ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่หนึ่ง

เนี่ยชังหมิงขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ แล้วนึกขึ้นมาได้ว่าตอนถูกเสี่ยวจิ่นจู่โจมด้วยตะขอเงิน นางไม่แม้แต่จะหลบ จึงถามขึ้นว่า “เจ้าไม่เคยฝึกยุทธ์ แต่เมื่อครู่ไม่ยักหลบ ไม่กลัวว่าจะเกิดพลาดพลั้งขึ้นมาหรือ”

“พี่ใหญ่ก็อยู่ตรงนั้นด้วย ข้าจะถูกเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งทำร้ายได้อย่างไร จริงหรือไม่เล่า” นางเอ่ยเสียงจริงใจ ทว่าหลอกเขาไม่สำเร็จ

น้ำเสียงเช่นนี้เขาคุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไร เมื่อกลางวันตอนอยู่ด้านนอกตำหนักเฟิ่งเทียน เขามัวแต่ตกตะลึงกับเพศที่แท้จริงของนางจนไม่ทันสังเกตอย่างอื่น แต่คำพูดไร้เจตนาของใต้เท้าจางทำให้เขาเริ่มพิจารณานางอย่างถี่ถ้วน

ไม่มีเวลาไหนที่นางไม่ยิ้ม รอยยิ้มคล้ายจะใสซื่อจริงใจ แต่ในสายตาเขากลับดูเสแสร้งจนเกินพอดี เหมือนท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อคนอื่นจริงๆ นั่นล่ะ

เห็นชายหนุ่มจ้องมองตัวเองเขม็ง นางก็ถอนหายใจยิ้มๆ “เอาล่ะ ข้าเห็นว่าพี่ใหญ่เองก็เป็นคนฉลาด จะสารภาพตามตรงก็ได้ เดิมทีตั้งใจจะสร้างภาพลักษณ์ให้ท่านประทับใจเสียหน่อย ไม่ใช่ว่าข้าไม่กลัว แต่ข้าคร้านจะขยับต่างหาก หลังกลับจากงานเลี้ยงฉยงหลินเมื่อครู่ ข้าอาบน้ำแต่งตัวแล้วหิวจนตาลาย ข้ามันพวกขี้เกียจ แต่ก็ไม่อยากเรียกบ่าวเข้าครัวดึกๆ ดื่นๆ เลยบอกกับตัวเองว่าหากเจอโรงครัวภายในร้อยก้าวก็จะหาอะไรกิน แต่หากไม่เจอก็กลับห้อง อย่างมากพรุ่งนี้ก็แค่ไปสำนักราชบัณฑิตไม่ไหวเท่านั้น”

เขาถามอย่างฉงน “เหตุใดพรุ่งนี้ถึงจะไปไม่ไหว”

“ก็เพราะข้าลุกไม่ไหวน่ะสิ ข้าบอกแล้วว่าข้าทนหิวไม่ได้ ตอนกลางวันหากหิวขึ้นมา สมองข้าจะไม่ทำงาน มิหนำซ้ำยังจะพูดจาไม่รู้เรื่องเอาง่ายๆ หากเกิดหิวตอนกลางคืน เช้าวันรุ่งขึ้นต่อให้เอากลองเอาฆ้องมาตีปลุก ข้าก็ไม่ตื่น”

“เจ้าอุตส่าห์สอบผ่านอย่างยากลำบากเลือดตาแทบกระเด็น แต่กลับไม่จริงจัง รู้ไว้เสียว่าเป็นขุนนางราชสำนักใช่จะทำอะไรได้ตามอำเภอใจ นึกจะไม่เข้าสำนักราชบัณฑิตก็ไม่เข้า!” เขาเอ็ด นางมีความคิดเอาแต่ใจตัวเองอย่างนี้ ไม่ต้องรอให้คนอื่นจับได้หรอกว่าแท้ที่จริงแล้วนางเพศอะไร นิสัยก็คงนำภัยมาถึงตัวก่อน

นางยิ้มน้อยๆ เอื้อมมือไปเปิดหน้าต่างให้ลมเย็นพัดเข้ามาพลางว่า “อะไรคือความยากลำบากเลือดตาแทบกระเด็น ข้าไม่ยักรู้จัก ตำแหน่งทั่นฮวานี้ได้มาง่ายๆ ความเรียงก็เขียนง่ายๆ สอบได้ไม่เห็นน่าตื่นเต้นตรงไหน”

เนี่ยชังหมิงหรี่ตา รู้สึกหงุดหงิดกับถ้อยคำโอ้อวดของนาง ทว่าก็ไม่ได้โต้กลับ นางเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเล่า เขาจะเปลืองน้ำลายไปด้วยเหตุใดกัน

สักพักเสี่ยวจิ่นก็วิ่งปรู๊ดกลับมาพร้อมซาลาเปาร้อนๆ หนึ่งเข่ง

“โอ้โห! หอมจัง ลำบากเจ้าแล้วนะหนูน้อย” ถานอู่ฟูรีบเอื้อมมือไปรับซาลาเปามาฉีกกินคำเล็กๆ อย่างรวดเร็ว อากัปกิริยานุ่มนวลชวนมอง ไม่ดูเหมือนคนหิวโซแม้แต่นิดเดียว

“พ่อครัวที่จวนทำอาหารอร่อยมากๆ…อร่อยมากๆ” เสี่ยวจิ่นบอกอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นก็เดินไปยืนข้างหลังเนี่ยชังหมิงอย่างรู้หน้าที่ “พวกเราจะกลับจวนผู้บัญชาการกันหรือยังเจ้าคะ”

ควรกลับได้แล้ว เสี่ยวจิ่นยังเล็กนัก ถ่างตาดึกๆ ดื่นๆ ไม่ไหว