่…

นี่คือเวินเซ่าชิง คนที่ได้ยินแต่ชื่อไม่เคยได้เจอตัวจริง รู้จักมาตั้งนานในที่สุดก็ได้เจอตัวเป็นๆ…

คิดมาตลอดว่าอีกฝ่ายเป็นคนร่างยักษ์กำยำกล้ามใหญ่ ที่แท้เวินเซ่าชิงรูปร่างหน้าตาแบบนี้นี่เอง เวลาอยู่ในเกมเขาดุร้ายดุเดือดมาก ภาพตัดกันรุนแรงเกินไปแล้ว!

ฉงหรงก็อดใจไม่ไหวต้องพินิจพิจารณาเขาอย่างละเอียด ผู้ชายคนนี้หน้าตาดี ท่าทางสุภาพมีความรู้ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนพวกแก๊งมาเฟีย

หลังจากหลินเฉินเห็นหน้าตาประหลาดใจของแต่ละคนแล้วก็ยังกลั้นหัวเราะ แนะนำเพิ่มอีก “เรียนหมอ ปริญญาตรีก็เรียนที่ ม. พวกเรา ตอนนี้เรียนเมืองนอก แต่ว่าอย่าว่าอะไรไป วงการของพวกเขาคล้ายกับแก๊งมาเฟีย เป็นอาชีพที่ความเสี่ยงสูงพอๆ กัน”

มีคนเข้าใจทุกอย่างแล้ว ความจริงเขาเป็นนักศึกษาแพทย์นี่เอง แบบนี้ก็เดาได้ละ ที่บอกว่าไปคุมสถานที่ก็คงหมายความว่าไปโรงพยาบาลสินะ เจาะหัวคนก็คงหมายความว่าผ่าตัดสมอง ตอนทำงานเปื้อนเลือดก็ใช่ เรื่องถือมีดเป็นเรื่องธรรมดาของนักศึกษาแพทย์

เวินเซ่าชิงมองพวกเพื่อนๆ ร้องฮือฮา แล้วก็สบตากับหลินเฉินแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มมุมปาก ฉงหรงกลับอ่านนิสัยชั่วร้ายของเขาออกได้อย่างว่องไว

ทุกคนพากันไปนั่งคุยที่ห้องรับแขก เหลือเวินเซ่าชิงเข้าครัวคนเดียวไปเตรียมอาหารกลางวัน

ในฐานะที่ฉงหรงเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มจึงไปยืนที่ประตูห้องครัว เป็นผู้ช่วยเชิงสัญลักษณ์ พร้อมกับถือโอกาสสังเกตเวินเซ่าชิงต่ออีก

คนที่เคยอยู่ต่างประเทศมักจะทำอาหารเก่ง ท่าทางของเขาคล่องแคล่วมาก โดยเฉพาะเทคนิคการใช้มีดอันเยี่ยมยอด

ฉงหรงอดไม่ได้ นึกชมในใจ ไม่เสียทีที่เป็นคนฆ่าสัตว์มืออาชีพนะ…ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อนที่ผูกอยู่ด้านหน้า ‘คนฆ่าสัตว์มืออาชีพ’…ก็เข้ากันดีชะมัด

เวินเซ่าชิงรีบทำอาหารหนึ่งชุดส่งขึ้นโต๊ะก่อน ทั้งหมดเป็นอาหารแบบง่ายๆ ไม่มีอาหารเปิบพิสดารชื่อแปลกอะไรแต่อร่อยมาก ทุกคนแย่งกันกินจนหมดอย่างรวดเร็ว