ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สอง

บทที่สอง

 ลมทะเลพัดกรูพากลิ่นไอสมุทรมาเป็นระลอก เป็นกลิ่นอายเดียวกับที่อยู่บนร่างของเนี่ยอู่

‘ส่งถึงแค่ตรงนี้ก็พอ ตราบใดที่มีเรือเล็ก ข้าไปถึงเกาะจิ้งจอกได้อยู่แล้ว’ เนี่ยอู่กล่าวยิ้มๆ ใบหน้าหล่อเหลาสะท้อนความรู้สึกแปลกไปเล็กน้อย

เนี่ยชังหมิงยิ้มบาง ‘จากกันคราวนี้ไม่รู้อีกกี่ปีจะได้พบกันอีก ส่งเจ้าต่ออีกหน่อยจะเป็นไรไป’

เนี่ยอู่มองเขา ก่อนจะหัวเราะลั่น

‘พี่ใหญ่ คนตรงไปตรงมาไม่พูดจาอ้อมค้อม ท่านมาส่งข้าเพื่อข้าหรือเพื่อคนอื่นกันแน่ ท่านกลัวว่าข้าจะเปลี่ยนใจขึ้นมาปุบปับ ตั้งกองโจรขึ้นมาเป็นปรปักษ์กับราชสำนักอย่างนั้นหรือ หากข้าทำเช่นนั้นจริง มีอะไรไม่ดีตรงไหนเล่า เบื้องบนมีจักรพรรดิไม่เอาอ่าว เบื้องล่างมีขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง คนที่ลำบากคือราษฎร ลองเดาดูซิว่าหากข้าลุกขึ้นมาก่อกบฏ จะช่วยราษฎรได้สักเท่าไร’

อายุน้อยๆ เพียงเท่านี้ก็มีความผยองในตัวเองแล้ว

เรือเล็กแล่นเข้าฝั่ง เนี่ยอู่กระโดดขึ้นไปอย่างไม่ลังเล

เขาหันกลับมาพลางสวมหน้ากากจิ้งจอกเข้ากับใบหน้า แล้วเอ่ยว่า ‘พี่ใหญ่ เกาะจิ้งจอกเป็นของข้า ข้าสามารถทำให้มันกลายเป็นสวรรค์หรือนรกบนดิน ที่ยิ่งกว่านั้นคือทำให้มันกลายเป็นไม้กระดานเหยียบขึ้นฝั่งของจักรพรรดิต้าหมิงได้’ พอเห็นพี่ชายหน้าตึง รอยยิ้มของเขาก็เพิ่มความเจ้าเล่ห์ขึ้น ‘ท่านคิดว่าข้าอยากเป็นจักรพรรดิจริงๆ หรือ จักรพรรดิพรรค์นั้นข้าไม่เอาด้วยหรอก! พี่ใหญ่ รู้หรือไม่ว่าเหตุใดใครต่อใครถึงชมข้าตั้งแต่เด็กว่าฉลาดเฉลียว เพราะข้าแสดงความเฉียบคมออกมาข้างนอกอย่างไรเล่า ผิดกับท่าน เปลือกกายท่านก็คือหน้ากากที่ท่านไม่ยอมถอดออกชั่วชีวิต คนอื่นไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าท่านคิดอะไรอยู่ในหัว…’

‘ในเมื่อไม่มีใครเข้าใจ ข้าก็จะอุทิศทั้งชีวิตนี้ให้ราชสำนัก!’

ตอนนั้นเขาตอบกลับไปเช่นนี้

“พี่ชังหมิง กำลังคิดอะไรอยู่” ผู้บัญชาการฝ่ายขวาทัพซ้ายต้วนหยวนเจ๋อเดินเข้ามาในจวนผู้บัญชาการ

เนี่ยชังหมิงได้สติกลับคืนมา ยิ้มบางๆ ตอบกลับไป “ข้ากำลังคิดว่าเมื่อครู่บัญชีรายชื่อทหารทัพท้องถิ่นที่จะเข้าร่วมทัพเมืองหลวงถูกส่งเข้ามาแล้ว เมื่อไรเจ้าถึงจะส่งบัญชีรายชื่อทหารทัพเมืองหลวงมาเสียที”

ตายล่ะ จังหวะไม่ดีเอาเสียเลย

ต้วนหยวนเจ๋อปั้นยิ้ม “เรื่องนั้นอีกเดี๋ยวค่อยว่ากัน ตอนนี้กำลังมีปัญหาใหญ่…”

“หือ?” เขาส่งเสียงรับรู้พลางดึงความคิดกลับคืนมา นานเต็มทีแล้วที่ไม่ได้ติดต่อกับเจ้าห้า เหตุใดเมื่อครู่ถึงได้นึกถึงบทสนทนาก่อนฝ่ายนั้นจากไปขึ้นมาได้นะ

“ปัญหาที่ว่าเกิดขึ้นในสำนักราชบัณฑิต”

เนี่ยชังหมิงชะงักค้าง จากที่กำลังจะลุกขึ้นยืนก็ตัวแข็งทื่อ ลังเลอยู่สักพัก เขาก็เลียบๆ เคียงๆ ผ่านรอยยิ้ม

“เกิดปัญหาขึ้นในสำนักราชบัณฑิตหรือ”

“ถูกต้อง ถานเสี่ยนย่า จ้วงหยวนปีนี้ของสำนักราชบัณฑิต เจ้าเคยเจอหรือยัง”

“ไม่กี่วันก่อนเคยเห็นจากไกลๆ ด้านนอกตำหนักเฟิ่งเทียน” เขาตอบลวกๆ จากนั้นก็ถามอีก “แล้วอย่างไร ตกลงว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นกันแน่”